ποίηση

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #57

* (Εντελβάις #57)

Τα φλιτζάνια του καφέ μας, και τα πουλιά,και τ’ ανθισμένα δέντρα με τη διάφανη σκιά,κι ο ήλιος που πηδά από μάντρα σε μάντρα σαν γαζέλα,και τα σύννεφα που γράφουνμυριάδες σχήματα στον απέραντο ουρανό–σ’ ό,τι μας έμεινε απ’ αυτόν τον ουρανό-και οι λοιπές μνήμες που άντεξαν μέσα μας,αποδεικνύουν πως αυτό το πρωϊνόείναι όμορφο και δυνατό,κι εμείς […]

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #57

Κι αν είναι πρώτος (Εντελβάις #57)

Να γίνει.Να συντριφτούν όλες αυτές οι πέτρεςπου εμποδίζουνε.Ν’ ανοίξουνε μεμιάς κάποιον καινούργιο δρόμονα θέσουν ερωτήματα κι άσκοπες συζητήσεις. Αίμα να τρέξει. Να πεταχτούν οι πίδακες στη γη για να ραντίσουντις τρύπιες σκέψεις μας – τα σπίτια και τα χέριαν’ αφανιστούν οι τύραννοι – να φύγουνμήπως ‘συχάσει η θάλασσα που ‘ναι φυλακισμένητώρα να γίνει.Κι αν είναι

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #56

Εκεί είναι (Εντελβάις #56)

Για τα καλοκαίρια που έρχονταιγια όσα μας υπόσχονται από τώρακαι μας φτιάχνουν τη μέραδεν χρειάζεται να περιμένουμεας κοιταχτούμε μόνο στα μάτιαόχι βιαστικά κι επιπόλαιαόπως συνήθως συμβαίνειμ’ εκείνη την ευπρέπεια της συνήθειαςκαι της παρακμής αυτών των καιρώναλλά, κρατώντας ο ένας τα χέρια του άλλουαπερίσπαστοι, με αφοσίωση επιτέλουςας μείνουμε βαθιά μέσαστο βλέμμα το συντροφικόγιατί απλούστατα εκείμε υπομονήμε

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #56

Η αγάπη είναι ο φόβος… (Εντελβάις #56)

Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυαΌταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωσηΤα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτωνΚαι τί κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;Ξέρει να σφίξει γερά εκεί που ο λογισμός μάς ξεγελάΤην ώρα που ο χρόνος

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #56

Ποίηση 1982 (Εντελβάις #56)

οι δικές μας οι λέξειςείναι λέξεις σκληρές και μεγάλεςμυτερές σαν καρφιάλέξεις όπως το ξεραμένο πύομαύρες όπως τα φλέματαπου βγάζουνε κάθε πρωί τα σωθικά μαςοι καπνοδόχες των εργοστασίωντα τραίνα που αναπόδραστα ακολουθούν τις ράγεςκόκκινες λέξειςόπως ο ήλιος ο μοναδικόςκαι το λουλούδι που σπαραχτικά ανθίζεισε στεγνό και κατάμαυρο χώμα οι δικές μας οι λέξειςείναι λέξεις γυμνέςλέξεις γεμάτες

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ, ΦΥΛΛΟ #47

Παιδί το περιβόλι μου

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις. Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας. Κι άν αγαπάς τ’

ΕΠΙ-ΣΚΕΨΕΙΣ, ΦΥΛΛΟ #40

Aντί να φωνασκώ

Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαιΜε τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες-Μάντεις κακών και οραματιστές-Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου Και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα (Και δε μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια) Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας. Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα Ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε Στον πράο ουρανό

Κύλιση στην κορυφή