Editorial #60

Σιγά-σιγά μπαίνουμε στην τελική ευθεία οδεύοντας προς τις επόμενες εκλογές. Άνοδος της ακροδεξιάς πανευρωπαϊκά, με όλο και περισσότερα κράτη στρέφουν το βλέμμα προς την πολεμική βιομηχανία. Διαρκώς αυξανόμενη καταστολή εις βάρος όσων παρεκκλίνουν, όσων περισσεύουν, όσων αντιστέκονται, όσων δεν βολεύουν, νέες φασιστικές επιθέσεις απέναντι σε μαθητές, μετανάστες, αντιφασίστες. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μας προκαλεί κάποια έκπληξη. Μοιάζουν να είναι βγαλμένα από το ίδιο εγχειρίδιο «διαχείρισης κρίσεων» του καπιταλιστικού συστήματος.

Παρόλα αυτά, οι αντιστάσεις αυτού του κόσμου βρίσκουν τρόπους να εκφράζονται και σ’ αυτές τις συνθήκες. Από τον αγώνα των Προσφυγικών, που η πολύμηνη απεργία πείνας του Αρίστου και της Suzon, έληξε νικηφόρα και με τους συντρόφους να αναρρώνουν στο πλευρό μας, μέχρι και τις συνεχείς εξεγέρσεις των μεταναστών στην κλειστή δομή της Σιντικής Σερρών, φαίνεται πως, σε πείσμα των καιρών, η ζωή ακόμα ανασαίνει στον αγώνα.

Στρέφοντας το βλέμμα λίγο παραέξω, οι μαθητικές κινητοποιήσεις στην Γαλλία, όπου νέοι κατεβαίνουν στον δρόμο και συγκρούονται με την αστυνομία, διαδηλώνοντας για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στα σχολεία τους, μας υπενθυμίζουν πως για να αλλάξεις τον κόσμο, δημιουργείς εσύ τις συνθήκες. Οι χιλιάδες κόσμου που βγήκε στους δρόμους της Ισπανίας, για να στηρίξει την Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, όταν λόγω κάποιου χρέους εκδιώχθηκε από το διαμέρισμα όπου ζούσε για περισσότερα από 70 χρόνια, επιβεβαιώνουν πως ακόμα και στους πιο ζοφερούς καιρούς, η αλληλεγγύη θα είναι πάντοτε το κοινό έδαφος όπου συναντιούνται οι όπου γης καταπιεσμένοι.

Με αυτές τις σκέψεις συντροφιά, υποδεχτήκαμε και τον σύντροφο Νίκο Μαζιώτη, που αποφυλακίστηκε στις 14 Σεπτεμβρίου ύστερα από 14 χρόνια εγκλεισμού, έχοντας εκτίσει το σύνολο της ποινής του.

Το κράτος φυσικά δεν παραμένει αμέτοχο μπροστά σ’ όλα αυτά. Η κατασκευή ενός «εσωτερικού εχθρού», δηλαδή η στοχοποίηση και ποινικοποίηση κοινωνικών ομάδων, όπως οι μετανάστ(ρι)ες, η «παραβατική» νεολαία ή τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, είναι το σύνηθες εργαλείο που επιστρατεύει η εξουσία, ώστε να αποπροσανατολίσει την κοινωνική οργή από τις πραγματικές αιτίες της εξαθλίωσης.

Παρακολουθούμε πώς ξεθάβονται και εργαλειοποιούνται υποθέσεις κατά το δοκούν, πώς μία Μαρφίν και ο θάνατος της μητέρας μίας πρώην βουλεύτριας της ΝΔ αρκούν για τα κυβερνητικά επιτελεία, ώστε να προσπαθήσουν να πείσουν τους μελλοντικούς τους ψηφοφόρους πως το πραγματικό τους πρόβλημα είναι ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος.

Ένα έργο τέτοιας κλίμακας δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο από θεσμικούς μηχανισμούς. Πολλά κράτη της Ευρώπης, αποτυπώνοντας έμπρακτα τις ακροδεξιές πολιτικές που έχουν υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια, διαμορφώνουν ένα πολιτικό συγκείμενο το οποίο ευνοεί την συσπείρωση φασιστικών δυνάμεων, τις οποίες δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν υποστηρικτικά στα κατασταλτικά τους πλάνα. Φυσικά, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε παρά να ακολουθήσει πιστά την ακροδεξιά στροφή της μαμάς Ευρώπης. Το θερμό καλωσόρισμα του νεοναζί Κασιδιάρη κατά την αποφυλάκισή του και οι θρασύδειλες επιθέσεις φασιστών, σε αντιφασίστες στην Αθήνα και την Ελευσίνα, ευθυγραμμίζονται με αυτή την κατεύθυνση.

Στο μεταξύ η κυβέρνηση της ΝΔ, δεν διστάζει να γιορτάσει μία-μία τις προεκλογικές της «νίκες»: ο Πρωθυπουργός παρελαύνει αλέγκρος στα εγκαίνια του εργοστασίου στο μεταλλείο των Σκουριών Χαλκιδικής, παρουσιάζοντάς το ως το καμάρι της βόρειας Ελλάδας στο πεδίο της πράσινης ανάπτυξης. Τι κι αν ο ντόπιος πληθυσμός έχει περάσει δεκαετίες να αντιμάχεται αυτό το πλάνο, καταγγέλλοντας τις επιπτώσεις που ήδη έχει στη φύση και στις ζωές των κατοίκων των γύρω χωριών;

Όσο εμείς, λοιπόν, παρακολουθούμε όλα αυτά, πληθαίνουν οι νεκροί στα εργασιακά κάτεργα, στα σύνορα, στα κελιά και στα Α.Τ. Και αναρωτιόμαστε:

Μήπως τελικά οι συνθήκες περιμένουν να ωριμάσουμε εμείς;

χαιρετισμούς από τη νεοσύστατη συντακτική ομάδα Θεσσαλονίκης

Κύλιση στην κορυφή