Κατασταλτική υστερία στο Α.Π.Θ Τα ξημερώματα της 7ης Φλεβάρη και ενώ λάμβανε χώρα πάρτυ στο ΑΠΘ μια διμοιρία μπάτσων δέχτηκε επίθεση με βόμβες μολότοφ. Σε πρώτο χρόνο πραγματοποιήθηκαν 300 προσαγωγές όλων των ατόμων που συμμετείχαν στο πάρτυ. Ταυτόχρονα φωτογραφίες αναρτήθηκαν σε όλα τα μέσα με ένα καμένο κομμάτι μιας στολής μπάτσου και τριάντα μαυροκόκκινες σημαίες […]
Τα λόγια δεν είναι κενά νοήματος. Επιλέγονται και έχουν βάρος. Τόσο βάρος που οι λέξεις ζυγίζουν ως πράξεις. Εμείς δεν πέφτουμε στις αντιφάσεις και στις παγίδες των συμβόλων…
Κάθε μέρα, όλο και περισσότερες φωνές ενώνονται με αυτό το σύνθημα. Κάθε μέρα και σε ολόκληρο τον πλανήτη ανεμίζει περίτρανα μια σημαία. Μια σημαία απειλή για την εξουσία, γιατί πλέον δεν αποτελεί μόνο τη σημαία ενός εξεγερμένου λαού, αλλά σύμβολο ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας, ατέρμονης επιθυμίας και βούλησης για ελευθερία. Σε μητροπόλεις, επαρχιακές πόλεις και χωριά, μικρές
Όσο η τέχνη είναι έκφραση, και όσο η έκφραση ενός λαού που απομονώνεται, σιωπάται και σκοτώνεται είναι πράξη πεισματικής αντίστασης, όπου και αν κοιτάξουμε θα βρίσκουμε τα σημάδια της…
Ήταν βουβή η πρώτη νύχτα
ο ήχος στέρεψε
στο πρώτο δάκρυ, χαράκτηκε ο πόνος
στο δεύτερο, η μνήμη
Η ανακρίτρια κάλεσε όλα τα άτομα που κατηγορούνται για την υπόθεση των Αμπελοκήπων σε συμπληρωματική κατάθεση. Τους δόθηκαν οι ημερομηνίες 23, 24, 25 Σεπτέμβρη να παρουσιαστούν στα δικαστήρια Ευελπίδων. Την 23η Σεπτέμβρη, καλέστηκε πρώτη η συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά να δώσει, ουσιαστικά, την πρώτη της κατάθεση για την υπόθεση, καθώς η απόφαση για την προφυλάκισή της
Ο πρώτος άντρας και ο τελευταίος που ερωτεύτηκα ήτανε αντάρτης των πόλεων…
Τρίτη 7 Οκτώβρη ακόμα μια δυσάρεστη είδηση, ακόμα μια μέρα που μας βρίσκει παγωμένους και παγωμένες, ο σύντροφος μας, ο Χρηστάρας μας, ο XR μας, ο παντοτινός πλατειακός μας, την έκανε για πάντα…
Αντάρα χτυπάει τα κλαδιά της ελιάςπόλεμος σημαίνει θάνατος, ξεριζωμός Οι ρίζες φυτρώνουν ανάμεσα σε τανκςη προσφυγιά πληγή βαθιά, εκτοπισμός Ο κόσμος δεν γυρνάει για εμάςλήθη σημαίνει να ξεχνάς λέξεις που δεν γράφτηκαν από εμάςποτίζουν το χώμα που πατάς το όπλο μου κραδαίνω σαν με κοιτάςαντίσταση σημαίνει να αγαπάς ζωή μικρή ανώφελα δεν σε αφήνω να
ΙΥ έρημοι δρόμοι βραδυνοίπου τους στοιχειώνει ο θάνατοςπου τους νοτίζουν τα δάκρυακι η νωπή μνήμηδρόμοι που κάθε νύχταπου μόνο τη νύχταοδηγούν τα βήματά μαςετοιμάζουνε την συνάντησή μαςτην μεγάλη μας συνάντηση έχω να κάνω έναν πικρόδρόμο για να σε βρω τις νύχτες κάνει παγωνιάσφίξε τα δόντια σου αδερφέτις νύχτες κάνει απόγνωσηπέτρωσε την καρδιά σουτις νύχτεςποιος περίμενε
Φαίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα πως αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη, τα τελευταία δύο χρόνια, συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά της βαρβαρότητας του σύγχρονου κόσμου. Το πιο σημαντικό είναι αυτό που αρχίζει να αναγνωρίζει όλο και περισσότερος κόσμος: Πως πρόκειται για γενοκτονία· πως ένας ολόκληρος λαός εκτοπίζεται, λιμοκτονεί και δολοφονείται αδιακρίτως, ενώ οι ισραηλινός στρατός καταστρέφει
Ο ήλιος έχει μόλις προλάβει να ανατείλει και δυνατά χτυπήματα ακούγονται στην πόρτα του σπιτιού. Από το ματάκι της πόρτας διαγράφονται οι ένστολες φιγούρες των μπάτσων και ενός εισαγγελέα. Ο στόχος της επιδρομής τους είναι το σπίτι οικογένειας, λόγω ενός χρέους μερικών χιλιάδων ευρώ. Οι κρατικοί υπάλληλοι επιλέγουν να ξεσπιτώσουν οικογένειες και να χαρίσουν το
