«Έχουμε αφήσει το αίμα μας στον δρόμο» – Μέρος 4ο

Συζήτηση με την Ήβη Καισερλή

Έχουμε κάνει διάφορες κουβέντες ανά διαστήματα με την Ήβη Καίσερλη, μιας που συναντιόμαστε στον Δρόμο. Σκεφτήκαμε να καταγράψουμε μία και έτσι, συναντηθήκαμε αυτή τη φορά για αυτή τη «συνέντευξη». Το χειμαρρώδες ύφος και η καθαρή ματιά της Ήβης είναι από τα χαρακτηριστικά που βάλαμε σε προτεραιότητα ώστε να αποδοθούν στον γραπτό λόγο. Αντί για μια «πετσοκομμένη», λοιπόν, περίληψη της συζήτησης, που «θα χώραγε μεν στα όρια του φύλ(λ)ου αλλά θα έχανε τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά», επιλέξαμε να τη δημοσιεύσουμε σε αυτοτελείς συνέχειες. Εδώ το 4ο και τελευταίο μέρος. Καλή απόλαυση!

*

Από αυτό που είπες για την πρόσβαση στην πληροφορία από νωρίς, με πήγε τώρα κάπου αλλού: με αφορμή τα διάφορα hate groups στο Facebook, για το ότι υπάρχει διαφορά του πραγματικού κόσμου με τον ψηφιακό κόσμο. Για μένα είναι πάρα πολύ καινούργιο αυτό.

Και για μένα, εγώ δεν μπορώ να το διαχειριστώ ώρες-ώρες αυτό το πράγμα. Δεν ξέρω, δηλαδή, εγώ, αυτό που συμβαίνει στον ψηφιακό χώρο, το παίρνω σαν θέσφατο, κατάλαβες;

Βάζω ένα ερωτηματικό ως προς αυτό γιατί νομίζω ότι αποκτάνε προσωπικότητα άνθρωποι, οι οποίοι μπορεί να μην την είχαν ακριβώς έτσι στον δρόμο. Μπορεί να μην μίλαγαν ανοιχτά, μπορεί να μην βγαίνανε σε μια εκδήλωση για παράδειγμα να μιλήσουν για αυτό. Είναι όμως σαν να τοποθετείται στον δημόσιο διάλογο, αυτό είναι το πρόβλημα.

Όταν βλέπεις, όμως, ότι εισάγονται έννοιες ή ρεύματα ή τάσεις στον δημόσιο διάλογο, αυτό δεν μπορεί να μένει απαρατήρητο. Δεν είναι κάτι που μπορείς να το αφήσεις στο έτσι, που να μην σε επηρεάζει, γιατί έτσι δημιουργούνται τα αφηγήματα.

Και αλλοιώνονται και οι ιστορίες και τα βιώματα.

Διαμορφώνονται συνειδήσεις, έτσι παραποιείται η αλήθεια. Η αλήθεια, η δική μας εκδοχή, ρε παιδί μου, η τριτοκυματική, τεταρτοκυματική, που είναι μια προσέγγιση διαθεματική. Αυτό θα αλλοιωθεί, όμως, από διάφορα ρεύματα μέσα στους χώρους της αριστεράς, της αναρχίας και του φεμινισμού που, ας πούμε, παράγουν υλιστικό θεωρητικό λόγο. Κατάλαβες; Μπορεί ακόμη και ο μέσος, αυτός που δεν έχει το background ή το υπόβαθρο να καταλάβει τι λένε, να του ακούγονται τόσο επιστημονικοφανή, ας πούμε, όλα αυτά, όλες αυτές οι σοφιστείες και οι δικολαβίες που να λέει «καλά τα λένε, να έχουν δίκιο». Τι; Όχι; Εσύ το λες επειδή έχεις την κριτική ικανότητα να το αμφισβητήσεις. Υπάρχει κόσμος που το διαβάζει, επιστημονικοφανές ως είναι και το θεωρεί θέσφατο. Και έτσι δημιουργείται το αφήγημα, ας πούμε, διαμορφώνεται η συνείδηση.

Ένα αφήγημα διαφορετικό, τέλος πάντων, αρνητικό. Αλλά αναρωτιέμαι αν όντως δημιουργείται συνείδηση μόνο μέσα από το πληκτρολόγιο. Αμφιβάλλω, δηλαδή. Θεωρώ ότι πρέπει να βρει άλλους τόπους. Πρέπει να βρει συλλογικότητες, πρέπει να βρει βουλευτές, πρέπει να βρει οργανώσεις. Εκεί είναι που υπάρχει το πρόβλημα, βασικά.

Δεν ξέρω. Μπορεί να είμαι κι εγώ, να κρίνω εξ ιδίων μόνο. Αλλά όπως το βλέπω υπάρχει απήχηση από κάτω, από άτομα του αριστερού χώρου ή του αναρχικού ή του φεμινιστικού, που να ταυτίζονται με κάποια από αυτά τα narratives και να τα υποστηρίζουν. Να τα κάνουν αποδεκτά, να τα χρησιμοποιούν μετά σαν επιχειρήματα.

Η απήχηση, όμως, είναι στον τοίχο του Facebook.

Δεν είναι μόνο το Facebook, όμως, γιατί μπορεί εμείς εκεί να κινούμαστε, ξέρω γω,  και εκεί να κάνουμε τις αντιπαραθέσεις μας ή τον αντίλογό μας και τέτοια, όμως υπάρχουν μεγαλύτερα ρεύματα, ξέρω εγώ. Υπάρχουν blogs, υπάρχουν γραμμές από οργανώσεις, από δελτία τύπου που βγάζουν, ας πούμε, οργανώσεις εθνικιστικές, εθνοπατριαρχικές, ξέρω ‘γω, που υποστηρίζουν την οικογένεια, που όλα αυτά έχουν απήχηση, κατάλαβες; Φτάνουν μέχρι το κοινό που θέλουνε.

Λες ότι η διάσταση του διαδικτύου, μάλλον το διαδίκτυο, επηρεάζει την πραγματικότητα εν τέλει.

Πάρα πολύ την επηρεάζει και το να αρνούμαστε να το δούμε, ότι είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της διαμόρφωσης, ξέρω ‘γω, της φάσης που ζούμε, της κατάστασης, είναι λάθος.

Συμφωνώ κι εγώ και νομίζω ότι για αυτό πρέπει να είμαστε οπωσδήποτε και εκεί.

Μπορεί εγώ να του δίνω παραπάνω σημασία από όσο πρέπει, γιατί με τριγκάρει, κατάλαβες, και με πιάνουνε τα δικά μου. Αλλά ακόμη και αν δεν είναι τόσο πολύ όσο το βλέπω, είναι.

Ένα πάρα πολύ απλό παράδειγμα είναι ότι για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου δεν αποδείχθηκε ποτέ ότι μπήκε για να ληστέψει, ότι κρατούσε μαχαίρι, ότι ήτανε μαστουρωμένος. Αντιθέτως, βγήκαν καθαρές οι τοξικολογικές. Φαινόταν ότι το άτομο είναι σε πανικό και ότι ζητούσε βοήθεια και αναζητούσε καταφύγιο. Φαινόταν ότι παγιδεύτηκε εκεί μέσα. Φαινόταν ότι αυτό που κρατούσε το έπιασε για να προστατευτεί μετά από την επίθεση που δέχτηκε. Και παρόλα αυτά, 7 χρόνια μετά, πέρασε το αφήγημα αυτό το πρώτο, ότι «πρεζάκι, πούστης μπήκε να ληστέψει» και τον δολοφόνησαν, τον απέτρεψαν και τον σκότωσαν στην πορεία. Είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα που μπορώ να φέρω για το πώς διαμορφώνονται τα αφηγήματα και οι συνειδήσεις. Εφτά χρόνια μετά, ενώ έχουν καταρριφθεί τα πάντα υπάρχει κόσμος που εμμένει σε αυτή την εκδοχή.

Τι κρατάμε για το κλείσιμο από την κουβέντα μας;

Είναι κάποιες θεματικές που πρέπει κάπως να επιμείνουμε σε αυτές. Όπως οι αντιφωνίες που υπάρχουν μέσα στην αριστερά, τον φεμινισμό και την αναρχία για το κατά πόσο οι τρανς γυναίκες -να το λέμε με το όνομά του- μας φτάνει η δήλωσή τους για να τις θεωρούμε γυναίκες. Ότι είναι εγκεφαλική κατάσταση. Ότι δεν είναι υλιστική, σωματική, βιολογική. Ένα είναι αυτό. Και κατά δεύτερον, κατά πόσο θεωρείται η παροχή σεξουαλικών υπηρεσιών εργασία και αν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται έτσι. Που είναι οι δύο πιο basic αγκυλώσεις μέσα σε αυτούς τους χώρους.

όλες οι τσούλες της γης

Κύλιση στην κορυφή