Το καλοκαίρι παρατηρήθηκε ένα φαινόμενο, όχι τόσο νέο, αλλά σίγουρα ξεχασμένο. Απαντώντας στις ανάγκες των χιλιάδων προσφύγων που περνούσαν τα θαλάσσια σύνορα ρισκάροντας τη ζωή τους, παλιότερες αλλά κυρίως καινούριες ομάδες αλληλεγγύης ξεφύτρωσαν παντού σαν τους χοχλιούς (σαλιγκάρια) μετά τη βροχή. Προσπάθειες συγκέντρωσης ειδών ανάγκης ξεπήδησαν από όλη την ελληνική επικράτεια: είτε από ιδιωτικές πρωτοβουλίες […]
Καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι παλεύουν να περάσουν τα σύνορα αντιμέτωποι με τη θάλασσα, το φράχτη του Έβρου, τους εμπόρους των συνόρων, το Λιμενικό και την Frontex. Άνθρωποι κυνηγημένοι από τα όπλα ολοκληρωτικών καθεστώτων, βομβαρδισμών της Δύσης και της φονταμενταλιστικής φρίκης. Άνθρωποι που προσπαθούν να ξεφύγουν από συνθήκες ακραίας φτώχειας. Όσοι καταφέρουν να μπουν στην Ευρώπη-φρούριο, έχουν
Πεδίον του Άρεως Πεδίον του Άρεως, Ιούλιος 2015. Ένας αυτοσχέδιος προσφυγικός καταυλισμός μέρα με την ημέρα άρχισε να μεγαλώνει. Κάθε ώρα, κάθε μέρα που περνούσε κατέφθαναν στο Πάρκο δεκάδες πρόσφυγες. Ο αριθμός των νεοεισερχόμενων αυξανόταν συνεχώς. Μέσα με τέλη Ιούλη ο συνολικός αριθμός των ατόμων ήταν 400-500. Οι πολιτικοί και οικονομικοί πρόσφυγες που βρήκαν, σχεδόν
Μυτιλήνη. Λέρος. Κως. Βικτώρια. Ειδομένη. Βελιγράδι. Πόλεις, χωριά και χωράφια, πύλες και έξοδοι ανθρώπων αλλά και μιας νέας πραγματικότητας που δε χωράει πια κάτω από το χαλί. Στο μεγαλύτερο μέρος τις κοινωνίας ωστόσο, δεν έχει φτάσει ακόμη παρά μόνο διαμεσολαβημένη από οθόνες. Μια τέτοια περίπτωση είναι και Κρήτη που, αν και βρέχεται από τα ματωμένα
Μετά από τρεις μήνες ζωής η νέα κατάληψη που είχε πραγματοποιηθεί στο αυθαίρετο cafe– restaurant «Κένταυρος» στο άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας έληξε βίαια κάτω από τις μπουλντόζες της αριστερής δημαρχίας τον περασμένο Αύγουστο. Η συνέλευση του Κατειλημμένου Κοινωνικού Κέντρου «Κένταυρος», όπως είχε ονομαστεί από τους συντρόφους που πήραν την πρωτοβουλία, στο σύντομο χρονικό διάστημα της
Γιατί προφανέστατα μια ζωή που παράγει αυτόχειρες και γεννά θάνατο, δεν μπορεί πλέον να λέγεται ΖΩΗ…
Αυτό το καλοκαίρι η FairCoop ( https://fair.coop/) διοργάνωσε την πρώτη της Καλοκαιρινή συνάντηση στο νησί της Κρήτης από τις 15 Ιουλίου έως και τις 15 Αυγούστου. Η συνάντηση έγινε πραγματικότητα χάρη στην παροχή κινήτρων, στη δέσμευση και στο έργο ορισμένων τοπικών ομάδων που μαζί με μέλη της CIC (Catalan Integral Cooperative) είχαν συναντηθεί στο Ηράκλειο τον
“…Ξημερώνει Κυριακή. Έξω ψιλοβρέχει υποσχέσεις.” (Ευάγριος Αληθινός – Σάββατο βράδυ) Ο αστικός μύθος λέει ότι οι εκλογές είναι το απαύγασμα της Δημοκρατίας. Στη πραγματικότητα δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα παζάρι, μια εμποροπανήγυρη της υπόσχεσης και της ελπίδας, όπου νέοι και παλιοί έμποροι απλώνουν και διαφημίζουν την πραμάτεια τους. Παμπάλαιο το προϊόν, ίδιο εδώ και
Αντίθετα με τους υπόλοιπους φυσικούς πόρους του πλανήτη, το νερό έχει την ιδιαιτερότητα να ανακυκλώνεται. Η ποσότητά του είναι συγκεκριμένη και αμετάβλητη, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα παραγωγής του. Η διαχείρισή του ωστόσο έχει περιοδικά επέλθει στα χέρια της ελίτ των πολυεθνικών και του κράτους. Ζώντας στην εποχή της εμπορευματοποίησης των πάντων και ιδιαίτερα τώρα,
Η περιοχή της Χαλκιδικής, που τις τελευταίες δεκαετίες έχει λεηλατηθεί από τις εξορύξεις και τις περιβαλλοντικές καταστροφές που αυτές έχουν επιφέρει, γνώρισε τη γέννηση κινημάτων αντίστασης που επιχείρησαν να σταματήσουν αυτά τα καταστροφικά έργα. Σήμερα, οι καπιταλιστικοί κολοσσοί, όπως η πολυεθνική El Dorado Gold, καταφτάνουν σε περιοχές που έχουν συνθλιβεί από τον καπιταλισμό, όπως η
Στις 20/9, και ενώ οι ψηφοφόροι έπεφταν για άλλη μια φορά θύματα της εκλογικής αυταπάτης, εμείς επιλέξαμε να καταλάβουμε το κτίριο της οδού παπαμιχελάκη στο ρέθυμνο. Ένα κτίριο που παρέμενε για χρόνια ρημαγμένο, αποτελούσε περιστασιακή κατοικία τοξικοεξαρτημένων ατόμων και κάηκε κατά τη διάρκεια οπαδικών αντεγκλήσεων. Ένα κτίριο που όμως παράλληλα μπορεί να αποτελέσει ένα χώρο
