Το κείμενο αποτελεί κομμάτι από την εισήγηση της συντακτικής ομάδας Ηρακλείου στην εκδήλωση με τίτλο «Η χρήση του όρου «τρομοκρατία» για την καταστολή των επαναστατικών κινημάτων στην Ελλάδα» στην Κατάληψη Ευαγγελισμού, με τη συμμετοχή πρώην και νυν κρατούμενων συντροφιών και αιχμαλώτων αγωνιστ(ρι)ών)
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε πως η ενασχόληση με την ορολογία του αντιπάλου (κράτους και κεφαλαίου), όπως είναι και ο όρος «τρομοκράτης», γίνεται πάντα με απώτερη στόχευση την πλήρη αποδόμησή της. Κατανοούμε πως το σύμπλεγμα εξουσίας έχει τα πλοκάμια του παντού, χτίζει ιδεολογίες, θεσμούς, αφηγήματα, μηχανισμούς καταστολής-επιτήρησης και φυλακές. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, η αναφορά σε τέτοιους όρους δεν γίνεται σε καμία περίπτωση με σκοπό τη διαιώνισή τους, αλλά αντιθέτως μας ενδιαφέρει να κατανοήσουμε τους απώτερους στόχους κράτους και κεφαλαίου, να αποσαφηνίσουμε τη συγκυρία την οποία βιώνουμε, και να οργανώσουμε και να εντείνουμε τις αντιστάσεις μας. Θεωρούμε απαραίτητο κομμάτι του κοινωνικού αγώνα τη αλλαγή παραδείγματος, ώστε να μπορούμε να αντιτάσσουμε στους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, τις δομές και τις κοινότητες μας, αλλά και τον πολιτικό μας λόγο.
Η χρήση του όρου αυτού βρήκε ευρεία εφαρμογή στον αντεπαναστατικό και κατασταλτικό σχεδιασμό κράτος και κεφαλαίου, σε κάθε προσπάθεια ανατροπής, εξέγερσης και αντίστασης. Ιδιαίτερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ορολογία αυτή χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση ενός κύματος έντονης δραστηριότητας ενόπλων επαναστατικών οργανώσεων σε κάθε γωνιά της γης. Φυσικά, το κυρίαρχο αφήγημα, μη μπορώντας να αντιπαραβάλει κάτι από ηθικο-κοινωνικο-πολιτική σκοπιά, σε καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις, έβγαλε από τη φαρέτρα του την έννοια της «τρομοκρατίας», ώστε να αποπολιτικοποιήσει, να απομονώσει και τελικά να αποκοινωνικοποιήσει την επαναστατική αγωνιστική δράση.
Με τη χρήση του για την κοινωνική απονομιμοποίηση και την κατασυκοφάντηση των ένοπλων επαναστατικών κινημάτων των προηγούμενων δεκαετιών, το κράτος είχε ήδη αντιληφθεί την αποτελεσματικότητα του κατασταλτικού εργαλείου της λέξης «τρομοκρατία», και ακόμα περισσότερο της φιγούρας του «τρομοκράτη»: αυτή της επικίνδυνης, παράλογης και «κολλημένης» προσωπικότητας – ορολογία που βγάζει το υποκείμενο από το πολιτικό πλαίσιο από το οποίο γεννήθηκε. Ταυτόχρονα ο όρος «τρομοκράτης» δημιουργεί φανταστικές γραμμές μέσα στα ανατρεπτικά κινήματα, βάζοντάς τα στη θέση να απαρνηθούν τη βία και κατ’ επέκταση τη λογική απόληξη κάθε επαναστατικής πάλης. Δημιουργεί ένα θολό πλαίσιο κινήτρων, ψυχολογικοποιημένων, ιδιόρρυθμων προσωπικοτήτων, ποινικά και κοινωνικά μιαρών. Η «τρομοκρατία» προδιαθέτει το αίσθημα φόβου και δημιουργεί την ασάφεια που χρειάζεται για να ανακοπεί η κοινωνική αποδοχή. Ο όρος αυτός επισκιάζει, μαυρίζει το δίκαιο και την αυτόματη κοινωνική συναίνεση που θα αποσπούσε μόλις τοποθετηθεί στην πολιτική του διάσταση ο ένοπλος επανασταστικός αγώνας. Χρειάζεται διαρκής, αποπνικτική, πολυέξοδη προπαγάνδα και άγρια καταστολή για να μπορέσει να την ανακόψει.

Στον ελληνικό ποινικό κώδικα έχουν εφαρμοστεί ποικίλες αντεπαναστατικές νομοθεσίες, με πιο πρόσφατη τον 187Α, τον επονομαζόμενο τρομονόμο ή αντιτρομοκρατικό νόμο, σύμφωνα με το κράτος. Οι νομοθεσίες αυτές είναι ουσιαστικά η βάση της πολιτικής φύσης του ποινικού δικαίου. Στο επίκεντρο πάντα βρίσκεται η επαναστατική πάλη, η κοινωνική δράση και η αντίσταση, με κύριο γνώμονα την εξασφάλιση και υπεράσπιση της επιβίωσης και συνέχισης του καθεστώτος. Βασικός στόχος είναι ο εκφοβισμός, η αποξένωση και η αποκοινωνικοποίηση των αγωνιστ(ρι)ών, του βασικού εσωτερικού εχθρού κράτους και κεφαλαίου. Είναι μια νομοθεσία η οποία στοχοποιεί και ποινικοποιεί τις ιδέες, την πολιτική ταυτότητα, τις συντροφικές σχέσεις, ενώ βασίζεται σε ένα σύνολο εικασιών, υποθέσεων και υποψιών, δικάζοντας πλέον όχι μόνο το «τι έκανες», αλλά και το «τι θα μπορούσες να κάνεις». Έχουμε δει τη νομοθεσία αυτή να βρίσκει εφαρμογή σε άπειρες υποθέσεις και να τσουβαλιάζει δεκάδες ανθρώπους χωρίς στοιχεία. Από την υπόθεση «σύντροφοι-συντρόφισσες» μέχρι τις περιπτώσεις της Ηριάννας, του Τάσου Θεοφίλου και του Πάνου Καλαϊτζή, αλλά και σε άλλες υποθέσεις. Την είδαμε και στην πρόσφατη δίκη της υπόθεσης των Αμπελοκήπων, όπου με άγρια κατασταλτική εκδικητικότητα και μανία, καταδίκασε σε εξοντωτικές ποινές τις συντρόφισσες Μαριάννα Μανουρά και Δήμητρα Ζαραφέτα, γιατί υπερασπίστηκαν με σθένος και αξιοπρέπεια την πολιτική τους επιλογή να συμμετέχουν στους κοινωνικούς αγώνες, την επαναστατική δράση και τη μνήμη του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη, καθώς και τις συντροφικές τους σχέσεις. Η αντεπαναστατική επιχείρηση εναντίον τους δεν ενορχηστρώθηκε, λόγω της όποιας βλάβης προέκυψε στους γείτονες του διαμερίσματος στην οδό Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους, αλλά απλούστατα γιατί δεν έσκυψαν το κεφάλι, δεν ρουφιάνεψαν και δεν απαρνήθηκαν τον σύντροφό τους.
Σε μια συγκυρία όξυνσης του κοινωνικού ανταγωνισμού, κράτος και κεφάλαιο πασχίζουν να επιβιώσουν, να διαιωνίσουν και να επεκτείνουν την ισχύ τους, εδραιώνοντας την κυριαρχία τους. Συνήθης πρακτική τους αποτελεί η προσπάθεια αφομοίωσης των εκάστοτε μορφών λαϊκής, κοινωνικής και προλεταριακής αντίστασης. Από την ενσωμάτωση φεμινιστικού λόγου, περιβαλλοντικών και αντισπισιστικών αιτημάτων, κουήρ αναφορών, ως τη χρήση δικαιωματισμών αναφορικά με τους αγώνες των μαύρων, των νευροδιαφορετικών, των αναπήρων και τα εργατικά ζητήματα, προσπαθούν απεγνωσμένα να απαξιώσουν, να ενσωματώσουν και εν τέλει να ρεφορμίσουν κάθε πτυχή των κοινωνικών αγώνων. Έτσι, εξασφαλίζουν ότι μπορούν να τους ελέγχουν καλύτερα, να τους καθοδηγούν και να μην απειλούνται ουσιαστικά από αυτούς.
Φυσικά, αναφορικά με την ένοπλη επαναστατική πάλη, η αφομοίωση είναι αδύνατη. Έτσι, η εναλλακτική διέξοδος είναι μόνο η βίαιη καταστολή κι η εκδικητική μανία. Η σύγκρουση επανάστασης-αντεπανάστασης είναι πολυεπίπεδη. Πέραν από τη φυσική εξόντωση, την αιχμαλωσία και τον βασανισμό των συντροφιών μας, οικοδομείται ένα ολόκληρο αφήγημα από την κυριαρχία, για την επίτευξη της απονομιμοποίησης της επαναστατικής πάλης στα μάτια της κοινής γνώμης, με τον έλεγχο των Μέσων Μαζικού Εκφοβισμού και την απανθρωποποιημένη, αποπολιτικοποιημένη και αποκτηνωμένη μορφή με την οποία παρουσιάζει τους/τις ένοπλους αγωνίστ(ρι)ες. Ακόμα και στιγμές που αναγκάζεται να εξυμνήσει ένοπλα, αντιστασιακά ή/και εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, όπως π.χ. την αντίσταση στου κατακτητές-ναζί και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ή την επανάσταση του ‘21, τα παρουσιάζει πλήρως αποστασιοποιημένα και επετειακά. Ταυτόχρονα, αφαιρεί κάθε ψήγμα ταξικοκοινωνικής πάλης και τα παρουσιάσει από μια αστική, εθνικιστική οπτική και πάντα σε αγαστή σύνδεση με την εκκλησία, κάτι που τις περισσότερες φορές είναι προκλητικά ψευδές. Έτσι, ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός πέφτει στην αντίφαση που δημιουργεί. Οι εξεγέρσεις του παρελθόντος έχουν δικαίωμα να μένουν στην ιστορική μνήμη, αν και αποπολιτικοποιημένες, αλλά οι αντιστάσεις του σήμερα και του μέλλοντος είναι καταδικασμένες να κρίνονται «παράνομες».
Η χρήση της έννοιας τρομοκρατία, συνεπώς, για την καταστολή της επαναστατικής πάλης, είναι προφανής. Αναζητώντας κάποιον ορισμό του όρου θα καταλάβουμε ότι οι εξουσιαστές αδυνατούν να συμφωνήσουν ακόμα και στο πώς να ορίσουν την τρομοκρατία. Κάθε φορά ο ορισμός που επιλέγεται είναι κομμένος και ραμμένος να εξυπηρετεί τα συμφέροντα αυτού που τον ορίζει, και να φωτογραφίζει τους εχθρούς του. Έτσι, η ρευστότητα αυτή χρησιμοποιείται, ώστε το εκάστοτε καθεστώς να προσαρμόζεται στις περιστάσεις και να δικαιολογεί την ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύει απέναντι σε όσα αντιστέκονται (το σιωνιστικό κράτος αποκαλεί τον Παλαιστινιακό Λαό τρομοκράτες, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός αποκαλεί του μουσουλμάνους-μαύρους-λατινοαμερικανούς τρομοκράτες, το ελληνικό κράτος επιτίθεται με μένος στους αναρχικούς και μη κοινωνικούς αγωνιστές/ριες).
«Κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες». Η ιστορία είναι γεμάτη από βία, επιβολή και εκμετάλλευση, κι όμως καμία οντότητα δεν έχει καταφέρει να σπείρει τον φόβο και τον πόνο όσο το κράτος και προγενέστερες ομοειδής μορφές του. Ένα σύστημα γεννημένο για να συσσωρεύει και να ληστεύει τον πλούτο, να χωνεύει δημιουργικότητα και να εκπνέει θάνατο. Το προσωπείο της διοικητικής γραφειοκρατίας και του «πολιτισμού» (έναντι των «απολίτιστων» ακρατικών κοινωνιών και αντικρατικών αγώνων) που παρουσιάζουν τα νεοφιλελεύθερα κράτη του δυτικού κόσμου, είναι χτισμένο πάνω στους λανθάνοντες νεκρούς: Αυτούς των συνόρων, αυτούς της αιματοκυλισμένης Παλαιστίνης, στις δολοφονημένες εργάτριες. Είχε χτισμένο πάνω στη μιζέρια και τη δυστυχία των υποτελών του. Είναι χτισμένο χάρη στην αφαίμαξη του φυσικού πλούτου και την καταδυνάστευση πάνω στα άλλα είδη. Υπάρχει μονάχα χάρη σε και για να ρουφάει τη ζωή μέσω της πατριαρχικής και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Το αντάρτικο, η ένοπλη εξέγερση, η συμμετοχή στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες, η διαρκής δράση για την ολική καταστροφή του υπάρχοντος, του κράτους και του κεφαλαίου και την οικοδόμηση των δομών και των κοινοτήτων μας, είναι αλλαγή παραδείγματος, είναι αγώνας για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Η τρομοκρατική ισχύ του κράτους θρυμματίζεται πάνω στο ανάστημα που σηκώνουν οι κοινωνικές αγωνίστριες/ές, όπως έκαναν οι συντρόφισσες Μαριάννα και Δήμητρα. Όταν στεκόμαστε όρθια απέναντι στην κυριαρχία, την κοιτάμε κατάματα και τοποθετούμαστε περήφανα για την πολιτική μας ταυτότητα, για τις πολιτικές μας επιλογές, για τους συντρόφους και τις συντρόφισσές μας. Όταν οι δήμιοι μάς ζητάνε να γίνουμε ρουφιάνοι, εμείς επιλέγουμε να σηκώσουμε τη γροθιά μας ψηλά και να σπάσουμε τον φόβο και τη μοναξιά, πλάι-πλάι με τα συντρόφια μας. Κανένα αφήγημα δεν γίνεται να αμαυρώσει τη μνήμη των συντροφιών μας που έπεσαν στους δρόμους της φωτιάς, και κανένας αντεπαναστατικός νόμος δεν μπορεί να μας κάνει να απαρνηθούμε τους αγώνες και τις ιδέες μας.
Για τον Κυριάκο Ξυμητήρη, τον Λάμπρο Φούντα, τον Χρήστο Τσουτσουβή, τον Χρήστο Κασσίμη, τον Αλεσάντρο Μερκολιάνο και τη Σάρα Αρντιτσόνε και όλους/ες/α που διάλεξαν το δύσβατο μονοπάτι της αντίστασης, που έθεσαν το σώμα τους ανάχωμα στην επέλαση της κυριαρχίας και έπεσαν μαχόμενοι/ες/α, αλλά και για όλα τα συντρόφια που βιώνουν καθημερινά στο πετσί τους την εκδικητική μανία του κράτους, για τις πολιτικές τους επιλογές, μέσα στα μπουντρούμια.
Λευτεριά στα συντρόφια που διώκονται για τις υποθέσεις της 11ης Μάη, της Θεσσαλονίκης και της Μαρφίν
Λευτεριά σε όλα τα συντρόφια που βρίσκονται αιχμάλωτα του ταξικού και κοινωνικού πολέμου
συντακτική ομάδα Ηρακλείου



![[Σερβία] «Ψηφιακή Καταστολή»](https://apatris.org/wp-content/uploads/2026/11/σερβία-ψηφιακή-παρακολούθηση-predator-1050x700.jpg)