οι δικές μας οι λέξειςείναι λέξεις σκληρές και μεγάλεςμυτερές σαν καρφιάλέξεις όπως το ξεραμένο πύομαύρες όπως τα φλέματαπου βγάζουνε κάθε πρωί τα σωθικά μαςοι καπνοδόχες των εργοστασίωντα τραίνα που αναπόδραστα ακολουθούν τις ράγεςκόκκινες λέξειςόπως ο ήλιος ο μοναδικόςκαι το λουλούδι που σπαραχτικά ανθίζεισε στεγνό και κατάμαυρο χώμα οι δικές μας οι λέξειςείναι λέξεις γυμνέςλέξεις γεμάτες […]
Εμείς μπορεί να λείπουμε μακριά το τραγούδι θ’ ακούγεται…
οι στιγμές που γέλασες, που θύμωσες, που έκλαψες, οι στιγμές που έζησες. Όλα είναι ακόμη εδώ μαζί με τη σκόνη
Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις. Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας. Κι άν αγαπάς τ’
Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαιΜε τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες-Μάντεις κακών και οραματιστές-Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου Και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα (Και δε μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια) Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας. Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα Ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε Στον πράο ουρανό
ποίημα του Παλαιστίνιου Μαχμούτ Νταρβίς (Αλ Μπιρουά Γαλιλαίας, 1942 – Χιούστον, 2008)
Στις 13 Απρίλη απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών, ένας από τους καλύτερους λατινοαμερικάνους συγγραφείς, ο Εντουάρντο Γκαλεάνο.
Ο Γιώργος Παπαχρήστος γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει κυρίως στην Αθήνα. Ό,τι γράφτηκε είναι σε συνθήκες άσχημες, απελπιστικά όμορφες, μελαγχολικές, χαοτικές, σε…
Ωραία τα λες, μας συγκινεί βαθιά η ομιλία σου,αλλά μας βάζει εις πειρασμό η στρογγυλή κοιλία σου. Εις προγάστορα ιεροκήρυκα Ο Μικέλης (Μιχαήλ) Άβλιχος ήταν σατιρικός ποιητής. Γεννήθηκε από εύπορους γονείς στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1844, και σπούδασε στο εκεί Πετρίτσειο Γυμνάσιο και μετά στην Ελβετία στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης. Από την παιδική του
Ο Τάσος Λειβαδίτης και ο Νίκος Καρούζος σ’ έναν διάλογο αυτοσχέδιο…
