Ένα ελευθεριακό, συλλογικό, αυτοοργανωμένο ντοκυμαντέργια τους ακτιβιστές της εξέγερσης της Συρίας (υποτιτλισμένο από το στέκι της Πικροδάφνης)…
Έχουν φύγει περισσότερα από 2000 άτομα (πρωί Τετάρτης). Αυτό σημαίνει περίπου το ¼ του πληθυσμού. Δεν διανέμεται αρκετό φαγητό. Υπάρχουν αναφορές για κόψιμο του νερού, τουλάχιστον σε κάποιες περιοχές του camp. Έχουν μπει μπουλντόζες οι οποίες γκρεμίζουν τις σκηνές που έχουν αδειάσει. Ο αποκλεισμός εκτείνεται πλεόν και σε κόμβους πολλα χιλιομετρα μακριά. Σε κάποια χωριά
Αναλυτική ενημέρωση εντός…
Ήρθαμε όπως όλοι με βάρκα. Μετά από τις διαδικασίες διαλογής πήραμε το χαρτί απέλασης και ανεβήκαμε προς Θεσσαλονίκη, τότε απαγορευόταν να παίρνουν οι Σύριοι λεωφορεία για να μην πάνε προς τα σύνορα. Πήγαμε με αμάξι και μας άφησαν 18 χμ πριν τα σύνορα. Κάναμε μαζί με τους διακινητές 2 απόπειρες για πέρασμα στην Μακεδονία, μας
Μία σύντομη παρουσίαση των δομών αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λέσβο…
Μία σύνοψη της κατάστασης στην Ελλάδα, όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια… ΣΥΡΙΖΑ, “κρίση”, Εξάρχεια…
Έτσι η ΕΕ, εκμεταλλευόμενη την μεταναστευτική/ προσφυγική κρίση δημιουργεί ένα νέο «είδος» ανθρώπου, μια καινούργια «ταυτότητα»: τον άνθρωπο που παραμένει «αόρατος» χωρίς δικαιώματα στο περιθώριο της Ευρώπης, η ελευθερία του οποίου εξαρτάται αποκλειστικά από την επαγγελματική κατάρτιση του…
Από τις αρχές Μάρτη ο βαλκανικός διάδρομος παραμένει κλειστός και αλλάζει εντελώς τα χαρακτηριστικά του προσφυγικού ζητήματος. Η νέα κατάσταση με τα κλειστά σύνορα οδηγεί στη στασιμότητα…
Τα τελευταία 6 χρόνια, σε μια χώρα βαριά χτυπημένη από την κρίση, η βαρβαρότητα με τη μορφή της λιτότητας, της αντιλαϊκής αγριότητας και του εργασιακού μεσαίωνα βιώνεται άγρια στην Ελλάδα. Καθημερινά πολλοί άνθρωποι χάνουν τις δουλείες τους…
Ειδομένη: media, διακινητές, καταστολή και αντίσταση
Στο δήμο του Ελληνικού, στα νότια προάστια της Αθήνας, λειτουργεί εδώ και 1 & 1/2 χρόνια ένα κέντρο κράτησης για γυναίκες μετανάστριες χωρίς χαρτιά (διοικητική κράτηση). Αυτές έγκλειστες μετανάστριες δεν υποφέρουν απλά και μοιρολατρικά τον εγκλεισμό τους. Προσπαθούν να αντισταθούν ατομικά και συλλογικά, όπως το έκαναν και πάλι πριν λίγο καιρό, με μια απεργία πείνας
