είμαι δεκαέξι χρονώνείμαι ένα έμβρυο του ουρανούένα αγέννητο άστροείμαι ένας ερωτευμένος έφηβος ετών δεκαέξιτο μαύρο Ρόδο από άγνωστη γηάλλες φορές θα έλεγα πως συνηθίζω να μοιάζω σαν υπεραιωνόβιο δέντρομε βαθιές ταλαιπωρημένες ρίζεςριζώματα ψυχήςφιλόξενα πελώρια κλαριά συντροφιά καταρραμένωνκαι εκατοντάδες κίτρινα ξερά φύλλααπό ιστορίες κυνηγημένωννομίζω πως είμαι γέννημα θρέμματο μπάσταρδο παιδί σουψελλίζω χαρμόσυνα τα βράδιατον επιθανάτιο ρόγχο […]
Με όπλο την αλληλεγγύη να αντισταθούμε στον μισανθρωπισμό και τη βαρβαρότητα
ολόκληρο το κείμενο που ακολουθεί διαβάστηκε στην παρέμβαση στον σταθμό Αθήνα 9,84 από τη «Συνέλευση καταλήψεων, συλλογικοτήτων, διεθνιστών/τριών, μεταναστών-προσφύγων, αλληλέγγυων», την 1η του Οκτώβρη 2019.
Πέρασε ήδη αιώνας από τη στιγμή που οι αστοί εφηύραν το μέσο της ψηφοφορίας…
Απ’ αυτήν την άποψη βρισκόμαστε λοιπόν στην εποχή μιας υπέρβασης του παλιού καπιταλισμού απ’ όλες τις απόψεις, τεχνολογική, εδαφική, οργανωτική, και το πέρασμα σε μια νέα φάση παγκοσμιοποίησης. Αλλά αυτή η κίνηση «προς τα πάνω» συνοδεύεται από μια αντίστροφη κίνηση «προς τα κάτω». Ο καπιταλισμός «μοριοποιείται», καταδύεται στη μικροκλίμακα, αγκαλιάζει το ίδιο το άτομο, το
Να σηκώσουμε στις πλάτες μας το βάρος ενός νέου κόσμου
ισότητας ελευθερίας αυτοοργάνωσης αλληλεγγύης
Η Μπάρα της Θεσσαλονίκης. Ο σημερινός Βαρδάρης. Μια γειτονιά με λίγο διαφορετική ιστορία από ό, τι όλη η υπόλοιπη Θεσσαλονίκη, λίγο πιο ξεχωριστή. Είναι απο αυτές τις περιπτώσεις που δεν θα βρεις την ιστορία της γραμμένη σε μεγάλα βιβλία απο διαφόρων ειδών ερευνητές ή ιστορικούς. Αντιθέτως, θα την βρεις σε ελάχιστες γραπτές μαρτυρίες. Ένα κομμάτι
Εμείς είμαστε οι «αυθάδεις» που καταμεσής των άγονων πεδιάδων φυτρώνουμε σαν άγρια λουλούδια, βγάζοντας τη γλώσσα σε κάθε εξουσία. Εμείς είμαστε τα άγρια λουλούδια που αναδίδουν ένοχα αρώματα, και τα αγκάθια τους τρυπούν τα χέρια των βασιλιάδων μέσα στην ανθρώπινη ιστορία της χαράς και του πόνου. Εμείς είμαστε τα λουλούδια, τα παράξενα και άγρια, που
με αφορμή τις εξαιρετικές ταινίες του Γ. Οικονομίδη…
Η πραγματικά επαναστατική τέχνη λοιπόν δεν είναι ούτε δεκανίκι ούτε εργαλείο της πολιτικής θεωρίας, αλλά στέκεται ελεύθερη και αυτόνομη. Αποτελεί ένα ξεχωριστό ανεξάρτητο σύμπαν…
