ΦΥΛΛΟ #31

Γιατί προφανέστατα μια ζωή που παράγει αυτόχειρες και γεννά θάνατο, δεν μπορεί πλέον να λέγεται ΖΩΗ…

“…Ξημερώνει Κυριακή. Έξω ψιλοβρέχει υποσχέσεις.” (Ευάγριος Αληθινός – Σάββατο βράδυ) Ο αστικός μύθος λέει ότι οι εκλογές είναι το απαύγασμα της Δημοκρατίας. Στη πραγματικότητα δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα παζάρι, μια εμποροπανήγυρη της υπόσχεσης και της ελπίδας, όπου νέοι και παλιοί έμποροι απλώνουν και διαφημίζουν την πραμάτεια τους. Παμπάλαιο το προϊόν, ίδιο εδώ και

Αντίθετα με τους υπόλοιπους φυσικούς πόρους του πλανήτη, το νερό έχει την ιδιαιτερότητα να ανακυκλώνεται. Η ποσότητά του είναι συγκεκριμένη και αμετάβλητη, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα παραγωγής του. Η διαχείρισή του ωστόσο έχει περιοδικά επέλθει στα χέρια της ελίτ των πολυεθνικών και του κράτους. Ζώντας στην εποχή της εμπορευματοποίησης των πάντων και ιδιαίτερα τώρα,

Η περιοχή της Χαλκιδικής, που τις τελευταίες δεκαετίες έχει λεηλατηθεί από τις εξορύξεις και τις περιβαλλοντικές καταστροφές που αυτές έχουν επιφέρει, γνώρισε τη γέννηση κινημάτων αντίστασης που επιχείρησαν να σταματήσουν αυτά τα καταστροφικά έργα. Σήμερα, οι καπιταλιστικοί κολοσσοί, όπως η πολυεθνική El Dorado Gold, καταφτάνουν σε περιοχές που έχουν συνθλιβεί από τον καπιταλισμό, όπως η

Στις 20/9, και ενώ οι ψηφοφόροι έπεφταν για άλλη μια φορά θύματα της εκλογικής αυταπάτης, εμείς επιλέξαμε να καταλάβουμε το κτίριο της οδού παπαμιχελάκη στο ρέθυμνο. Ένα κτίριο που παρέμενε για χρόνια ρημαγμένο, αποτελούσε περιστασιακή κατοικία τοξικοεξαρτημένων ατόμων και κάηκε κατά τη διάρκεια οπαδικών αντεγκλήσεων. Ένα κτίριο που όμως παράλληλα μπορεί να αποτελέσει ένα χώρο