Επιστολή «προς τον αδελφό ελληνικό λαό»

Στα τέλη Αυγούστου του 2026 δημοσιεύτηκε μία επιστολή 300 μεταναστών που βρίσκονταν εκείνη την περίοδο έγκλειστοι στο καμπ της Σιντικής. Παραθέτουμε εδώ κάποια αποσπάσματα, θέλοντας ο λόγος των ίδιων των ανθρώπων να ακουστεί:

«Εσείς ακούσατε για εξέγερση στη Σιντική. Τι συνέβη και γιατί; Είμαστε στον καταυλισμό της Σιντικής. Είμαστε εδώ 14 μήνες.

Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην. Είμαστε κουρασμένοι. Είμαστε παγιδευμένοι εδώ και 14 μήνες […].

Πού είναι οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πού είναι οι οργανώσεις για τη δικαιοσύνη; Ζούμε εδώ με φαγητό που μόλις και μετά βίας επαρκεί για τη μέρα. Λάβαμε ένα πιάτο ρύζι, δύο μπιφτέκια και τρία αυγά για ολόκληρη την ημέρα.

Είμαστε εξαντλημένοι και πολλοί από εμάς σκέφτονται την αυτοκτονία. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δει τον θάνατο στη θάλασσα και έχουν υποστεί ταπεινώσεις και εξευτελισμό στα στρατόπεδα εδώ […].

Ναι, θέλουν να μας απελάσουν. Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας. Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας […].

Οι άνθρωποι εδώ είναι σαν ωρολογιακές βόμβες, αλλά κανείς δεν μας προσέχει. Είμαστε συντετριμμένοι σωματικά, ψυχολογικά και ηθικά. Έχουμε χάσει τόσα πολλά και κανείς δεν νιώθει τον πόνο μας […].

Ζούμε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο. Είδαμε τον πόνο στη Λιβύη, είδαμε τον θάνατο στη θάλασσα και είδαμε τον εξευτελισμό και την καταπίεση στο κλειστό κέντρο της Σιντικής. Χωρίς ρούχα και φαγητό, χωρίς μια αξιοπρεπή ζωή. Το μόνο που κάναμε ήταν να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη […]».

Τα «κέντρα φιλοξενίας», δεν είναι παρά οι σύγχρονες φυλακές του πλεονάζοντος προλεταριάτου. Από τα σύνορα και τα αστυνομικά τμήματα μέχρι τα δικαστήρια, τα κέντρα κράτησης και τις φυλακές, οι μετανάστ(ρι)ες έρχονται αντιμέτωποι και αντιμέτωπες με ένα πλέγμα νομικών, διοικητικών και κατασταλτικών μηχανισμών, απειλητικών προς την ίδια τους την ύπαρξη.

Η αλληλεγγύη είναι όπλο ταξικό και διεθνιστικό. Ο αγώνας για την καταστροφή των στρατοπέδων συγκέντρωσης και το γκρέμισμα των συνόρων είναι κομμάτι του ευρύτερου αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Στους αγώνες αυτούς, ο φασισμός αποτελεί την πιο πιστή εφεδρεία του συστήματος και το μακρύ χέρι της κρατικής καταστολής, σπέρνοντας μίσος σε μια προσπάθεια να διαιρέσει τις καταπιεσμένες.

Στεκόμαστε πάντα απέναντι στη θανατοπολιτική των κλειστών συνόρων, των δολοφονικών επαναπροωθήσεων και του συστημικού ρατσισμού και αντιλαμβανόμαστε τις εξεγέρσεις των μεταναστών μέσα στα camps ως ρωγμές στο μονοπώλιο της κρατικής βίας, ως φάρους αξιοπρέπειας. Δεν αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες ως παθητικά θύματα που χρήζουν φιλανθρωπίας, αλλά ως ταξικά μας αδέλφια και υποκείμενα των κοινών μας αγώνων. Στεκόμαστε δίπλα στους μετανάστες της Σιντικής που διεκδικούν τα αυτονόητα αναδεικνύοντας τα βασανιστήρια και την εξαθλίωση που τους επιβάλλει το κράτος και ο φασισμός.

Ντόπιες και μετανάστριες να ενώσουμε τις οργές μας και να τσακίσουμε τη ρητορική μίσους σε κάθε γειτονιά, σχολείο και χώρο εργασίας. Οι εξεγερμένοι μέσα στα κολαστήρια είναι η δική μας φωνή πίσω από τα συρματοπλέγματα, και η δική μας δράση στους δρόμους οφείλει να είναι η δική τους ανάσα.

Μέχρι το ξήλωμα του τελευταίου συρματοπλέγματος.

Κύλιση στην κορυφή