Χωρίς καμιά διάθεση εξιδανίκευσης, ο Βαγγέλης Πάλλης, ο «Απάτσι» του ιπποδρόμου και των παράνομων λεσχών τζόγου, αποτελεί το φωτεινό παράδειγμα των ανθρωπίνων αντιφάσεων, που…
Εδώ ξεδιπλώνεται η παιδική υφή της ψυχής μας. Μεσάνυχτα ηχούν στα χέρια μας κάτω από την επιφάνεια της αμφιβολίας, παραδομένα στην κριτική των χτύπων της ώρας. Πώς να διαταχθεί η αναρχία. Κανένα έλεος. Πώς να διαταχθεί η αρμονία. Κανένα έλεος. Και η άνοιξη σιγοψιθυρίζει μέσα απ’ τα γρανάζια των μηχανών. Και η ασυνέπεια των πιο
Για εσάς που ρημαγμένοι στου ποταμού τη ροή τραβιέστε. Για εσάς που αν και δεν έχετε να χάσετε πολλά τα λίγα σας, σας κάνανε προδότες…
Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαιΜε τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες-Μάντεις κακών και οραματιστές-Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου Και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα (Και δε μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια) Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας. Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα Ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε Στον πράο ουρανό
Συνδέοντας την απελευθέρωση των ζώων με την πτώση του καπιταλισμού
Ο Ραμπαγάς: Η σατιρική, αντιμοναρχική εφημερίδα που τάραξε τα νερά στα τέλη του 19ου αι. ΦΟΡΟΙ ΚΑΙ ΛΑΟΣ Φόρο στο φόρο, σ’ έσπασαν Λαέ, λαέ – χαμάλη!.. Κολλήθηκαν απάνω σου, Σα βδέλλαις, οι μεγάλοι Και σου βυζαίνουν το πουγγί, Το αίμα σου βυζαίνουν, Χορταίνουν με τη φτώχια σου, Με τ’ άχτι σου χορταίνουν… Δε σκιάζονται
(ένα γραφείο, ελάχιστο φως, μια σιλουέτα κάθεται σε μια καρέκλα, δεν βλέπουμε πρόσωπο. μπαίνει φανερά προβληματισμένος ένας κουστουμαρισμένος, γράφοντας σε ένα μπλοκάκι) – Δεν έχω σταθερό γραφικό χαρακτήρα. Ίσως είμαι λίγο γραφικός βέβαια.. τι στραβομουτσουνιάζεις; εσύ δεν ξελιγώθηκες με το γραφικό χωριό τα γραφικά λιθόστρωτα, τη γραφική πλατεία με τον πλάτανο; αλλά όταν σουλατσάρει
Ληστεία: διήγημα σχετικά με την εκκένωση της κατάληψης Acta et Verba στα Ιωάννινα
«Γαμήθηκε η παναγία. Όλη τη νύχτα εδώ θα τη βγάλουμε.» είπε με σχετικά θλιμμένο ύφος ο Τάκης, απευθυνόμενος στους δύο υφισταμένους του.
«Θα έρθουνε πεινασμένοι στα πόδια μας και θα πουν πάρτε μας την συνείδηση αλλά ταΐστε μας ψωμί και θα μας λατρεύουν για αυτό για πάντα»
Ποιος θάνατος; ποιος πόνος; η σάρκα μου ας γίνει λίπασμα να φυτρωθεί η ιδέα! Τότε από ένας θα γίνω χιλιάδες! Θα γίνω χώμα, νερό, σκουλήκι, μετά δέντρο ποτάμι και πουλί…
