Συνέντευξη με έναν κάτοικο από τις Σταγιάτες Πηλίου
Η απόφαση της λαϊκής συνέλευσης να αναλάβει τη διαχείριση του χωριού και να αποπέμψει από το χωριό μας στην ουσία τον δικό τους εκλεγμένο, προέκυψε μετά τις 17 Απρίλη…
Η απόφαση της λαϊκής συνέλευσης να αναλάβει τη διαχείριση του χωριού και να αποπέμψει από το χωριό μας στην ουσία τον δικό τους εκλεγμένο, προέκυψε μετά τις 17 Απρίλη…
Αν στον εμφύλιο πόλεμο πήραν μέρος μαχητές και στρατοί από δεκάδες άλλα κράτη κι εθνικές κοινότητες, στον σημερινό, υφέρπον, αργό κι ακήρυχτο πόλεμο του Λιβάνου μπλέκονται…
Αριανισμός, πένθος και φεστιβαλικά δρώμενα στα δάση της Σουηδίας
Η κυκλοφορία του κεφαλαίου είναι προτεραιότητα για το κράτος χωρίς να το ενδιαφέρει να θυσιάσει ανθρώπινές ζωές προκείμενου να μην παραβεί τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού…
Η συγκυρία του covid 19 δεν ήταν μόνο το πρόσχημα για την εφαρμογή αυτών των πολιτικών, αλλά και ανάγκη καθώς η διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου που περιλαμβάνει…
ειδήσεις από την πραγματικότητα των ελληνικών φυλακών, καλοκαίρι-φθινόπωρο 2020…
Αυτό το πρόβλημα αφορά ένα παζλ, μια κρυπτογραφημένη γραφειοκρατική πίστα, αφορά το ερώτημα: τι θα γίνει με τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες που μεταφέρονται στην ενδοχώρα;
ανθολογία μικρών μεγάλων ειδήσεων από όλο τον κόσμο – καλοκαίρι-φθινόπωρο 2020…
ανθολογία ειδήσεων από την διεθνή πατριαρχική πραγματικότητα (καλοκαίρι-φθινόπωρο 2020)…
Ανάμεσα σε άλλες ιδιότητές της, η εικόνα δύναται επίσης να συμβάλει στη δόμηση και συντήρηση των σχέσεων εξουσίας της εκάστοτε κοινωνίας. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917…
«Το σενάριο το οποίο είχαμε πιστέψει [..] ήτανε ότι όταν ανοίγαμε (τον τουρισμό) τον Ιούνη λόγω των υψηλών θερμοκρασιών, οι επόμενοι μήνες μέχρι τον Οκτώβρη θα ταν σχετικά ηρεμοι με έναν αδύναμο ιο. Άρα η κεντρική μας φιλοσοφία και η συγκέντρωση που στείλαμε το μυαλό μας, είναι πως θα ανοίξουμε τον τουρισμό και την οικονομία
είμαι δεκαέξι χρονώνείμαι ένα έμβρυο του ουρανούένα αγέννητο άστροείμαι ένας ερωτευμένος έφηβος ετών δεκαέξιτο μαύρο Ρόδο από άγνωστη γηάλλες φορές θα έλεγα πως συνηθίζω να μοιάζω σαν υπεραιωνόβιο δέντρομε βαθιές ταλαιπωρημένες ρίζεςριζώματα ψυχήςφιλόξενα πελώρια κλαριά συντροφιά καταρραμένωνκαι εκατοντάδες κίτρινα ξερά φύλλααπό ιστορίες κυνηγημένωννομίζω πως είμαι γέννημα θρέμματο μπάσταρδο παιδί σουψελλίζω χαρμόσυνα τα βράδιατον επιθανάτιο ρόγχο