Ανταπόκριση και σχολιασμός από τη δίκη σε α’ βαθμό για την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Μια συναισθηματική καταγραφή της δίκης για την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο θα ήθελα να αναφέρω πως εδώ δεν πρόκειται να διαβάσετε μια λογική καταγραφή και κατ’ επέκταση ενημέρωση της δίκης. Πρόκειται για ένα κείμενο βιωματικό το οποίο θα προσπαθήσει να περάσει στον αναγνώστη τον αγώνα που δόθηκε για περίπου έναν μήνα, 12 δικασίμους συνολικά, στις δικαστικές αίθουσες του εφετείου Αθηνών. Αλλά και ενάμισι χρόνο πριν, σε συνελεύσεις, αφισοκολλήσεις, δράσεις αλληλεγγύης, εμπρηστικές επιθέσεις και επισκεπτήρια. Έναν αγώνα που μαζί με τις/τους κατηγορούμενες/ους, τον έδωσε και το ακροατήριο, τα άτομα τα οποία γέμιζαν την αίθουσα όλες αυτές τις ημέρες για να βρεθούν διπλά στις συντρόφισσες και τους συντρόφους τους, τις φίλες, τους συγγενείς, τους συγκατοίκους τους, τους ανθρώπους τους. Τον αγώνα αυτόν τον έδωσε και ο αλληλέγγυος κόσμος που βρισκόταν κάθε φορά απ’ έξω με συγκεντρώσεις αλληλεγγύης, διεκδικώντας την παρουσία του εκεί, μην κάνοντας ούτε βήμα πίσω, αντιπαρατιθέμενος με τους μπάτσους κάθε φόρα που τολμούσαν να μας πάρουν έστω και μία σπιθαμή από τον χώρο τον οποίο διεκδικήσαμε, φωνάζοντας δυνατά με κάθε ευκαιρία πως το πάθος για την λευτεριά δεν μπορούνε και ούτε θα το κατανοήσουν ποτέ οι προσκυνημένοι αυτού του κόσμου και τα τσιράκια τους, μπάτσοι – δικαστικοί και οποιοδήποτε άλλο κατακάθι συντηρεί αυτή την μαφία που ονομάζουν δημοκρατία.  

Ήταν Δευτέρα 1η  Απριλίου, όλο το προηγούμενο διάστημα είχε κυλίσει με συζητήσεις, κινήσεις αλληλεγγύης, την καμπάνια που έτρεξε από τη συνέλευση αλληλεγγύης στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές η οποία σήκωσε και ένα τεράστιο βάρος για την ανάδειξη αυτής της υπόθεσης από την αρχή της, και πραγματικά το έφερε εις πέρας. Εκείνη η 31^η  Οκτώβρη ξύπνησε εποχές που άλλοι είχαν αρχίσει να ξεχνούν, και άλλες ίσως δεν έζησαν ποτέ ως τότε. Τον ενάμιση χρόνο που ακολούθησε οι νυχτερινές επιθέσεις είχαν πάρει φωτιά, δράσεις που χρησιμοποιούσαν το όνομα του συντρόφου μας Κυριάκου Ξυμητήρη, σαν ο Κυριάκος να έβαζε φωτιά πάλι σε μπάτσους, δικαστικούς, τράπεζες, αστυνομικά τμήματα σε όλη την Αθήνα, την επαρχία αλλά και διάφορες γωνίες του εξωτερικού. Πολλά συντρόφια εμπνεύστηκαν από αυτήν την υπόθεση, και εκείνη τη Δευτέρα αυτό φάνηκε από τις 8 το πρωί. Δεκάδες κόσμου ήταν ήδη μαζεμένος έξω από το εφετείο της οδού Λουκάρεως, ενώ η αίθουσα στον 4ό όροφο ήταν ήδη γεμάτη. Η συνέλευση αλληλεγγύης είχε βγάλει κάλεσμα για τις 8:30, 8:12 γίνεται η μεταγωγή, συνθήματα, παλμός, σηκωμένες γροθιές και το αίμα να βράζει. Τα σημάδια για το τι θα επακολουθήσει τις επόμενες μέρες φάνηκαν ήδη από εκείνη τη Δευτέρα. Μέσα στην αίθουσα ο πρόεδρος του δικαστηρίου, Σπύρος Γεωργουλέας, μαζί με την εισαγγελέα, Αλεξάνδρα Πίσχοινα, κάνανε ξεκάθαρο πως η δίκη αυτή θα τελειώσει με συνοπτικές διαδικασίες. Ενώ τα αλληλέγγυα άτομα έξω από την αίθουσα –300+ θα πούνε κάποιοι για την πρώτη μέρα– θα κάνανε επίσης ξεκάθαρο στους μπάτσους πως θα είναι εκεί, πως δεν θα αφήσουν κανένα μονό, και πως το σύνθημά μας ούτε βήμα πίσω θα γίνει πραγματικότητα. Όπως έγινε και στην πορεία στις 31/10/25, όπως έγινε και στις 06/12/25, οπού οι πάνοπλοι πραίτορες του καθεστώτος χτυπούσαν και κυνηγούσαν αφηνιασμένοι, μην μπορώντας να πιστέψουν την μη υπακοή μας απέναντι στην υπεροπλία τους, όπως έγινε και εκείνη τη μέρα στον 4ο όροφο του εφετείου, με τους μπάτσους να λουφάζουν πίσω από τις εντολές του επικεφαλής τους μετά την ήττα τους κατά τη συμπλοκή με τον αλληλέγγυο κόσμο. Γεωργουλέας και Πίσχοινα δύο εφέτες αρκετά διαβασμένοι και με ένα ακραία κρατιστικό τουπέ, προσπάθησαν να δώσουν την εικόνα του αδέκαστου δικαστή, που υπακούει στους νόμους και που θα κρίνει μόνο με γεγονότα και στοιχεία, θα είναι εκεί να ακούσει όλες τις απόψεις και ας ήταν ήδη ειλημμένη η έκβαση της δίκης. Και εφόσον τα στοιχεία ήταν μηδαμινά έως ανύπαρκτα, το μόνο που δικάστηκε στην αίθουσα αυτές τις μέρες ήταν η συντροφικότητα, η αλληλεγγύη, η αξιοπρέπεια, η πίστη στον αγώνα, η μη μεταμέλεια. Αυτά βρήκαν και δίκασαν στα πρόσωπα των συντροφισσών Μαριάννας Μανουρά και Δήμητρας Ζαραφέτα. Όπως τα δίκασαν και στο πρόσωπο του ένοπλου αναρχικού επαναστάτη Κυριάκου Ξυμητήρη, γιατί η Μαριάννα, η Δήμητρα αλλά και πάρα πολλοί μάρτυρες υπεράσπισης φρόντισαν να τον φέρουν και αυτόν μέσα στην αίθουσα, ώστε να μιλήσει και αυτός για τις αξίες και τα ιδανικά που τον οδήγησαν στην επιλογή του ένοπλου αγώνα, μια επιλογή που πήραν πολλοί/ες πριν από αυτόν, και που σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλες μετά.  Και όταν λοιπόν οι μάρτυρες μίλησαν και υπερασπίστηκαν την ένοπλη πάλη, τα πρόσωπα της δικαστικής μαφίας αλλοιώθηκαν, γιατί εκεί είδαν εαυτούς ως κατηγορούμενους, είδαν πως το τιμωρό χέρι του λαού μπορεί να τους δικάσει και αυτούς με τους δικούς του νόμους. Τόσο υπερόπτες είναι όμως που έκαναν απέλπιδες προσπάθειες να βγουν από πάνω, λοιδορώντας τις επιλογές αλλά ακόμα και τον ίδιο τον Κυριάκο. Και ήμασταν πάλι όλες και όλοι εκεί για να σταματήσουμε την υπεροψία τους. Και κάπου εκεί, μοιράσανε τα χρόνια σαν στραγάλια. 19 χρόνια για τη συντρόφισσα Μαριάννα και 8 χρόνια για τη συντρόφισσα Δήμητρα. 27 χρόνια κοστολόγησαν την αδιαπραγμάτευτη στάση των συντροφισσών μας, με την Μαριάννα να αναλαμβάνει την ευθύνη που της αναλογούσε, και μαζί με τη Δήμητρα να αναλαμβάνουν την υπεράσπιση της μνήμης του συντρόφου και φίλου Κυριάκο Ξυμητήρη. 27 χρόνια κοστολόγησαν και τον φόβο τους, γι’ αυτό και τρέξανε με την ουρά κάτω από το σκέλια μετά την απόδοση της ποινής, καμία αιτιολόγηση. Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά και αυτοί και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι πως το τέλος της μεταπολίτευσης που διαλαλούν από τα έδρανα της βουλής, τα μίντια και τις δικαστικές αίθουσες, ούτε ήρθε αλλά δεν πλησιάζει καν. Εκεί έγκειται ο φόβος τους και υπάρχουν ακόμα συντρόφια να τους τον υπενθυμίζουν.

Μπορείτε να βρείτε τις αναλυτικές ενημερώσεις από τη δική των Αμπελοκήπων στο Athens Indymedia
https://athens.indymedia.org/author/Άπατρις

Οι δίκες να γίνουν του κράτους καταδίκες

Η δικαστική εξουσία ασκείται μέσα από τον μηχανισμό της αστικής δικαιοσύνης: Έναν μηχανισμό που αποτελείται από διαφορετικές βαθμίδες δικαστών και εισαγγελέων, που είναι αρμόδιοι να επεξεργαστούν τις διαφορές μεταξύ πολιτών, κοινωνικών οργανισμών, θεσμών κ.ο.κ., εξασκώντας το τρέχον νομικό πλαίσιο, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη τη νομολογία.

Μέσα από την αστικοδημοκρατική προσέγγιση, ο θεσμός της δικαιοσύνης αντιμετωπίζει κάθε τέτοια διαφορά, ως διαφορά μεταξύ ίσων, προσπερνώντας τις de facto ταξικές-κοινωνικές ανισότητες, τα προνόμια, εν τέλει τον ίδιο τον κοινωνικό ανταγωνισμό. Στην πραγματικότητα, παραμένει σε ισχύ το δίκαιο του ισχυρού, το οποίο καμουφλάρεται από τη δημοκρατική ισότητα και ισονομία. Η εφαρμογή του πλαισίου κανόνων του νόμου, κανονικοποιεί τον εκμεταλλευτικό και καταπιεστικό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας. Στο όνομα του δικαίου, η δικαιοσύνη παρέχει δικαστική θωράκιση στη θεσμοθετημένη αδικία – στη βαρβαρότητα που επιβάλλεται ως δομικό στοιχείο της καθημερινότητας.

Οι πολιτικές δίκες αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία, καθώς θέτουν στο εδώλιο τη συνειδητή αμφισβήτηση αυτής ακριβώς της αδικίας. Οι πολιτικοί αντίπαλοι της δικαιοσύνης είναι οι άνθρωποι που ενεργούν στο όνομα ενός δικαίου που έρχεται μέσα από και για την κοινωνία, και όχι έξω και πάνω από αυτήν, εις βάρος της.

Όλες οι πολιτικές διώξεις, και αντίστοιχα όλες οι πολιτικές δίκες, δικάζουν στιγμιότυπα της άρνησης αυτού του κόσμου. Στιγμιότυπα μιας συλλογικής έγνοιας και κίνησης, τα οποία εξατομικεύονται και επιβαρύνουν μεμονωμένα συντρόφια. Σε κάθε τέτοια δίωξη/δίκη, όσο απλή ή σύνθετη κι αν είναι, τοκράτος διεκδικεί τον χώρο αφενός να εξασκήσει τις μεθοδεύσεις νομικής αφαίμαξης και ποινικής εξόντωσης των αγωνιζόμενων, και αφετέρου να παραδειγματίσει τον κοινωνικό και πολιτικό περίγυρό τους, επιχειρώντας –πάντα– να παρουσιάζεται ως ο αποκλειστικός και αυτοδίκαιος διαμεσολαβητής-ρυθμιστής της κοινωνικής ζωής.

Για το ευρύτερο ριζοσπαστικό κίνημα, μια συνολική απάντηση σε όλα τα παραπάνω προϋποθέτει τη δημοσιοποίηση των διωκτικών μεθοδεύσεων, και την αντιμετώπισή τους ως συλλογική υπόθεση. Να μην αφήνουμε κανένα μόνο του στα χέρια του κράτους. Σε δεύτερο χρόνο, είναι κομβικό το κίνημα «να ξεθάψει το πολιτικό όπλο της κάλυψης των πολιτικών δικών και της πλατιάς δημοσίευσης των πρακτικών, των τεκταινομένων και των νομικών και πολιτικών προεκτάσεων που κάθε δίκη έχει. Αποτελεί πολιτικό επίδικο όχι μόνο η απαλλαγή και η αθώωση των συντρόφων μας, αλλά και η πλατιά δημοσιοποίηση κάθε διωκτικής, νομικής και ποινικής μεθόδευσης του καθεστώτος απέναντί τους. Η πολιτική στάση απέναντι στην δικαστική εξουσία παραμένει μια αγωνιστική στάση μέσα στο οπλοστάσιο του κοινωνικού-ταξικού ανταγωνισμού, [στάση] που επιχειρεί να αποκρούσει και να ακυρώσει τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις του κράτους, αλλά και να αντεπιτεθεί μέσα από το φούντωμα της κοινωνικής αλληλεγγύης, μέσα από την αποκάλυψη των αντιφάσεων της αντίπαλης πλευράς, μέσα από τη μαχητική υπεράσπιση του δίκιου που κουβαλούν και μεταδίδουν οι πράξεις των αγωνιστικών υποκειμένων που δικάζονται από τους υπαλλήλους της δικαστικής εξουσίας».¹

Σε κάθε πολιτική δίωξη, σε κάθε πολιτική δίκη, να υπερασπιστούμε το δίκιο του αγώνα, και το αδιαχώριστο των διαφορετικών μορφών του. Να υπερασπιστούμε πολιτικά τον ίδιο τον αγώνα, και να επιστρέψουμε τις κατηγορίες στο κράτος. Συλλογικά, το ένα δίπλα στην άλλη, μέσα κι έξω από τα ανακριτικά γραφεία και τις δικαστικές αίθουσες, για να μετατρέψουμε κάθε κρατική μεθόδευση σε καταδίκη του κράτους.

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Το τέλος της ένοπλης αμφισβήτησης – Ιστορικό πλαίσιο

Μία από τις βασικές επικοινωνιακές διακηρύξεις της Νέας Δημοκρατίας, τόσο προεκλογικά από το 2019, όσο και κατά τη διάρκεια των 2 αυτών τετραετιών, αφορά το «τέλος της μεταπολίτευσης». Προφανώς δεν μπαίνει στο στόχαστρο μια ολόκληρη η μεταδικτατορική περίοδος, αλλά συγκεκριμένα «πολιτικά» χαρακτηριστικά της, και κυρίως οι κοινωνικές προεκτάσεις τους.

Αυτό με το οποίο θέλουν να ξεμπερδεύουν είναι το «ηθικό πλεονέκτημα» της «αριστερής ηγεμονίας». Και πάλι, δεν μπαίνει στο στόχαστρο ολόκληρη η αριστερά, αλλά μια διάχυτη παράδοση λαϊκής ανταρσίας, μια συνισταμένη ατομικών και συλλογικών αρνήσεων, στάσεων, προτύπων, κινήσεων, αναχωμάτων, ορίων και αγώνων, που όλα έχαιραν –και κάποια ακόμα χαίρουν– ευρείας κοινωνικής νομιμοποίησης.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η κοινωνική αντιβία – και ειδικά η ένοπλη πάλη, ως η πιο ευθεία αμφισβήτηση της παντοδυναμίας κράτους και κεφαλαίου. Πολλά έχουν αλλάξει από το «μια 17 Νοέμβρη μάς/σάς χρειάζεται». Αυτό το υπογραμμίζει με εμφατικό τρόπο η παρουσία του «διαπαραταξιακού» υπουργού καταστολής, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στο ντοκιμαντέρ «Φάκελος 17Ν»: Αυτός που έχει συνδέσει εδώ και δεκαετίες το όνομά του με την εντεινόμενη καταστολή των κοινωνικών αντιστάσεων, παρουσιάζεται ανθρώπινος, να μιλήσει για την πιο δημοφιλή εγχώρια επαναστατική οργάνωση, από την ασφάλεια και την απόσταση του χρόνου. Η κυριαρχία γιορτάζει το τέλος της ένοπλης αμφισβήτησης. Η μουσειοποίηση της 17Ν προωθείται ως επικοινωνιακή ταφόπλακα μιας εποχής που έχει παρέλθει. Και μαζί της μιας επιλογής που –θαρρούν– πως ανήκει πια στην ιστορία.

Άρνηση με όλα τα μέσα – Υπόθεση Αμπελοκήπων

Η υπόθεση Αμπελοκήπων εμφανίστηκε σε αυτό το περιβάλλον, και επεσήμανε με τον πιο τραγικό τρόπο προς όλες τις κατευθύνσεις πως αυτή η επιλογή –και αυτή η ευθύνη– δηλώνει παρούσα.

Τα δύο συντρόφια που βρίσκονταν στο διαμέρισμα της Αρκαδίας, ο Κυριάκος Ξυμητήρης και η Μαριάννα Μανουρά, είναι δύο άτομα με σταθερή και συνεπή παρουσία σε όλα τα πεδία ριζοσπαστικού αγώνα στην αθηναϊκή μητρόπολη, διατηρώντας πολύ καλή σχέση με μεγάλη μερίδα του κινήματος. Οι ίδιοι άνθρωποι, παρόντες σε όλα τα μέτωπα, αξιοποιώντας μία γκάμα από μέσα που φέρουν διαφορετικές ευθύνες και ρίσκα – από το μοίρασμα εντύπων ως την επεξεργασία εκρηκτικών υλών. Το γεγονός ότι διπλανοί μας, άνθρωποι τόσο κοντά μας, είναι εκείνοι που πήραν αυτή την επιλογή, μοιραία έφερε και την ίδια την επιλογή πιο κοντά μας – την έκανε απτή και προσιτή. Και ακριβώς λόγω της αναγνωρισιμότητας, της συμπάθειας, της εκτίμησης και της αγάπης προς τα συντρόφια –απότοκο της συνεπούς διαδρομής και ειλικρινούς στάσης τους– πέρα από προσιτή, αυτή η επιλογή αναδύεται οικειοποιήσιμη.

Η διεργασία αυτή έλαβε χώρα από την πρώτη στιγμή –από το μάθεμα της είδησης– και βρίσκεται εν εξελίξει, έχοντας επηρεάσει πολυεπίπεδα το ελλαδικό –και όχι μόνο– κίνημα. Εκατοντάδες αγωνιζόμενα έχουν εμπνευστεί από τη συνειδητοποίηση του πολιτικού βάθους των γεγονότων, και –βέβαια– από την ακεραιότητα της Μαριάννας και της Δήμητρας. Και είναι πολύτιμο που η πλειοψηφία αυτών των συντροφιών ανήκει σε νεότερες γενιές αγωνιστών που έρχονται για πρώτη φορά «σε επαφή» με αυτή την επιλογή, καθώς δεν έχουν βιώσει το προηγούμενο κύμα ένοπλης επαναστατικής δράσης, ή αντίστοιχες διώξεις και δίκες.

Τα πολιτικά επίδικα της υπόθεσης Αμπελοκήπων

Τα πολιτικά επίδικα στη δίκη της υπόθεσης Αμπελοκήπων πηγάζουν από τα χαρακτηριστικά που έδωσε το κίνημα στην υπόθεση από την πρώτη στιγμή – εξ ου και ολόκληρη η παραπάνω αναφορά.

Για τον κόσμο του αγώνα και το αναρχικό κίνημα, τα διακυβεύματα ήταν και είναι πολλά: Από την υπεράσπιση της μνήμης του αθάνατου ένοπλου αναρχικού αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη, την ολόψυχη αλληλεγγύη στη Μαριάννα, την υπεράσπιση των επιλογών τους και συνολικά της Επαναστατικής Υπόθεσης, μέχρι την αλληλεγγύη στη Δήμητρα, και την υποστήριξη των υπόλοιπων διωκόμενων. Η ακεραιότητα της Μαριάννας και της Δήμητρας, και τα οξυμένα κινηματικά αντανακλαστικά κράτησαν την υπόθεση στην επιφάνεια για όλο το διάστημα που μεσολάβησε ως τη δίκη, και κατάφεραν με κόστος να διαφυλάξουν τα παραπάνω επίδικα κατά της διάρκειά της. Η ευθύτητα και η ειλικρίνεια των συντροφισσών, η κομβική και πληθωρική συνεισφορά των μαρτύρων υπεράσπισης, συντρόφων και συγγενών, η στάση των αλληλέγγυων μέσα κι έξω απ’ την αίθουσα, δεν άφησαν το παραμικρό περιθώριο να σπιλωθεί η μνήμη του Κυριάκου, ενώ παράλληλα συντέλεσαν στην αθώωση 3 εκ των κατηγορουμένων.

Για το κράτος, πέραν από την ποινική εξόντωση των κατηγορούμενων, ύψιστη προτεραιότητα αποτέλεσε η αναχαίτιση της διεργασίας οικειοποίησης των ένοπλων επιλογών. Μέσα στη δίκη, αυτό επιχειρήθηκε ηθικά, πολιτικά, και εν τέλει ποινικά.

Ηθικά, ήταν συνεχείς οι υπαινιγμοί, τόσο από τον πρόεδρο του δικαστηρίου, Σπύρο Γεωργουλέα, όσο και από την εισαγγελέα, Αλεξάνδρα Πίσχοινα, περί μη ηθικής ακεραιότητας του Κυριάκου, της Μαριάννας ή της Δήμητρας. Ενώ ποινικά αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από την έδρα για να τεκμηριώσει τον δόλο (στην κατηγορία της έκρηξης), κατά την εκφώνηση της απόφασης και των ποινών, φάνηκε πως δεν στάθηκαν σε αυτόν. Η ηθική αποδόμηση απευθυνόταν αποκλειστικά στον κόσμο που εμπνέεται από την υπόθεση. Στην ίδια έμπνευση, με διαφορετικούς όρους, απευθυνόταν και η προσπάθεια ανάδειξης των «δημοκρατικών αδιεξόδων» της ένοπλης πάλης, προσπάθεια που οριοθετήθηκε στιβαρά, και σε όλους τους τόνους, από τους μάρτυρες υπεράσπισης, Από κοινού, η αταλάντευτη στάση των συντροφισσών και η ανυποχώρητη αλληλεγγύη του κινήματος «καθήλωσαν» αυτές τις δικαστικές πρακτικές.

Με αυτό το προηγούμενο, η παραδειγματική τιμώρηση με 19 και 8 χρόνια αντίστοιχα, για τη Μαριάννα και τη Δήμητρα, ήρθε να καλύψει το πολιτικό «κενό» της δίκης: Αφού απέτυχε να αποδομήσει ηθικά και πολιτικά τις επιλογές και τις στάσεις των συντροφισσών, η έδρα κατέφυγε στο μοναδικό πραγματικά διαθέσιμο μέσο της – στην ουσία της δικαστικής καταστολής: Για να εμπεδώσουμε κι εμείς πως η ευθεία και συγκροτημένη αντιπαράθεση με το κράτος έχει βαριές συνέπειες, προχώρησαν στην παραδειγματική τιμωρία των συντροφισσών, που δεν αποκήρυξαν τον Κυριάκο, τις επιλογές του, το επαναστατικό κίνημα· που στάθηκαν απέναντί τους, χωρίς να κάνουν ούτε βήμα πίσω.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Η στενή αντικειμενική θεωρία του κράτους δεν επιτρέπει την πολιτική διάσταση της δίκης. Στις απογυμνωμένες από ζωή γκρίζες αίθουσες δικαστηρίων δικάζεται και ποινικοποιείται η συνειδητή αμφισβήτηση του κυρίαρχου θεμελιακά ανισότιμου κόσμου . Όμως στις ίδιες αίθουσες όπου προσπερνάται το πολιτικό κίνητρο και εξισώνεται το πολιτικό έγκλημα με απογυμνωμένο ποινικό έγκλημα, διασταυρώνονται τα πύρινα βλέμματα των κατηγορούμενων συντροφισσών και συντρόφων μας, με τα δικά μας. Τα ίδια βλέμματα ανταλλάξαμε και θα ανταλλάζουμε στο δρόμο. Βλέμματα που υπόσχονται/αναδεικνύουν πως ο αγώνας για έναν κόσμο ισοτιμίας και ελευθερίας συνεχίζεται. Στις γκρίζες απογυμνωμένες από ζωή αίθουσες δικάζεται μεν η συνείδηση μας, θωρακίζεται δε. Ακόμα και το χωροταξικό χάσμα που επιβάλλεται ανάμεσα στα διωκόμενα συντροφιά και εμάς , γεφυρώνεται είτε μέσα από την ίδια την στάση των συντροφιών είτε από τις καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης.

Χωρίς να θέλουμε να αναπαράγουμε το κρατικό αφήγημα, είναι άξιος αναφοράς ο παραλογισμός του. Προσπερνιέται η διαφάνεια, που θέλει ο ίδιος ο κρατικος-δικαστικος μηχανισμός να φαίνεται ότι φέρει.

Ποιος τρομοκρατεί τελικά; Το χιλιοειπωμένο πρόταγμά μας, που ακούγεται στις αίθουσες δικαστηρίων, που γράφεται στα πανό αλληλεγγύης και κραυγάζεται στον δρόμο και τις συγκεντρώσεις, «κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες»,θέτει το παράλογο και απαντά στο ερώτημα.² Η αντιτρομοκρατική υπηρεσία όπως και ο νόμος 187Α με την μεροληπτική λειτουργία του, πέρα από παράλογα, σαφώς είναι βίαια.

Αυτή η βίαιη μεροληψία χαρακτηρίζεται και στα λόγια του συντρόφου Αργυρού, ο οποίος κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στο δικαστήριο: «Τελειώνοντας αν κάτι μας διδάσκει αυτή η ιστορία, είναι ότι η αναγκαιότητα των ένοπλων επιλογών, του ένοπλου αγώνα για την αποσταθεροποίηση και την επίτευξη των σκοπών της αναρχίας επιβεβαιώνεται μέσα από πολύ δύσκολες συνθήκες, γιατί ο Κυριάκος Ξυμητήρης έκανε επιλογές σε πολύ δυσκολότερες συνθήκες από αυτές που έκανα εγώ, σε συνθήκες γενικευμένης οπισθοχώρησης του κινήματος. Στην ερώτηση αν ο ένοπλος αγώνας σήμερα είναι επίκαιρος, την απάντηση τη δίνουν τα Τέμπη, η Βιολάντα, η Πύλος, κραυγαλέα κρατικά εγκλήματα στα οποία κανείς δεν δικάζεται με τον 187Α. Μιλώντας για Τέμπη και το κρατικό έγκλημα της σύγκρουσης των τραίνων, μπορείτε να αναθέσετε στην αντιτρομοκρατική να αναλάβει τα δρομολόγια των τραίνων, εφόσον ξέρουν ανά πάσα στιγμή ποιος κάνει τι και πού βρίσκεται, σε μια υπόθεση που βγήκε ο υπουργός και είπε είναι ντροπή να τίθενται θέματα ασφάλειας, και μετά να συγκρούονται τα δύο βαγόνια. Κατά τα άλλα μιλάτε για γενική διακινδύνευση πληθυσμού. Ο Νετανιάχου πετάει ελεύθερος και ανενόχλητος από το ελληνικό FIR, ένας δολοφόνος μιας γενοκτονίας. Έχουν ελαστικότητα με τις νομολογίες τους. Θα έπρεπε να αποτελεί ποινικό αδίκημα το να καταστρέφεις τις ζωές των ανθρώπων έτσι, με τον 187Α».

Αυτές και τόσες άλλες τοποθετήσεις ενώπιον του δικαστηρίου, όχι μόνο έρχονται να αγκαλιάσουν την αξιοπρεπή στάση που κράτησαν οι συντρόφισσες κατά τη δίκη, αλλά αγκαλιάζουν και την ακεραιότητα της συνείδησής μας, όπως και τη βαρύτητα των επιλογών του συντρόφου μας, Κυριάκου Ξυμητήρη.

Μας υπενθυμίζουν πως η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη είναι εννοείς βιωμένες, απτές. Η αδιάκοπη προσπάθεια μέσα στον αγώνα για τη λεφτερία είναι συνάμα μια υπόσχεση. Όπως υπόσχεση είναι, οι έξω να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θα στεκόμαστε πάντα δίπλα στα συντροφιά μας και τις επιλογές τους.

Μια εικόνα λέμε, είναι χίλιες λέξεις. Μια λέξη μπορεί να είναι χίλιες εικόνες. «Ζήτω η αναρχία», «Περηφάνεια, κεφάλι ψηλά και πάντα χαμόγελο» κραυγάζανε μέσα από το μεταγωγικό τα συντροφιά που κατηγορούνται για τη ληστεία στην κάτω Τιθορέα. Η υπόσχεση παραμένει. Απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο, που με κάθε τρόπο προσπαθεί να μας εξαλείψει, ο αγώνας για την αναρχία θα επιμένει να αντιστέκεται κόντρα στο καιρό, με όλα τα μέσα.

Ο αγώνας συνεχίζεται

Σημειώσεις

1. Απόσπασμα από τη δημοσίευση των «Δαιμόνιων Αντιρεπόρτερς» με τίτλο «Εσείς της μιλάτε για την κρατική δολοφονία του Μανιουδάκη, αυτή γνωρίζει μόνο τον Μανιαδάκη…», που αποτελεί ανταπόκριση της υπόθεσης του συντρόφου Γιάννη Α., που καταδικάστηκε για «διέγερση σε τέλεση κακουργημάτων ή εγκληματικών πράξεων» για την κατοχή αντιμπατσικών-αντικατασταλτικών αυτοκόλλητων που έγραφαν «Αφού μας θέλουν αναλώσιμους, ας πεθάνει και κανένας μπάτσος» και «Να ματώσουμε τους δολοφόνους της ΕΛ.ΑΣ Ν.Σαμπάνης, 20 χρονών Πέραμα – Κ.Φραγκούλης, 16 χρονών, Θεσσαλονίκη – Κ.Μανιουδάκης, 58 χρονών, Κρήτη – Χ.Μιχαλόπουλος, 17 χρονών, Θήβα – Αϊσέ, 19 χρονών, Ξάνθη». Η δίκη πραγματοποιήθηκε στις 30/10/2024, μία ημέρα πριν την έκρηξη στο διαμέρισμα των Αμπελοκήπων.

https://athens.indymedia.org/post/1633178

2. Κείμενο της συντρόφισσας Μαριάννας, που αναδεικνύει αυτό ακριβώς το παράδοξο: Ποιοι βάζουν τις ζωές μας σε κίνδυνο;
https://www.athens.indymedia.org/post/1639019/

Στο έντυπο χρησιμοποιήθηκαν και τα εξής αποσπάσματα

«Η αξιοπρέπεια του αγώνα μας πρέπει να συμβαδίζει με την σημαντικότητα και την ακεραιότητα των πεποιθήσεων μας. Αν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε φυσική βία , τον κατ΄ ευφημισμόν ένοπλο αγώνα, αυτό θα γίνει σε απάντηση των ποταπών ενεργειών των καταπιεστών μας και όχι για λόγους φήμης και δημοσιότητας ή για την ικανοποίηση της εκκεντρικής προσήλωσης κάποιον στην βία.

»Σε κάθε περίπτωση η φυσική βία είναι ένα καταναγκαστικό μέσο ενός σκοπού. Ώρες ολόκληρων συζητήσεων μας έχουν οδηγήσει εκεί από όπου ξεκινήσαμε. Είναι απίθανο δημιουργηθεί μια ελεύθερη κοινωνία από ένα καταναγκαστικό μέτρο , όπως είναι επίσησ απίθανο να γεννηθεί μέσα από ένα καταπιεστικό εξουσιαστικό καθεστώς. Αν επιλέξουμε την φυσική βία έχουμε εκατό φορές μεγαλύτερη υποχρέωση στην κοινωνία και τους εαυτούς μας, να διατηρήσουμε και να προωθήσουμε μια θεωρία και πρακτική κοινωνικής οργάνωσης που δεν θα υπάρχει υποδούλωση , φυλάκιση , στρατολόγηση ή φορολογία. Το παράδειγμα μας πρέπει να είναι τέτοιο ώστε να πείθονται όλοι για τον σκοπό μας. Αυτός ο σκοπός είναι μια κοινωνία ελευθερίας και αυτοδιάθεσης».

Ομάδα «1η Μάη» – Διεθνές κίνημα επαναστατικής αλληλεγγύης

«Η αστική δημοκρατία όμως ευαγγελίστηκε την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα και την ειρήνη, και γι’ αυτούς τους σκοπούς συγκέντρωσε και στα χέρια της το κρατικής μονοπώλιο στη βία. Ποια είναι η εμπειρία της συντριπτικής κοινωνικής πλειοψηφίας μέσα σε αυτούς τους αιώνες; Ποια από τα παραπάνω αγαθά πραγματώθηκαν; Αλλά και τι ζούμε σήμερα; Τι υπερασπίζονται οι εξουσιαστές; Τι υπερασπίστηκε τελικά «διαφημίζοντας» έστω και ασθμαίνοντας αυτό το δικαστήριο; Τη διαιώνιση του συστήματος εκμετάλλευσής και καταπίεσης.

Ενάντια σε αυτή την συνθήκη αποφάσισε να αγωνιστεί και ο σύντροφός μου Κυριάκος Ξυμητήρης. Υιοθέτησε το εργαλείο ένοπλης προπαγάνδας, θέλοντας να αποκαλυφθεί, να βγει στην επιφάνεια το πραγματικό πρόσωπο της αστικής δημοκρατίας και του νεοφιλελευθερισμού. Να αντιστρατευθεί στους μηχανισμούς που παράγουν τη βία των αστικών συμφερόντων, και στις δομές που υπηρετούν την παραγωγή και την αναπαραγωγή του καθεστώτος εξαθλίωσης. Αποφάσισε να προωθήσει μέσω της ένοπλης δράσης την υπόθεση της κοινωνικής επανάστασης. Επέλεξε την ίδια την ρήξη και την άρνηση στο εδώ και το τώρα, θέτοντας μια οριστική, διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αστική και την προλεταριακή ηθική. Θέλησε να δώσει το παράδειγμα της ανιδιοτέλειας, της προσφοράς και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Κι ακόμα και αν η καρδιά του σταμάτησε στις 31/10, το επαναστατικό του όραμα συνεχίσει να ζει. Η επαναστατική διεργασία που ξεκίνησε θα συνεχιστεί από άλλα χέρια, νέων συντρόφων και συντροφισσών που θα αντιληφθούν και αυτοί με την σειρά τους τον ρόλο τους στην ιστορία».

Από την τελευταία δήλωση της συντρόφισσας Μαριάννας Μανουρά
στο δικαστήριο για την υπόθεση Αμπελοκήπων, 12η δικάσιμος, 24/04/2026