Τα φύλλα της Άπατρις
Μάιος 2015 Μετά από μία κατάπτυστη ανακοίνωση του «προέδρου» της ομάδας η οποία ευχαριστούσε εκ μέρους του Αστέρα μας και των Εξαρχείων μας έναν άνθρωπο που πρεσβεύει όλες τις αντίθετες αξίες από αυτές που υπερασπιζόμαστε κάθε Κυριακή στα γήπεδα μας, κάθε μέρα στις δουλειές μας και κάθε στιγμή στην καθημερινότητα μας, οπαδοί, παίκτες και φίλαθλοι […]
Ιστορικό Βλέποντας το εγχείρημα με τις αυτοοργανωμένες ποδοσφαιρικές ομάδες να ανθίζει (Θεσσαλονίκη, Βόλος, Λάρισα, Ιωάννινα, Αθηνά, Πάτρα) και το ποδόσφαιρο που αγαπάμε να παίρνει σάρκα και οστά, το καλοκαίρι του 2015 ακόμα ένα αστέρι έρχεται να προστεθεί στα ήδη υπάρχοντα, με το όνομα «Τηγανίτης» Α.Σ.Η. Το πάθος για το υγιές ποδόσφαιρο, η όρεξη για αυτοοργανωση
Τα γήπεδα ήταν, είναι και θα είναι πάντα κομμάτι της κοινωνίας. Ενάντια στην επικρατούσα άποψη που θέλει τους οπαδούς άβουλα όντα, ταγμένα μόνο στο χρώμα της ομάδας τους, δεν είναι λίγες οι φορές που παίρνουν θέση και οργανώνουν δράσεις πάνω σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Ένα τέτοιο ζήτημα είναι και το προσφυγικό. Σε όλη την
Μια No Politica ποδοσφαιρική ιστορία Μπορεί μια No Politica ποδοσφαιρική κερκίδα να εκλέξει δήμαρχο στο δεύτερο μεγαλύτερο Δήμο της χώρας; Το ντοκιμαντέρ “What Politica- Α non political football story ” του Τάσου Αλευρά, ανοίγει ένα θέμα για το οποίο ελάχιστες συζητήσεις γίνονται σε δημόσιο επίπεδο. Παρακολουθώντας την πορεία του Γιάννη Μώραλη προς την κατάκτηση της
Κεντρική πλατφόρμα Ομόνοιας, ώρα 12.46 μμ: Τη σκάλα κατεβαίνει ένας παππούς τουλάχιστον 80 χρονών, που στηρίζεται με το δεξί χέρι σε μια γκλίτσα καινούργια και γυαλιστερή. Με το αριστερό κρατά ένα δέμα με γκλίτσες εξίσου γυαλιστερές σε διάφορα μήκη. Λευκό στρογγυλό πάνινο καπέλο, παντελόνι υφασμάτινο ανοιχτόχρωμο κι ένα μπλουζάκι μάλλον λευκό. Γαλάζια μάτια και ξασπρισμένο
ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς ονομάζεσαι; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εργάτης. Συχνά με φωνάζουν και Άνεργο. Ε: Ποιοι είναι οι γονείς σου; Α: Ο πατέρας μου ήταν εργάτης, καθώς και ο παππούς μου και ο προπάππος μου. Αλλά οι πρόγονοί μου ήταν δουλοπάροικοι και σκλάβοι. Η μάνα μου ονομάζεται Φτώχεια. Ε: Από πού έρχεσαι και πού πηγαίνεις; Α: Έρχομαι από τη
“Η ατζέντα του ταξιδιώτη γεμάτη με νούμερα που κανείς δεν θα σηκώσει στο κάλεσμα τους Σαν τις ματιές κάποιου μοναχικού που τον προσπερνάνε. Γεμάτες με αίμα και χώμα αίμα χρειαζόμαστε να ζούμε και χώμα να σκεπάσει τους φόβους μας Και μακριά όσο κάποιος σχοινοβάτης ισορροπεί σε αόρατους κόσμους από κάτω ποντάρουν με μανία στην πτώση
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου γιατί δεν τους αφήσανε σπιθαμή για σπιθαμή. Από κορφή σε λόγγο και χαράκια στων άπαρτων βουνών τις ράχες. Δεν θέλει ο νόμος να ριζώσουν. Επειδή το αδοκίμαστο, δεν το αντέχουν οι άνθρωποι. Ξένο φαντάζει και φέρνει φόβο, μη της ησυχίας χαλάσει τη μακαριότητα. Μα δες, στον κάμπο πήραν απόφαση να
Ήξερε ο Τορκεμάδα Ψυχολογία; Στην αρχαία τραγωδία, η εμφάνιση του κράτους ακολουθείται μονίμως από τη βία. Στις ανθρώπινες κοινωνίες, η εμφάνιση του κράτους μας έφερε και το επάγγελμα του… ανακριτή. Η ανάκριση, για χιλιάδες χρόνια, ήταν η τέχνη του να παράγεις πόνο για να αποσπάσεις μια πληροφορία ή/και ομολογία. Ο καλός ανακριτής έπρεπε να είναι
Ο Αβραάμ Ελιεζέρ Μπεναρόγια (1887-1979) υπήρξε ο πρωτεργάτης του σοσιαλιστικού κινήματος στα Βαλκάνια. Πιο συγκεκριμένα ήταν ο ιδρυτής της Φεντερασιόν (Σοσιαλιστική Εργατική Οργάνωση) της μεγαλύτερης πολυεθνικής εργατικής ομάδας της Θεσσαλονίκης και μετά τη διάλυσή της, πρωτοστάτησε στη δημιουργία το 1918 του Σ.Ε.Κ.Ε. (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος) του πρώτου εργατικού κόμματος στην Ελλάδα. Την ίδια χρονιά
Σκέψεις σχετικά με τον πρόσφατο νόμο ενάντια στην σπατάλη τροφής που υιοθετήθηκε aπό τη βουλή και τις διάφορες αριστερές αυταπάτες που αφθονούν στους κινηματικούς κύκλους. Το Μάιο του 2005, η γαλλική βουλή ψήφισε και υιοθέτησε ένα νόμο ενάντια στη σπατάλη τροφίμων, που αφορά κυρίως τα μεγάλα σουπερμάρκετ1. Αυτός ο νόμος απαγορεύει στα αφεντικά των
Την Αθηνά Τσάκαλου τη γνωρίσαμε τα τελευταία 5 χρόνια, όταν οι κοινές διώξεις και φυλακίσεις των συγγενών και φίλων μας, μας οδήγησαν στις ίδιες δικαστικές αίθουσες, στα ίδια ανακριτικά γραφεία και τέλος τις φυλακές, που είναι και θα είναι παντού ίδιες. Ωστόσο τις λογοτεχνικές δραστηριότητες της Αθηνάς τις ανακαλύψαμε εντελώς συμπτωματικά, όταν ψάχνοντας βρήκαμε, χαμένα
