
«Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει». Δεν εμφανίζεται σαν κεραυνός εν αιθρία και η επανάνοδός του δεν αποτελεί έκπληξη. Αποτελεί βασική δικλείδα ασφαλείας για το κράτος και το κεφάλαιο: Είναι το πιο σκληρό τους πολιτικό εργαλείο, το οποίο αντλείται από την ίδια εργαλειοθήκη που περιέχει και τη δημοκρατία. «Αναβιώνει», πάντα, όταν η τελευταία παρουσιάζεται αδύναμη να διαχειριστεί τον κοινωνικό και ταξικό ανταγωνισμό, για να τις παράσχει εξωθεσμικές λύσεις.
Σε μια συγκυρία γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας, η εθνικιστική ιδεολογία εξυπηρετεί τη στροφή του πολιτικού σκηνικού σε ζητήματα «εθνικής κυριαρχίας» και αυστηρότερες συνοριακές πολιτικές. Ταυτόχρονα, η διάχυση του ρατσιστικού μίσους στην κοινωνία έρχεται να πλαισιώσει τις κρατικές αφηγήσεις περί εσωτερικού εχθρού – διεργασία που κυρίως γίνεται μέσα από τη στοχοποίηση των μεταναστ(ρι)ών, και τις επαναλαμβανόμενες αναφορές περί «συνεχούς επίθεσης και εισβολής», με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της κοινωνικής βάσης από τα βασικά αίτια εξαθλίωσης της ζωής της, και τη συσπείρωσή της γύρω από την εθνική ιδεολογία.
Παράλληλα, οι φασίστες αποτελούν τον απαραίτητο παρακρατικό μηχανισμό που θα αναμετρηθεί με το ανταγωνιστικό κίνημα απέναντι στις επερχόμενες κοινωνικές διεκδικήσεις και αντιστάσεις: Μηχανισμός που δεν υπόκειται στους περιορισμούς της νομιμότητας, και με όρους δρόμου, δρα συμπληρωματικά στο μονοπώλιο της νόμιμης βίας του κράτους. Είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από τη δράση των φασιστών κατά τα ταραχώδη χρόνια που ακολούθησαν την εξέγερση του 2008. Τότε, αφενός η προβολή της Χρυσής Αυγής από τα καθεστωτικά media, και αφετέρου η στήριξή της και η συνεργασία με κυβερνητικά στελέχη (κυρίως της Δεξιάς) συνέδραμαν προς αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, η δραστηριότητά της αξιοποιήθηκε ως «αντιπολιτευτική» πίεση εκ δεξιών, ώστε το κράτος να ενσωματώσει υπό τον δημοκρατικό μανδύα τα προτάγματά της (χαρακτηριστικά παραδείγματα οι κρατικές επιχειρήσεις-σκούπα «Ξένιος Δίας» στο κέντρο της Αθήνας, όπως και οι επιθέσεις μπάτσων από κοινού με ναζί απέναντι σε αγωνιστές). Κατά τραγική ειρωνεία, η κυβέρνηση Σαμαρά, βασικός υποστηρικτής της Χ.Α., καρπώθηκε και την αντιφασιστική «αναγνώριση» ως αυτή που έβαλε τους φασίστες στη φυλακή. Εκείνα τα χρόνια, βέβαια, το αντιφασιστικό κίνημα έδωσε μεγάλες μάχες στους δρόμους, αναχαιτίζοντας επιτυχώς το φασιστικό φαινόμενο, διατηρώντας διαρκώς οξυμένα τα αντιφασιστικά κοινωνικά αντανακλαστικά.
Το τελευταίο διάστημα, η ακροδεξιά ρητορική και ο φασιστικός οχετός αναβιώνουν σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής, σε παγκόσμιο κλίμακα. Από τις ΗΠΑ και τη ρατσιστική αντιμεταναστευτική πολιτική του Τραμπ (ICE, τοίχος στα σύνορα με το Μεξικό, απελάσεις μεταναστ-ρι-ών), την επάνοδο ακροδεξιών φιλοαμερικανικών κυβερνήσεων σε χώρες της Νότιας Αμερικής (Χιλή, Βολιβία, Βενεζουέλα, Αργεντινή), μέχρι την εφαρμογή αντιμεταναστευτικών πολιτικών από χώρες της Ευρώπης (κλειστά σύνορα, pushbacks, κατάργηση ασύλου) και την άνοδο ακροδεξιών κομμάτων σε πολλές από αυτές (Ουγγαρία, Αυστρία, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Ουκρανία). Και φυσικά τη συνεχιζόμενη εξολόθρευση του παλαιστινιακού λαού από το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ, με τη στήριξη και συμμετοχή των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ.
Όλη αυτή η διεργασία διεξάγεται με τηναδιαμφισβήτητη στήριξη εκπροσώπων του κεφαλαίου: Ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη, ο Ίλον Μάσκ, επιλέγει να στηρίζει οικονομικά την άνοδο φασιστικών/ακροδεξιών κομμάτων και οργανώσεων σε ολόκληρο τον κόσμο (Ρεπουμπλικάνοι-Τραμπ στις ΗΠΑ, Εθνικό Μέτωπο-Λεπεν στη Γαλλία, Λίγκα του Βορρά-Μελόνι στην Ιταλία, AfD-Βάιντελ στη Γερμανία, Κασιδιάρης στην Ελλάδα). Παράλληλα, η στήριξη κολοσσών της ενέργειας, μεγάλων βιομηχανιών και εταιρειών προς το κράτος του Ισραήλ, ώστε να συνεχίζει, χωρίς οικονομικό κόστος, το αιματοκύλισμα των Παλαιστινίων, αποτελεί την ιστορική συνέχεια της σύνδεσης βιομηχάνων-ναζί από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στον μικρόκοσμο της ελλαδικής επικράτειας, οι πολιτικές που εφαρμόζονται ενάντια στις/στους μετανάστ(ρι)ες (επανεξέταση ασύλων και αναστολή υποβολής νέων αιτήσεων, μαζικές δολοφονίες στην Πύλο και στην Χίο, pushbacks, τείχος στον Έβρο, στρατόπεδα συγκέντρωσης-κράτησης), όσο και η εθνικιστική ρητορική περί «εθνικών απειλών» και διαφύλαξης της «εδαφικής ακεραιότητας»συνθέτουν ένα ολοκληρωτικό τοπίο. Εντός αυτού λαμβάνει χώρα η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη, όπως και η ευρύτερη εμφάνιση φασιστικής δραστηριότητας, εν όψει και των επερχόμενων εκλογών: Από τη διάρρηξη στο 2ο ΓΕΛ Πετρούπολης, και την αναγραφή συνθημάτων με την υπογραφή της Χρυσής Αυγής, ως τις επιθέσεις με μαχαίρι σε αντιφασίστα στην Ελευσίνα, αλλά και σε 2 Αιγύπτιους μαθητές έξω από το σχολείο τους.
Το επόμενο διάστημα το αντιφασιστικό κίνημα θα κληθεί να δώσει νέες μάχες, υλικά και πολιτικά, σε διάφορα κοινωνικά πεδία. Κατά τις μάχες αυτές, είναι βέβαιο ότι το κράτος θα επαναφέρει το επικοινωνιακό εργαλείο της θεωρίας των δύο άκρων. Εξισώνοντας την κοινωνική αντιβία με το δηλητήριο του φασισμού, θα επιχειρήσει να αποπολιτικοποιήσει αυτή την ειδική πτυχή του κοινωνικού-ταξικού πολέμου, παρουσιάζοντάς τη ως συμμορίτικο ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ ακραίων ιδεολογιών. Με αυτόν τον τρόπο, θα νομιμοποιήσει την καταστολή στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας (οι ναζί πάντα θα πέφτουν στα μαλακά, όσο το ανταγωνιστικό κίνημα θα τιμωρείται παραδειγματικά). Την ίδια στιγμή θα προβάλλεται ως βασικός εκπρόσωπος του δημοκρατικού κέντρου – δηλαδή της όχι ακραίας βίας των γκλομπ, της ακρίβειας, της εργασιακής εκμετάλλευσης, της καπιταλιστικής ειρήνης. Μέχρι να ηχήσουν τα τύμπανα του πολέμου.
ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΡΑΤΣΙΣΤΗ
Sans le moindre regret


