«Με τσακισμένα χέρια, γόνατα, συνθήματα»…

σκέψεις γύρω από τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις με αφορμή την υπόθεση Θεσσαλονίκης

Ι

Το πρωινό της 1ης Ιουλίου 2026 ο εγχώριος ηλεκτρονικός τύπος κατακλύζεται από ειδήσεις σχετικά με 3 εμπρηστικές ενέργειες στη Θεσσαλονίκη, που είχαν ως στόχο σπίτια πολιτευτών της Νέας Δημοκρατίας. Συγκεκριμένα, γίνονται αναφορές για «εμπρηστικές επιθέσεις με γκαζάκια στα σπίτια του προέδρου της Διοικούσας Επιτροπής Ν.Δ. Θεσσαλονίκης Ζήση Ιωακείμοβιτς, του πρώην βουλευτή Σάββα Αναστασιάδη και της πολιτεύτριας Αφροδίτης Νέστορα». Στην τελευταία περίπτωση, στην πυλωτή της πολυκατοικίας «υπήρχε αφρώδες υλικό που ανεφλέγη μετά την πυροδότηση του μηχανισμού, με αποτέλεσμα η φωτιά να εξαπλωθεί σε οχήματα». Η Βάγια Νέστορα, μητέρα της πολιτεύτριας, η οποία «είχε κατέβει από τον 5ο όροφο στο ισόγειο της πολυκατοικίας, λόγω των καπνών και της έκθεσής της σε υψηλό θερμικό φορτίο έπαθε σοβαρά εγκαύματα». Μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ του Ιπποκράτειου Θεσσαλονίκης, όπου εξέπνευσε το απόγευμα της ίδιας ημέρας.1

ΙΙ

Το μιντιακό κλίμα που διαμορφώθηκε γύρω από τις εμπρηστικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη ενορχηστρώθηκε εξ ολοκλήρου από το κυβερνητικό επιτελείο της Ν.Δ., και ξετυλίχθηκε σε πολλά επίπεδα: Πρωτίστως, ποινικά, χαρακτηρίζοντας τις ενέργειες «τρομοκρατικές», και αναθέτοντας την εξιχνίασή τους στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Ταυτόχρονα, στελέχη της Ν.Δ. αξιοποίησαν τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα για να εξαπολύσουν μια επίθεση στα κόμματα της αντιπολίτευσης, με προεξάρχον το κόμμα ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα να απορροφά τα –εμφυλιοπολεμικής κοπής– πυρά. Τις επόμενες ημέρες, στο μιντιακό πανηγύρι επικράτησε η ποινική διάσταση της υπόθεσης, η οποία επενδύθηκε από μια πρωτοφανή επιχείρηση λασπολόγησης, ηθικής απονομιμοποίησης και εγκληματοποίησης του αναρχικού χώρου, που «φωτογραφήθηκε» από το σύνολο των ΜΜΕ και των κομματικών δυνάμεων ως πολιτικά υπεύθυνος.

ΙΙΙ

Την ίδια στιγμή που τα κυβερνητικά φερέφωνα παρήγαγαν ασταμάτητα λεπτομερές υλικό σε άρθρα και ρεπορτάζ, ο αναρχικός χώρος βρέθηκε σε μούδιασμα: Μέχρι και σήμερα, μήνες μετά, ελάχιστος λόγος έχει βγει γύρω από τα γεγονότα, και κυρίως γύρω από τη διαχείρισή τους, στην οποία θα εστιάσει αυτό το κείμενο. Για τον κόσμο της Θεσσαλονίκης, η συνθήκη αυτή είναι απολύτως φυσιολογική, αφού καλείται να διαχειριστεί μια σύνθετη κατάσταση, της οποίας τα φορτία και το βάθος απαιτούν ένα πολύμηνο διάστημα συλλογικής επεξεργασίας.

IV

Σε περιπτώσεις που η κοινωνική πραγματικότητα διαμορφώνεται από κοινωνικές ομάδες και υποκείμενα έξω από τον αναρχικό χώρο, ο τελευταίος επιδεικνύει τα αντανακλαστικά του να «διαβάζει», να τοποθετείται, να ασκεί κριτική, ακόμα και να υπερασπίζεται ενέργειες και καταστάσεις, αλλά και όσα βρίσκονται στο στόχαστρο του κράτους. Στην υπόθεση της Θεσσαλονίκης, ο αναρχικός χώρος δεν επέδειξε αντίστοιχα αντανακλαστικά. Η «κριτική» αυτή απευθύνεται στον χώρο εκτός της Θεσσαλονίκης – σε όλα τα συντρόφια και τα συλλογικά σχήματα που έγιναν μέρος του μουδιάσματος, σε μια φάση που ο λόγος τους, και η συμβολή τους ήταν –και παραμένουν– «κρίσιμα»: Ανοίγοντας έναν διάλογο, που αναπόφευκτα θα διεμβόλιζε τον μονόλογο της κυριαρχίας, ανακόπτοντας το υπό διαμόρφωση μιντιακό κλίμα – διάλογος που, με συντροφικούς όρους, θα ανακούφιζε και κάποια από τα βάρη των συντροφιών της Θεσσαλονίκης, συνθέτοντας ταυτόχρονα μια πρώτη γραμμή πολιτικής υπεράσπισης για τις συλλήψεις που ακολούθησαν.

V

Ένας πολιτικός χώρος που φιλοδοξεί να απευθύνεται και να συνδιαλέγεται με την κοινωνία οφείλει να στέκεται με ειλικρίνεια και ευθύτητα απέναντι στα πράγματα: Εν προκειμένω, να ανοίξει μια συζήτηση, να τοποθετηθεί πάνω σε διαστάσεις των γεγονότων, ή επί της διαχείρισής τους. Η κοινωνία μεταφράζει τη σιωπή ως δήλωση ενοχής. Και ο εχθρός μας την αξιοποιεί ως «παραχωρημένο» έδαφος για να μονοπωλήσει τον δημόσιο λόγο.

VI

Στις 10 Ιουλίου, μία ημέρα μετά την κηδεία της Βάγιας Νέστορα, συλλαμβάνεται ένας σύντροφος, μίας συντρόφισσα, και ακόμα ένα άτομο. Έξι μέρες μετά, η αντιτρομοκρατική συλλαμβάνει κάτω από το σπίτι του έναν ακόμη σύντροφο, και προσάγει μια συντρόφισσα η οποία και αφήνεται ελεύθερη μερικές ώρες αργότερα. Το τηλεοπτικό δικαστήριο που ξεκίνησε με την αναγγελία του θανάτου της Βάγιας Νέστορα, ευθυγραμμίστηκε με την αφήγηση της αντιτρομοκρατικής, εντείνοντας την επιχείρηση εγκληματοποίησης του αναρχικού χώρου. Και ενώ μέχρι σήμερα τα συντρόφια μας παραμένουν κατηγορούμενα, για τα ΜΜΕ αρκούσαν οι υποδείξεις του υπουργείου ΠΡΟ.ΠΟ. –μέσω της αντιτρομοκρατικής– για να παρουσιάσουν την «αδιάσειστη ενοχή» τους. Έφτασαν, μάλιστα, στο σημείο να δημοσιοποιήσουν υλικό της δικογραφίας, που περιλαμβάνει φωτογραφίες των 2 συλληφθέντων, χωρίς αυτό να δικαιολογείται από κάποιο στάδιο της ποινικής διαδικασίας.

VII

Στις 10 Ιουλίου, παράλληλα με τις συλλήψεις στη Θεσσαλονίκη, πραγματοποιούνται εισβολές σε σπίτια αγωνιστών στην Αθήνα, μετά από εντάλματα σύλληψης για 3 ακόμα άτομα, σε έναν νέο κύκλο διώξεων για 3 ανθρωποκτονίες μετά τον εμπρησμό της τράπεζας Marfin στις 05/05/2010, 16 χρόνια πριν. Το τηλεοπτικό δικαστήριο εμπλουτίζεται με μια νέα υπόθεση ανθρωποκτονίας, όλως τυχαίως, και βέβαια με νέους «ενόχους», ενώ η επιχείρηση λασπολόγησης περνά σε άλλη διάσταση, βάζοντας πλέον στο στόχαστρο τις μαζικές κοινωνικές αντιστάσεις, όπως αυτές εκδηλώθηκαν στα αντιμνημονιακά χρόνια. Τρεις μήνες μετά, στις αρχές Οκτώβρη, οι διώξεις για τη Marfin αναβαθμίστηκαν με τον αντιτρομοκρατικό νόμο 187Α (συγκεκριμένα με το άρθρο περί ατομικής τρομοκρατίας), μεθόδευση η οποία αφενός θα οδηγήσει τα συντρόφια σε δικαστήριο αποκλειστικά με τακτικούς δικαστές, αντί του μικτού ορκωτού που ήταν μέχρι πρότινος αρμόδιο να τα δικάσει, και αφετέρου θα επαναφέρει την κατηγορία για 24 απόπειρες ανθρωποκτονίας, που –υπό τον 187Α– δεν παραγράφεται. Η τελευταία μεθόδευση θέτει ευθέως στη σφαίρα της «αντι»τρομοκρατικής διαχείρισης έναν μαζικό κοινωνικό αγώνα.

VIII

Ο σκοπός αυτού του κειμένου είναι να τεθούν σε δημόσιο διάλογο οι βασικές διαστάσεις της υπόθεσης της Θεσσαλονίκης: Να αποκατασταθούν ιδιαίτερες πτυχές των γεγονότων των ημερών, να αναδειχθεί η επικοινωνιακή και κατασταλτική διαχείριση της υπόθεσης, όπως και η βαθιά συσχέτισή της με την υπόθεση της Marfin, και να τοποθετηθούν αυτά στο πλαίσιο του κοινωνικού πολέμου, με την προτροπή να ανοίξει μια συζήτηση γύρω από τις δικές μας δυνατότητες και ελλείψεις.

IX

Μπαίνοντας στο «ψητό», ας ξεκινήσουμε εμμένοντας στην αναρχική θεώρηση που λέει πως στον δικό μας πόλεμο δεν χωράνε παράπλευρες απώλειες. «Σε αντίθεση με το σύστημα που ζούμε, για εμάς η ανθρώπινη ζωή δεν αποτελεί αναλώσιμο υλικό»2 – πάντα από σεβασμό και αγάπη στην ίδια τη ζωή. Εχθρευόμαστε την υπερβατική προσέγγιση του Διαφωτισμού, που έχει αναγάγει την ανθρώπινη ζωή σε θεμελιώδη αξία του σύγχρονου νομικού και πολιτιστικού πολιτισμού, ανεξάρτητα από την ποιότητά της: Προσέγγιση που εν τέλει αντιμετωπίζει τη ζωή με όρους λογιστικούς, και την «προστατεύει» κυρίως όταν αυτή συνεχίζει να είναι παραγωγική. Είναι αυτή η προσέγγιση, στην τελική, που επιτρέπει στο κράτος να μεταχειρίζεται τη ζωή καταπώς το βολεύει – ως επί το πλείστον αναλώσιμη, και σπάνια υπερασπίσιμη. Αν κάτι μας διδάσκει η τρέχουσα συγκυρία είναι το εξής: Ανεξαρτήτως του πώς παρουσιάζουν τα πράγματα, το κράτος και οι μηχανισμοί του δενσταματάν να είναι ανήθικοι, δολοφονικοί, αιμοσταγείς – όσα ηθικά ατοπήματα και να αποδώσουν στην πλευρά μας.

X

Ένας βασικός λόγος που έπεσε στο κενό η κυβερνητική επικοινωνιακή καμπάνια ευαισθητοποίησης γύρω από τον θάνατο της Νέστορα, είναι πως ο βασικός αποδέκτης του μηνύματος –η κοινωνία– έχει εδώ και χρόνια συνηθίσει τον θάνατο. Τον θάνατο που προασπίζουν σε κάθε ευκαιρία τα κουμάσια της κυβερνητικής ομάδας – αυτόν τον θάνατο που δικαιολογούν, μπαζώνουν, συγκαλύπτουν, ρίχνουν στα «μαλακά», αθωώνουν, αποκαθιστούν. Η κοινωνική ευφυΐα, καλώς ή κακώς, προσπέρασε –ακόμα και– την προοδευτική ευαισθησία, και αντιμετώπισε αυτόν τον θάνατο ως μια «λογική κι επόμενη» εξέλιξη, ένα δικαιολογημένο στιγμιότυπο εντός του πλαισίου της επιβεβλημένης θανατοπολιτικής του ελληνικού κράτους. Μοναδική «παραφωνία», οι μερικές δεκάδες γραφικών που πλαισίωσαν την κυβερνητική συγκέντρωση έξω από το Ιπποκράτειο. Με σύνθημα-καρικατούρα «Δεν σας φοβόμαστε», οι θιασώτες του καθημερινού φόβου και της μαζικής κοινωνικής ανασφάλειας, καθώς και οι λιγοστοί υποστηρικτές τους, διέκοψαν για λίγο τις τρομοκρατικές πολιτικές τους για να επιδείξουν δημοκρατική ευαισθησία.

XI

Αυτοί που δολοφόνησαν συνειδητά και με δόλο τη Βάγια Νέστορα είναι όσοι αξιοποίησαν τον θάνατό της για να εξασκήσουν την πολιτική τους ατζέντα, και να αποσπάσουν εκλογική υπεραξία. Πρωτοπόρο το κυβερνητικό επιτελείο της Ν.Δ. (με μπροστάρηδες κρετίνους όπως ο Κυρανάκης) δεν έχασε δευτερόλεπτο προτού επιτεθεί στην –κατά τις δημοσκοπήσεις– ανερχόμενη ΕΛ.Α.Σ., κατηγορώντας τη «συμπαράταξη» για αναβίωση εμφυλιοπολεμικής ορολογίας, αποδίδοντας ευθύνες στο κόμμα για το περιστατικό. Κυβέρνηση και ΜΜΕ διαμόρφωσαν στον δημόσιο λόγο ένα βραχύβιο κλίμα τρομοκρατίας, με διπλή στόχευση: Την πομπώδη επανατοποθέτηση του αναρχικού χώρου στο κάδρο του εσωτερικού εχθρού, σε μια επιχείρηση ηθικής απονομιμοποίησης και εγκληματοποίησής του· τον εκβιασμό όλων των πολιτικών δυνάμεων ώστε να ευθυγραμμιστούν στο αντιτρομοκρατικό ντελίριο που προωθήθηκε με όχημα την αξία της ανθρώπινης ζωής – ευθυγράμμιση που στην πραγματικότητα δηλώνει συναίνεση στην συνολική κατασταλτική πολιτική του ελληνικού κράτους, και αναγνώριση της υποτιθέμενα «δολοφονικής» διάστασης των κοινωνικών αγώνων.

XII

Ο κοινωνικός πόλεμος μαίνεται. Η επίθεση στον αναρχικό χώρο –μεταξύ πολλών άλλων– είναι δείκτης της έντασής του. Παίρνουμε θέση μάχης σε αυτόν τον πόλεμο, και αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο αλληλεγγύης, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση – έναν κόσμο χωρίς τη θεσμοθέτηση της βίας και οποιασδήποτε αδικίας. Από αυτή τη σκοπιά, αναγνωρίζουμε πως «το μολύβι και η προκήρυξη, το σύνθημα και η διαδήλωση, το σφυρί και η φωτιά αποτέλεσαν διαχρονικά εργαλεία αγώνα στα χέρια των απανταχού καταπιεσμένων. Ενάντια στους προσκυνημένους, ενάντια στους καταπατητές της ζωής, ενάντια στους δυνάστες κάθε εποχής. Τα μέσα της αμφισβήτησης υπήρξαν πολύμορφα όπως και τα υποκείμενα που τα οικειοποιήθηκαν, αναγνωρίζοντας τελικά πως μοναδική τρομοκρατία είναι η ζωή που μας επιβάλλεται να συνηθίσουμε».3

XIII

Με αφορμή τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, η συζήτηση για τα μέσα του αγώνα ήρθε ξανά στο κινηματικό προσκήνιο. Δυστυχώς δεν βάθυνε με συλλογικούς όρους, παρά έμεινε στη «βόλεψη» που παρέχει ο κατακερματισμός της εποχής. Από την πλευρά μας, να θυμίσουμε απλά πως κάθε κριτική ματιά πάνω σε επιλογές και στάσεις αγώνα οφείλει να διευκρινίζει από ποια θέση προέρχεται: Κυρίως αν αναγνωρίζει τον πόλεμο που διεξάγεται εις βάρος της κοινωνίας, και ποιες ευθύνες είναι διατεθειμένη να αναλάβει. Η κριτική στη χρήση συγκεκριμένων μέσων αγώνα, από ανθρώπους που προσπερνούν αυτές τις ευθύνες, δεν μπορεί να έχει την ίδια βαρύτητα με την κριτική εκείνων που τις «σηκώνουν». Για τους πρώτους, η κριτική αυτή έρχεται καταρχάς έξω από τα ρίσκα της χρήσης τέτοιων μέσων, και αποτελεί –όχι πάντα– μια τεχνική παράκαμψη ενός ουσιαστικού ζητήματος, κρύβοντας πίσω από το «δεν έγινε σωστή χρήση» την πεποίθηση πως «η χρήση είναι de facto λάθος». Στην πραγματικότητα, είναι κυρίως μεταξύ των δεύτερων που πέφτει το βάρος της ευθύνης για τη συνέχεια και την εμβάθυνση αυτού του διαλόγου, τεχνικά και πολιτικά.

XIV

Από όποια σκοπιά και αν εμπλακούμε σε αυτήν την κουβέντα, με αφορμή την υπόθεση της Θεσσαλονίκης οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να βροντοφωνάξουμε πως όσες φορές το ριζοσπαστικό κίνημα αξιοποιεί μέσα (όπως αυτά που αποδίδονται σ’ αυτήν υπόθεση), θέτει μια συμβολική στοχοθεσία: Συνήθως να πληγεί το αίσθημα παντοδυναμίας του εχθρού, να υπογραμμιστεί πως δεν είναι απλησίαστος, και ο φόβος να μεταφερθεί στο κατώφλι του. Κόντρα στο επιβαλλόμενο μιντιακό κλίμα, οφείλουμε να απαντήσουμε πως τέτοιου τύπου ενέργειες δεν είναι εξ ορισμού δολοφονικές. Δεν στοχεύουν ανθρώπους, αλλά υλικά (π.χ. οχήματα).

XV

Πιάνοντας το ζήτημα τεχνικά, δεν μπορεί να προκύψει δολοφονική πρόθεση σε μια περίπτωση που το άτομο που κατέληξε, προσέγγισε κατεβαίνοντας 5 ορόφους το σημείο όπου –σύμφωνα με τα μίντια– «ανεφλέγη ένας μηχανισμός». Είναι προφανές πως η Βάγια Νέστορα δεν αποτέλεσε ευθέως στόχο καμίας επίθεσης. Οι αστυνομικοί και μιντιακοί διώκτες αυτό το γνωρίζουν καλά. Ο θάνατός της, για αυτούς δεν αποτέλεσε τίποτα παραπάνω από μια ευκαιρία, την οποία άδραξαν για να επιτεθούν στον αναρχικό χώρο.

XVI

Σε ρεπορτάζ της Καθημερινής στις 04 Ιουλίου αναφέρεται πως από το 2024 μέχρι και τον Ιούλιο του 2026, μόνο από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής έχουν ανοιχθεί 191 δικογραφίες για «καταδρομικές επιθέσεις στην Αττική από ομάδες εξτρεμιστών, κυρίως του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου».4 Ανοίγοντας την ψαλίδα μέχρι το 2010, χρησιμοποιώντας την αρχή της αναλογικότητας, μπορούμε να υποθέσουμε πως μέσα σε όλα αυτά χρόνια, μονάχα στην Αττική, έχουν πραγματοποιηθεί οι πενταπλάσιες δράσεις – τουλάχιστον. Μέσα σε αυτό τον αστερισμό ενεργειών λοιπόν, όλως τυχαίως, «εξιχνιάστηκαν» την ίδια ημέρα οι μόνες δύο που προκάλεσαν θάνατο – με τη μία, μάλιστα, να τοποθετείται 16 χρόνια πίσω.

XVII

Αλήθεια, ποιος τρώει κουτόχορτο; Το κατασταλτικό επιτελείο, αξιοποιώντας το δικό μας μούδιασμα και βαδίζοντας στο κλίμα τρομοκρατίας που το ίδιο διαμόρφωσε, επιχείρησε να πλασάρει στην κοινωνία συνολικά την αναρχική δράση ως δολοφονική. Μέσα σε αυτό το κλίμα βρήκε ευκαιρία για νέες ποινικές μεθοδεύσεις και ακροβασίες, με αποδέκτες άτομα του αναρχικού χώρου. Ταυτόχρονα, η επαναφορά της υπόθεσης Marfin αποτέλεσε –και αποτελεί– από την πλευρά του ελληνικού κράτους ένα ρεβανσιστικό κλείσιμο λογαριασμών για τις αντιμνημονιακές ταραχές της τριετίας 2010-2012, και μια αναδρομική απόπειρα λασπολόγησης και ποινικοποίησης των κοινωνικών αντιστάσεων ευρύτερα. Και όλα αυτά, μέσα σε μια διεθνή συγκυρία εγκληματοποίησης της ριζοσπαστικής πολιτικής δράσης εν μέσω γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας.

XVIII

Από την υποχώρηση των μαζικών κοινωνικών αντιστάσεων που κορυφώθηκαν κατά την τριετία 2010-2012, ο αναρχικός χώρος βρίσκεται συνεχώς στο στόχαστρο της καταστολής, η οποία εντείνεται ποιοτικά και ποσοτικά, όσο οξύνεται και η επίθεση στην κοινωνία. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, πέρα από τη φυσική βία και τις ποινικές αναβαθμίσεις, επιχειρείται και η ηθική αποδόμηση του κόσμου του αγώνα – επιχείρηση που τοποθετείται εντός του ευρύτερου πλαισίου εξουδετέρωσης του «ηθικού πλεονεκτήματος» και της «αριστερής ηγεμονίας» που, κατά τη Δεξιά, χαρακτηρίζουν τη μεταπολιτευτική εποχή. Η επιχείρηση αυτή ξεδιπλώθηκε και κατά την ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης των Αμπελοκήπων, μέσα από τους υπαινιγμούς της έδρας περί μη ηθικής ακεραιότητας του Κυριάκου, της Μαριάννας ή της Δήμητρας. Σε όλο αυτό το διάστημα, ο αναρχικός χώρος έχει σταθεί απέναντι σε πολυμέτωπες καταστάσεις, διατηρώντας ακέραιο το ηθικό του. Στην υπόθεση της Θεσσαλονίκης, πέραν της επιχειρούμενης εγκληματοποίησης του χώρου, σημειώνεται μια ειδική πτυχή αυτής της ηθικής επίθεσης: Πρόκειται για την επανειλημμένη αναφορά περί «ηθικών αυτουργών που αναζητούνται από την αστυνομία» – αναφορά που εμφανίστηκε στο σύνολο της αρθρογραφίας των πρώτων ημερών. Σε μιντιακό επίπεδο, για πολιτικές ενέργειες που αποδίδονται στον αναρχικό χώρο, είναι μία απ’ τις λίγες φορές που εισάγεται ο διαχωρισμός μεταξύ της προετοιμασίας μιας δράσης (ηθική αυτουργία) και της εκτέλεσής της (φυσική αυτουργία). Ο διαχωρισμός αυτός αποτελεί αστυνομικό κατασκεύασμα, που στόχο έχει να υπονοήσει μια ιεραρχία μεταξύ κάποιων που σχεδιάζουν ή παρέχουν κρίσιμες πληροφορίες για μια δράση, και εκείνων που την εκτελούν. Ο διαχωρισμός αυτός αξιοποιείται επί τούτου σε μια υπόθεση που εμφανώς δεν στόχευε σε κάποιον θάνατο: Υπονομεύει συνολικά την πολιτική δράση, υπονοώντας πως κάποιοι οργανώνουν από την ασφάλεια της απόστασης, την ίδια στιγμή που άλλοι εκτίθενται στο ρίσκο της δράσης, και τις πιθανότητες κάτι να «πάει στραβά». Οι υπόνοιες περί ύπαρξης διευθυντηρίων, αρχηγών, ηθικών αυτουργών αφήνουν να αιωρείται μια ανισοτιμία μεταξύ συντροφιών, που καμία σχέση δεν έχει με τον πολιτισμό της οριζοντιότητας που διέπει τον αναρχικό χώρο.

ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ MARFIN

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ

ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Scopper Gaban

Υποσημειώσεις

1. Όλες οι διατυπώσεις για το περιστατικό αντλήθηκαν από το άρθρο «Θεσσαλονίκη: Πώς έγινε η εμπρηστική επίθεση στην οικία της Αφροδίτης Νέστορα» της Μίνας Καραμήτρου, CNN, 01/07/2026. Δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη στις «βεβαιότητες» του αστυνομικού ρεπορτάζ. Η χρήση των δικών «τους» διατυπώσεων και όρων, γίνεται αποκλειστικά για την ανάδειξη του μιντιακού κλίματος που επιχείρησε να διαμορφώσει η αστυνομία μέσω των μίντια.

2. Από την πολιτική δήλωση της συντρόφισσας Μαριάννας Μανουρά, 7η δικάσιμος υπόθεσης Αμπελοκήπων, https://athens.indymedia.org/post/1640704

3. Από το κείμενο «Η αλληλεγγύη μας αδιαπραγμάτευτη – Τα κράτη οι μόνοι τρομοκράτες», Συνέλευση Κατειλημμένης Πρυτανείας, Χανιά, 11/08/2026
https://athens.indymedia.org/post/1642241/

4. «Μία δικογραφία κάθε πέντε μέρες για επιθέσεις», Καθημερινή, Γιάννης Σουλιώτης, 04/07/2026

Κύλιση στην κορυφή