Κατηγορίες: Στάση κρατουμένων, διακεκριμένη φθορά πράγματος κοινού οφέλους.
Πρωτόδικες ποινές: 3 χρόνια ο καθένας.

1η δικάσιµος (26/06/26)
Βρισκόμαστε στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Σερρών. Στην αίθουσα εκδίκασης υπάρχει ήδη από νωρίς παρουσία αλληλέγγυου κόσμου. Η χωρητικότητα είναι περιορισμένη καθώς η αίθουσα είναι πολύ μικρή.
Οι κρατούμενοι εισέρχονται στην αίθουσα, δεμένοι με χειροπέδες, καθένας συνοδευόμενος από έναν αστυνομικό της Υπηρεσίας Εξωτερικής Φρούρησης Καταστημάτων Κράτησης. Κάθονται στην αριστερή μεριά της αίθουσας, όλοι μαζί, περικυκλωμένοι από αστυνομικές δυνάμεις. Τριγύρω τους βρίσκονται οι τέσσερις μάρτυρες κατηγορίας. Στη δεξιά πλευρά της αίθουσας κάθονται οι μάρτυρες υπεράσπισης και ο αλληλέγγυος κόσμος.
Υπάρχει παρουσία ενός διερμηνέα, αλληλέγγυου, που προσφέρθηκε να μεταφράσει για τους αραβόφωνους. Για τον έναν κρατούμενο από το Μπαγκλαντές υπάρχει διερμηνεία στα Αγγλικά, γλώσσα που δεν τη μιλάει με άνεση.
Παρίστανται οι 24 από τους 30. Οι 6 που απουσιάζουν, είναι αυτοί που δεν άσκησαν έφεση, πιθανότατα γιατί δεν ενημερώθηκαν ποτέ ότι είχαν τη δυνατότητα.
10 από τις 24 εφέσεις έγιναν εκπρόθεσμα, κατά δύο μέρες, είτε λόγω έλλειψης διερμηνείας, είτε λόγω καθυστερημένης ενημέρωσης των κρατουμένων. Οι υπόλοιποι, που άσκησαν έφεση εντός προθεσμίας, στην πραγματικότητα ενημερώθηκαν από τον μοναδικό συγκρατούμενό τους που μιλούσε Αγγλικά.
Η εισαγγελέας προτείνει την απόρριψη των εκπρόθεσμων εφέσεων.
— Συνήγορος Υπεράσπισης (στο εξής ΣΥ): Δεν διαπιστώνεται κάπως εάν οι κρατούμενοι πράγματι ενημερώθηκαν την ημέρα που αναγράφεται. Πρόκειται για θεμελιώδη καταπάτηση δικαιωμάτων των κατηγορουμένων, λόγω έλλειψης διερμηνείας. Οι εφέσεις πρέπει να γίνουν δεκτές, εφόσον έγιναν εντός 10ημέρου από την ημέρα που ξέρουμε ότι όντως ενημερώθηκαν. Στο πρωτόδικο δεν δόθηκε ποτέ η ευκαιρία στους κατηγορούμενους κατά την απολογία τους να αναφερθούν στις συνθήκες κράτησής τους, πράγμα που σας ζητάμε να γίνει σήμερα. Επιπλέον, υπάρχει βιντεοληπτικό υλικό που δεν συμπεριλαμβάνεται στη δικογραφία, που θα θέλαμε να προβληθεί, που αφορά τις συνθήκες κράτησης και την επικινδυνότητα εντός του καμπ της Σιντικής.
Οι εφέσεις απορρίπτονται και ακούγονται τα ονόματα των απορριφθέντων. Οι αστυνομικοί τους βγάζουν έναν-έναν από την αίθουσα και τους επιστρέφουν στη φυλακή.
Η έδρα δεν δέχεται την προβολή του βιντεοληπτικού υλικού, με τον ισχυρισμό ότι, εφόσον δεν είναι μέρος της δικογραφίας και δεν έχει εξεταστεί, μπορεί να εκτεθούν προσωπικά δεδομένα.
Ξεκινούν οι καταθέσεις των τεσσάρων μαρτύρων κατηγορίας (στο εξής ΜΚ), όλοι τους αστυνομικοί/συνοριοφύλακες.
Λένε πως υπήρχε αναταραχή στην πτέρυγα 4, όπου οι αστυνομικοί συναντήθηκαν με μία ομάδα τεσσάρων κρατούμενων «για να συζητήσουν για τα αιτήματα τους».
— ΜΚ1: Mέσα στα παράπονά τους ήταν ότι «κάποιοι άλλοι που έρχονται στη δομή από τις ίδιες χώρες [με τους κατηγορούμενους], αφήνονται ελεύθεροι, οπότε εμείς γιατί είμαστε ακόμα εδώ;» Φάνηκε ότι καλύφθηκε το θέμα προσωρινά. Όταν γυρίσαμε στην πτέρυγά τους, όπου ο διοικητής τούς εξήγησε την κατάσταση, ότι δηλαδή οι αστυνομικές δυνάμεις δεν έχουν καμία άλλη αρμοδιότητα πέρα από το να τους περιφρουρούν, τότε αγρίεψαν. Ύστερα μάθαμε από διερμηνέα ότι ο ένας ο μεγαλύτερος τούς έλεγε να ηρεμήσουν, ενώ τρεις άλλοι τούς έλεγαν να εξεγερθούν. Τους βάλαμε και τους τέσσερις στο κελί τους κι άρχισαν να μας πετάνε πέτρες μόλις μπήκαν μέσα απ’ τα κάγκελα.
Όπως αναφέρουν και οι άλλοι τρεις μάρτυρες κατηγορίας «κατά τις 3 η ώρα, κάποιοι ξεκίνησαν να σπρώχνουν το συρματόπλεγμα που περιβάλλει τη δομή και να πετάνε πέτρες στους αστυνομικούς». Ο ΜΚ1 αδυνατεί να αναγνωρίσει κάποιον κατηγορούμενο με εξαίρεση «τους τέσσερις διαπραγματευτές» τους οποίους «θυμάται αμυδρά».
Σε ερώτηση της έδρας σχετικά με το αν εξεγερμένοι κρατούμενοι ήταν κουκουλωμένοι ο ΜΚ1 απαντά: «Όχι, δεν ήταν κουκουλωμένοι απλώς ο ένας ανέβασε το φούτερ του μέχρι το ύψος των ματιών και δεν μου φάνηκε καλό σημάδι.»
Ο ΜΚ2 περιγράφει τρία άτομα να πηδούν έξω από τον φράχτη και να επιστρέφουν μόλις συνειδητοποιήσουν ότι έγιναν αντιληπτοί. Ενώ συμμετείχε στην αρχική αναγνώριση των δραστών, στην αίθουσα αδυνατεί να ταυτοποιήσει κάποιον. Στην πρώτη του κατάθεση λέει πως αναγνώρισε ένα μόνο άτομο, ενώ τώρα αντιφάσκει λέγοντας πως συμμετείχε στην αναγνώριση κάποιων «που του υπέδειξαν οι συνάδελφοί του» και ότι τελικά κατάφεραν να τους ξεχωρίσουν «από εκδορές που είχαν πάνω στα σώματα τους».
Ο συνήγορος υπεράσπισης αναδεικνύει το πώς οι καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας είναι αντιφατικές μεταξύ τους: τη μία αναφέρουν ότι άλλαζαν μεταξύ τους μπλουζάκια και είχαν καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους, από την άλλη ότι αναγνωρίστηκαν από τις μπλούζες τους και ότι ήταν διακριτά τα πρόσωπα τους. Οι αντιφάσεις στην αφήγηση του ΜΚ2 εντείνονται όλο και περισσότερο με τις ερωτήσεις από τους συνήγορους υπεράσπισης. Χαρακτηριστική είναι η απάντησή του, όταν ξαναρωτήθηκε για τη διαδικασία της αναγνώρισης των δραστών: «το αδίκημα το διέπραξε όλη η πτέρυγα».
Ο ΜΚ3 φαίνεται πιο σίγουρος ότι μπορεί να αναγνωρίσει όλους τους κατηγορούμενους. Του γίνονται ερωτήσεις σχετικά με την πρώτη του κατάθεση, σύμφωνα με την οποία η αναγνώριση έγινε «από κοινού, μαζί με άλλους αστυνομικούς».
— ΜΚ3: Όσοι βρισκόμασταν εκεί μαζευτήκαμε για να διασταυρώσουμε το ποιοι συμμετείχαν. Αυτή την ταυτοποίηση την κάναμε από κοινού, ομαδικά.
— ΣΥ: Αφού τότε τους αναγνωρίσατε από κοινού, εσείς πώς μπορείτε να τους αναγνωρίζετε όλους τώρα;
— ΜΚ3: Σας είπα, τους αναγνωρίσαμε ομαδικά.
Ύστερα από επιμονή των συνηγόρων υπεράσπισης, καταλήγει να αναγνωρίζει μόνο έναν, που ισχυρίζεται ότι τον δάγκωσε κατά τη διάρκεια των συλλήψεων. Ολόκληρο το ακροατήριο γελάει σε αυτό το σημείο με την έλλειψη συνέπειας στις απαντήσεις του.
Ο τελευταίος μάρτυρας κατηγορίας επίσης αδυνατεί να ταυτοποιήσει κάποιον. Όταν του γίνεται ερώτηση για τις υποδομές και τις συνθήκες στη δομή γενικότερα, απαντάει: «Κοιτάξτε, προβλήματα υπάρχουν, τα συρματοπλέγματα δεν είναι τα καλύτερα, η δομή η ίδια δεν είναι η καλύτερη…»
Οι συνήγοροι υπεράσπισης καταθέτουν δημοσιεύματα της Ένωσης Αστυνομικών Σερρών,μέσα στα οποία αστυνομικοί αντιδρούν στην μετατροπή της δομής από ανοιχτή σε κλειστή καθώς «δεν υπάρχουν οι απαραίτητες υποδομές ασφαλείας για την επιτήρηση και των περιορισμό των κρατουμένων. Δεν υπάρχει σχεδιασμός πυρασφάλειας ή πρόληψης του ενδεχομένου μιας απόδρασης, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο όσους επωμιστούν την φύλαξη αυτού του χώρου». Καταγγέλλουν πως το καμπ δεν πληροί «ούτε τα ελάχιστα πρότυπα ασφαλείας και λειτουργίας».
Αν και βασική τους έγνοια είναι «η διαφύλαξη της ασφάλειας των αστυνομικών και της τοπικής κοινωνίας», επιβεβαιώνουν τις τραγικές συνθήκες υπό τις οποίες κρατούνται οι άνθρωποι εντός της δομής.
Η πρώτη δικάσιμος κλείνει με την πρώτη μάρτυρα υπεράσπισης (στο εξής ΜΥ), ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
— ΜΥ1: Οι κρατούμενοι στη Σιντική βρίσκονται υπό συνθήκες σοβαρής υλικής στέρησης, παρατεταμένης αβεβαιότητας και έντονης ψυχολογικής επιβάρυνσης. […] Η σημασία των παραγόντων αυτών δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Η παρατεταμένη αβεβαιότητα σχετικά με το μέλλον, η απουσία ελέγχου επί κρίσιμων αποφάσεων και η αδυναμία ουσιαστικής διεκδίκησης δικαιωμάτων αποτελούν από τους σημαντικότερους παράγοντες ψυχολογικής επιβάρυνσης στη διοικητική κράτηση […]. Περιστατικά συλλογικής διαμαρτυρίας, εξεγέρσεων, απεργιών πείνας, αυτοτραυματισμών ή άλλων μορφών αντίστασης αποτελούν επαναλαμβανόμενα και διεθνώς καταγεγραμμένα φαινόμενα σε περιβάλλοντα όπου άνθρωποι στερούνται την ελευθερία τους για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Η αξιολόγηση των πράξεων που καταλογίστηκαν στους κατηγορούμενους δεν θα μπορούσε να προκύψει χωρίς να ληφθεί υπόψη το περιβάλλον που έλαβαν χώρα τα γεγονότα.
Η δίκη διακόπτεται και ορίζεται επόμενη δικάσιμος.
2η δικάσιµος (30/06/26)
Η δίκη συνεχίζεται με τους υπόλοιπους δύο μάρτυρες υπεράσπισης.
— ΜΥ2: Είμαι μέλος της Ανοιχτής Αντιρατσιστικής Συνέλευσης στη Δυτική Θεσσαλονίκη «Μαχαλάς». Ενημερώθηκα για τις συνθήκες στο καμπ το καλοκαίρι του ’25 όταν μετανάστες μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Σερρών με συμπτώματα ασιτίας. Στις 13 Μαρτίου μαζί με μια διαπιστευμένη ΜΚΟ επισκεφτήκαμε τη δομή για να κουβαλήσουμε ρουχισμό και τρόφιμα για τους έγκλειστους μετανάστες. Εκεί όλοι μας οι φόβοι για το κολαστήριο της Σιντικής, δυστυχώς, επιβεβαιώθηκαν. Συναντηθήκαμε με τον Βασίλειο Νικηφόρου, διοικητή της δομής, ο οποίος δεν μας επέτρεψε να έχουμε καμία επαφή με τους μετανάστες, ούτε καν να επισκεφτούμε το ιατρείο. Ανερυθρίαστα μας είπε πως οι μετανάστες έχουν ό,τι χρειάζονται «ακόμη και free wifi», αφού ομολόγησε πως κοιμούνται 16 άτομα σε 24 τετραγωνικά μέτρα. Σε ερώτηση της ΜΚΟ αν μπορεί να φέρει κάποιο εκπαιδευτικό υλικό ή θεατρική παράσταση στο καμπ η απάντηση του διοικητή ήταν πως «εδώ τους λέμε να μην έρχονται, θα τους φέρουμε και τον Καραγκιόζη με το χαρέμι να δουν;». Είπε ακόμη πως δεν μπορεί να μπει καν ασθενοφόρο στη δομή, ενώ όλες τις μετακινήσεις στο τοπικό κέντρο υγείας τις κάνει η ΕΛ.ΑΣ. με περιπολικό. Ερωτηθείς τι άλλες ανάγκες υπάρχουν ο διοικητής ζήτησε μια μπάλα ποδοσφαίρου. Θα έχετε υπόψη ότι στο καμπ αυτό διαμένουν 700 νέοι άντρες και μόνο άντρες μεταξύ 18 και 30 ετών. Το να ζητάει ο διοικητής ενός τέτοιου καμπ από την φιλανθρωπία μια μπάλα μου φάνηκε εξοργιστικό.
— ΜΥ3: Γνωρίζω το καμπ από την ημέρα που άνοιξε. Είναι γνωστό ότι η τοποθεσία του είναι ακατάλληλη. Ο πρώην Πρόεδρος του Προμαχώνα μού είχε πει «εκεί δε θα έβαζα ούτε ζώα. Τον χειμώνα θα τους πάρει το νερό, το καλοκαίρι θα σκάσουν απ’ τη ζέστη». Υπάρχει επιστολή του Συλλόγου Πυροσβεστών που λέει ότι σε περίπτωση βροχής ή πλημμύρας του Στρυμόνα, δε θα προλάβουν να απεγκλωβίσουν εγκαίρως τον κόσμο. […] Από όταν έγινε κλειστή η δομή οι συνθήκες χειροτέρεψαν. Ο χώρος χωρίστηκε σε πτέρυγες με πολύ μικρά κενά διαστήματα, που δεν επιτρέπουν καμιά δραστηριότητα. Οι κρατούμενοι είναι υπεράριθμοι, πολλοί κοιμούνται στο πάτωμα των κοντέινερ, όπου μπαίνει νερό όταν βρέχει. Τον Αύγουστο χρειάστηκε να νοσηλευτούν κάποια άτομα με υποσιτισμό. Όσοι μπόρεσαν να κάνουν αιτήσεις ασύλου, απορρίφθηκαν χωρίς επεξήγηση, χωρίς καμία διερμηνεία, χωρίς υποστήριξη.
Σε ερώτηση της έδρας αν θεωρεί ότι τα επεισόδια τελικά έγιναν για τις αιτήσεις ασύλου ή για τις συνθήκες διαβίωσης εντός του καμπ, η μάρτυρας απαντά: «Αυτά λειτουργούν συσσωρευτικά. Όταν μένεις χωρίς καμία ελπίδα, όταν ζεις υπό τραγικές συνθήκες για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, κάποια στιγμή θα ξεσπάσεις.»
Ακολουθούν οι μαρτυρίες και απολογίες των 14 κρατουμένων (στο εξής Κ).
Όλοι τους είναι άτομα μικρής ηλικίας, από 19 έως 31 ετών. Η έδρα τούς ρωτάει πού βρίσκονταν την ώρα των γεγονότων, πώς έγινε η σύλληψη του καθενός και για τις συνθήκες μέσα στη δομή.
— Κ: Ήμουν στις τουαλέτες, στην είσοδο. Ήμουν ένας από τους τέσσερις που επιλέχθηκαν ως διερμηνείς. Κατεβήκαμε και μεταφέραμε τα αιτήματα που αφορούσαν το άσυλό μας και τη δομή γενικά, τις άθλιες συνθήκες, πως ζούμε ανάμεσα σε φίδια, κουνούπια, κατσαρίδες. Μας είπαν να μπούμε όλοι μέσα στα κοντέινερ γιατί αλλιώς θα φέρουν τα ΜΑΤ. Άρχισαν να ρίχνουν δακρυγόνα και κρότου λάμψης. Μετά από λίγο μπήκαν μέσα στα κοντέινερ, μας έγδυσαν και άρχισαν να μας χτυπούν. Δεν ήρθαμε σ’ αυτή τη χώρα για να φάμε ξύλο.
Μιλούν για τους λόγους των διαμαρτυριών τους: την παρατεταμένη κράτησή τους, τις συνθήκες διαβίωσης στη δομή, την αβεβαιότητα για το μέλλον τους και την μεταχείρισή τους από την αστυνομία.
— Κ: Η αστυνομία μάς συμπεριφερόταν λες και είμαστε ζώα. Υπήρχαν σοβαρές ασθένειες μέσα στη δομή, έδινα σε άλλους που δεν είχαν κάποια από τα φάρμακά μου. Αρρώστησα με πυρετό και δεν με πήγαν σε έναν γιατρό. Δεν μπορούσαμε να καθαριστούμε, κάποιοι φορούσαμε τα ίδια ρούχα για 3-4 μήνες, πολλοί είχαν ψυχικά προβλήματα για τα οποία δεν υπήρχε καμία βοήθεια.
Τονίζουν ξανά και ξανά την έλλειψη βασικών αγαθών και υπηρεσιών, όπως η ιατροφαρμακευτική και ψυχική περίθαλψη, ο ρουχισμός, το ζεστό νερό, το φαγητό, στρώματα, κουβέρτες και σεντόνια.
— Κ: Για 2-3 μήνες ήμουν στη δομή χωρίς ρούχα, δεν είχα παπούτσια. Τα χαλίκια στο έδαφος ήταν σαν κάρβουνα το καλοκαίρι. Όσες φορές ζητήσαμε ξυραφάκι για να ξυριστούμε και να κάνουμε προσευχή, δεν μας έδιναν γιατί έλεγαν ότι δε θα τα χρησιμοποιήσουμε για ξύρισμα. Επί τρεις μήνες κανείς δεν μας έλεγε γιατί ήμασταν εκεί. Πέρασα τη θάλασσα για να έρθω εδώ, είδα τον θάνατο με τα μάτια μου, ήταν δύσκολο ταξίδι. Το μόνο που θέλω είναι να ζήσω ελεύθερος σαν άνθρωπος.
Περιγράφουν, ακόμη, την απομόνωσή τους από τον έξω κόσμο και τους ασφυκτικούς περιορισμούς στη μετακίνησή τους, αφού ακόμα και εντός της δομής συνοδεύονται πάντοτε από αστυνομικούς.
— Κ: Έφυγα από την Αίγυπτο γιατί οι συνθήκες εκεί είναι δύσκολες, οι διακινητές ζητάνε πολλά λεφτά από τους γονείς μου. Στο καμπ βρισκόμουν σε μια πτέρυγα με 220 άτομα που δεν είχαμε ελευθερία κίνησης. Κάποιες μέρες δεν είχαμε φαγητό. Μας έκαναν ψυχολογικό πόλεμο και εικονικές απελευθερώσεις. Δεν υπήρχε ούτε μια υποδομή, ένα σχολείο να μαθαίναμε κάτι. Πολλοί προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν. Όλα αυτά μας έκαναν να θέλουμε να διαμαρτυρηθούμε, δεν κάναμε κάτι βίαιο.
— Κ: Ρωτούσαμε για τις αιτήσεις ασύλου και ποιο θα είναι το μέλλον μας και δεν παίρναμε καμία απάντηση. Κανείς δεν μας εξήγησε γιατί κρατούμαστε. Έχουμε έρθει για να δουλέψουμε και να στηρίξουμε τις οικογένειές μας.
— Πρόεδρος.: Διερμηνέα δεν είχατε για τις ερωτήσεις σας;
— Κ: Δεν υπήρχε. Τους ζητούσαμε, αλλά τίποτα. Μας έβαζαν με το ζόρι να υπογράφουμε χαρτιά χωρίς να ξέρουμε τι είναι.
Τέλος, ακολουθούν οι αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης, οι οποίοι τονίζουν όλες τις αντιφάσεις αυτής της δίκης, αποδεικνύοντας τελικά, πως η καταδίκη των 30 σε πρώτο βαθμό στηρίχτηκε στην πραγματικότητα σε μία δικογραφία με τρομερές ελλείψεις.
— ΣΥ: Τι έχουμε εδώ; Ποια είναι τα υλικά αυτής της δικογραφίας και αυτής της υπόθεσης; Αυτό που φαίνεται είναι πως ολόκληρη η δικογραφία, η ποινική δίωξη και η πρωτόδικη απόφαση στηρίχθηκε σε φαντάσματα.
Ολόκληρη η διήγηση των αστυνομικών ξεκινάει από μια διερμηνέα φάντασμα, που υποτίθεται υπέδειξε κάποιους ως υποκινητές. Αυτοί υποτίθεται ότι έδωσαν το σύνθημα: «ξεσηκωθείτε». Αραβικά δεν γνωρίζουν οι αστυνομικοί, οπότε πρέπει να εφεύρουμε εδώ ένα πρόσωπο κλειδί. Ποιο είναι αυτό; Κάποιος που ξέρει αραβικά φυσικά. Όμως αυτή η διερμηνέας δεν κατέθεσε ποτέ, δεν υπάρχει καμία διερμηνέας στην δικογραφία.
[…] Τι άλλο έχουμε; Το ανύπαρκτο βιντεοληπτικό υλικό. Δηλαδή το δεύτερο και μοναδικό στοιχείο που μπορεί με απόλυτη σιγουριά να επιβεβαιώσει την αφήγηση των αστυνομικών απουσιάζει επίσης από την δικογραφία. Και το πιο ενδιαφέρον ίσως αυτής της διήγησης: τις σχεδόν ακατάληπτες μαρτυρίες των αστυνομικών. Είδαν «κάποιους». Ποιους; «Όλους». Και πως αναγνωρίστηκαν αυτοί; «Από όλους». Από εσάς; «Όχι από εμένα, από όλους». Εσείς ποιους αναγνωρίζετε; «Κάποιους». Ποιους; «Όλους». Και από πού προκύπτει αυτή η αναγνώριση από τους συναδέλφους; «Από το βιντεοληπτικό υλικό», το οποίο απουσιάζει.
[…] Στην διήγηση των αστυνομικών υπάρχουν τραυματίες αστυνομικοί από τις ρίψης πετρών. Αλλά και αυτοί απουσιάζουν από την δικογραφία, όπως και οποιαδήποτε ιατρική γνωμάτευση που να επιβεβαιώνει οποιονδήποτε τραυματισμό αστυνομικού. Απουσιάζει παντελώς οποιαδήποτε σαφής και ξεκάθαρη μαρτυρία που να αποδίδει συγκεκριμένες πράξεις και ενέργειες έστω σε έναν από τους κατηγορούμενους […].
Ύστερα από μια διακοπή, η έδρα επιστρέφει με την πρόταση της Εισαγγελέα επί της ενοχής: Ένοχοι όπως κατηγορούνται, αναγνώριση του ελαφρυντικού των μη ταπεινών αιτίων και της μεγάλης ένδειας.
Απόφαση έδρας: Απαλλαγή για την κατηγορία της φθοράς πράγματος κοινού οφέλους. Μένει η κατηγορία της στάσης κρατουμένων.
Πρόταση Εισαγγελέα επί της ποινής: 2 χρόνια.
Απόφαση έδρας: 14 μήνες.
Υπήρξε επεκτατικό αποτέλεσμα για το σύνολο των 30, ως προς την απαλλαγή από το αδίκημα της διακεκριμένης φθοράς. Απαλλάσσονται δηλαδή όλοι τους από τη μία κατηγορία.
Μετά την ανακοίνωση της απόφασης, οι αστυνομικοί διώχνουν απευθείας τον αλληλέγγυο κόσμο από την αίθουσα, περνούν χειροπέδες στους κρατούμενους και τους συνοδεύουν έξω από την αίθουσα. Τους οδηγούν στο μεταγωγικό όχημα που βρίσκεται έξω από την είσοδο για να επιστρέψουν στις φυλακές που κρατούνται και να συνεχίσουν την έκτιση της ποινής τους.
Όσο συμβαίνει αυτό, ο αλληλέγγυος κόσμος βρίσκεται στον δρόμο, κοντά στο μεταγωγικό, κρατώντας πανό και φωνάζοντας συνθήματα στα ελληνικά και τα αραβικά.
Το μεταγωγικό αναχωρεί κι ο κόσμος τους αποχαιρετά.



