Συζήτηση με την Ήβη Καισερλή
Έχουμε κάνει διάφορες κουβέντες ανά διαστήματα με την Ήβη Καίσερλη, μιας που συναντιόμαστε στον Δρόμο. Σκεφτήκαμε να καταγράψουμε μία και έτσι, συναντηθήκαμε αυτή τη φορά για αυτή τη «συνέντευξη». Το χειμαρρώδες ύφος και η καθαρή ματιά της Ήβης είναι από τα χαρακτηριστικά που βάλαμε σε προτεραιότητα ώστε να αποδοθούν στον γραπτό λόγο. Αντί για μια «πετσοκομμένη», λοιπόν, περίληψη της συζήτησης, που «θα χώραγε μεν στα όρια του φύλ(λ)ου αλλά θα έχανε τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά», επιλέξαμε να τη δημοσιεύσουμε σε αυτοτελείς συνέχειες. Εδώ το Μέρος 2ο. Καλή απόλαυση!
*
Οι νομικές διεκδικήσεις με τι διαδρομή έγιναν;
Ο τρόπος με τον οποίο είχαμε προβλέψει κάποτε, πριν τεθεί προς ψήφιση, όλο αυτό το πράγμα και ο τρόπος με τον οποίο είχαμε δουλέψει τον νόμο κάποια τρανς άτομα που είχαμε ανακατευθεί τότε -που ήμασταν από τις βασικές, τέλος πάντων, που το κάναμε. Αυτό ήταν απόλυτα μελετημένο. Να μην υπάρχει καμία νομική, ιατρική, ψυχιατρική προϋπόθεση. Ωστόσο, όπως καταλαβαίνετε, πολιτική δεν γίνεται με αυτόν τον τρόπο, ναι, ωραία τον κάνετε τον νόμο, θα τον πάρουμε και θα τον εφαρμόσουμε. Είχαμε αριστερή κυβέρνηση τότε. Ο ΣΥΡΙΖΑ το πήρε αυτό το πράγμα, έναν νόμο που ήταν τέλεια, άρτια παρουσιασμένος και θεσμοθετημένος, δεν υπήρχε περίπτωση να βρεις ούτε ένα λάθος, ούτε τίποτα που να μην προβλέπεται και να πηγαίνει λάθος.
Εντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑ το πήρε αυτό το πράγμα, το κούρεψε όσο χρειαζόταν για να εξυπηρετήσει διάφορες μερίδες ψηφοφόρων, όπως είναι η δικαστικοί, οι δικηγόροι, οι ιατροί, οι ψυχίατροι, οι οι οι, οπότε καταλαβαίνεις ότι όλες αυτές οι προϋποθέσεις από εκεί που δεν τις θέλαμε, γίνανε και απαραίτητες. Από την πρώτη μέρα που πέρασε, εμείς δεν πανηγυρίζαμε και τέτοια. Αρχίζαμε να καταδεικνύουμε αμέσως τις προβληματικές στο νομοσχέδιο και τον τρόπο που πέρασε και να πιέζουμε για την αλλαγή του, τέλος πάντων, η οποία θα ήταν, ας πούμε, στην καλύτερη δυνατή μορφή, μια εξωδικαστική συμβολαιογραφική διαδικασία, απλά με δήλωση.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά;
Σημαίνει πάω, δηλώνω ότι είμαι γυναίκα και είμαι, τέλος. Μου αλλάζετε τα έγγραφα και φεύγω. Έχει ένα κόστος τώρα για να γίνει όλο αυτό το πράγμα. Υπάρχουν παράβολα, γιατί είναι δικαστική διαδικασία. Υπάρχουν παράβολα, υπάρχει αμοιβή της παράστασης του δικηγόρου, ας πούμε. Μπορεί, βέβαια, και κάποιος να το κάνει μόνος του. Εγώ, ας πούμε, την έγκληση την έκανα μόνη μου. Από τα άτομα, δηλαδή, που δούλεψαν γι’ αυτό τον νόμο, είμαι το τελευταίο που θα αλλάξω ταυτότητα. Είμαι το τελευταίο άτομο. Όχι. Προτιμούσα όλα τα χρήματα που έχω, ας πούμε αν ήταν ένα χιλιάρικο και πρέπει να το δώσω για να γίνει αυτό, προτιμούσα να το κάνω fillers κούκλα μου!
Εγώ μπορώ να σταθώ και μόνη μου σε ένα δικαστήριο, ας πούμε, γιατί; Αφού εμείς τον κάναμε, τον γράψαμε τον νόμο. Τώρα το δρομολόγησα. Δεν έτυχε μέχρι τώρα να το κάνω. Το έβρισκα και λίγο διασκεδαστικό, δηλαδή έκανα και τον ακτιβισμό μου, του τύπου «ναι, οκ, εκπλήσσεστε, αλλά θα έπρεπε να είστε ενήμεροι»!
Και αν δεν υπάρχει το νομικό πλαίσιο;
Στη Γαλλία, ας πούμε, εφαρμόζεται ένα τιμωρητικό μοντέλο για τη σεξουαλική εργασία που ποινικοποιεί τον πελάτη και εξαναγκάζει τους σεξεργάτες να κάνουν τη δουλειά τους σε μέρη με μεγάλη επικινδυνότητα. Σε σκοτεινά δάση, το δάσος της Βουλώνης, ας πούμε, ή σε στενά δρομάκια, σε παράδρομους, σε τέτοια. Που και δεν ελέγχεται, και δεν προστατεύεται, και μπορεί να τύχεις θύμα επίθεσης, ληστείας, τρανσφοβικής συμπεριφοράς. Αλλά και θύμα stealthing να εξαναγκαστείς να παρέχεις την υπηρεσία χωρίς προφύλαξη. Επειδή ο νόμος δεν σε ευνοεί να καλύπτεις ή να βγάζεις όσα πρέπει για να ζήσεις απ’ αυτό, να πρέπει να καταφεύγεις, ας πούμε, σε αυτόν τον τρόπο, να ρισκάρεις για την υγεία σου. Για να επιβιώσεις ή να πας μια μέρα παρακάτω.
Όπως συνέβη και με τις οροθετικές ιερόδουλες, τότε με τη διάταξη Λοβέρδου. Κατηγορήθηκαν οι γυναίκες αυτές για κάτι το οποίο τους το δημιουργούσε η αποστέρηση των δικαιωμάτων τους από τον νόμο, από το πώς είναι η φάση. Και βρέθηκαν υπόλογες γι’ αυτό. Μαλάκα! Απλά είναι σημάδια των καιρών όλα αυτά.
Τη διαθεματικότητα, που είπες νωρίτερα, πώς την αντιλαμβάνεσαι;
Αυτό με τη διαθεματικότητα το κατάλαβα όταν, στην πρώτη κίνηση που έκανα για να ανακατευτώ με τις κοινότητες και τα κινήματα στα Χανιά, ήταν να μαγειρέψω στην κοινωνική κουζίνα. Δεν το κατάλαβα, υπήρχαν άτομα που δεν θέλανε να πάρουν από το χέρι μου φαγητό, να τους το δώσω εγώ το φαγητό. Και οκ, κατέβηκα ένα σκαλάκι σαν άνθρωπος, και αποφάσισα ότι ίσως είναι καλύτερα να αλλάξω πόστο. Δηλαδή, να μαγειρεύω καλύτερα ή να καθαρίζω στο τέλος ή να πλένω τα πιάτα, παρά να είμαι στο μοίρασμα ή να εξυπηρετώ. Γιατί υπήρχαν Άραβες ή άνθρωποι που δεν θέλανε. Και τι να κάνουμε; Να μην φάνε οι άνθρωποι; Δύσκολη εμπειρία αλλά κομμάτι όλου αυτού που σου είπα και πριν, της πιο σκληρής αλήθειας με την οποία θα πρέπει να κάνει κανείς ειρήνη. Είναι κομμάτι κι αυτό, τι να κάνουμε τώρα;
Να σου πω ένα άλλο, πιο χωνευτό παράδειγμα. Συνάντησα Αφρικανές κοπέλες στην Πατησίων να κάνουν πιάτσα. Εγώ ήδη φτασμένη τρανς και να έχω χείλια και τέτοια, και να φαίνεται ότι είμαι τρανς. Και είδα ότι υπήρχε σκούπα από εκεί, ότι είχε ξεκινήσει σκούπα από την αρχή της Πατησίων. Επιχείρηση σκούπα, μάζεμα από πάνω. Και πήγα να τις ειδοποιήσω. Τώρα, κάτι τύπισσες από χωριά της Αφρικής που τις εκβιάζουν με βουντού, με δεμένες φωτογραφίες για να κάνουν αυτή τη δουλειά. «Θα γαμιέσαι και θα μου δίνεις τα λεφτά, γιατί θα σου πατήσω μια βελόνα και θα πεθάνεις». Το πιστεύουν αυτό, κατάλαβες; Λοιπόν, πήγα εγώ να τις προειδοποιήσω ότι έχει σκούπα. Τις προειδοποιώ και συνεχίζω, ξέρω εγώ, να πηγαίνω. Και γυρνάω πίσω να κοιτάξω αν κρύβονται, αν έχουν βγει. Και παρατηρώ δύο από αυτές να έρχονται από πίσω μου και να με κοροϊδεύουν, να μιμούνται το περπάτημά μου, να κάνουν κινήσεις του τύπου «δεν είναι γυναίκα αυτή, είναι τρανς». Τι να λέμε τώρα μωρή; Δεν ξέρω τι να σας πω.
Αυτό δεν φαίνεται τόσο πληγωτικό όσο το προηγούμενο που περιέγραψες.
Για μένα αυτό ήταν πιο πληγωτικό. Ναι, γιατί θεωρούσα ότι είμαι στην ίδια μοίρα με αυτές τις γυναίκες, ότι τραβάω το ίδιο πράγμα κι ας μην έχω εγώ νταβατζή.
Τι σημαίνει αορατότητα;
Αορατότητα σημαίνει πολλά πράγματα. Αλλά συνήθως, όπως το χρησιμοποιούμε τώρα εμείς, διεκδικώντας δικαιώματα, ας πούμε, ή δρώντας ακτιβιστικά ή στον δημόσιο διάλογο, τι σημαίνει αορατότητα; Αορατότητα είναι συνήθως το να μην φαίνεσαι πουθενά, να μην είσαι εμφανής πουθενά, να μην συμπεριλαμβάνεσαι. Στην ουσία, αυτό είναι η αορατότητα. Όχι ότι δεν υπάρχουν τρανς άτομα ή δεν τα βλέπουμε. Υπάρχουν και παρά υπάρχουν, και τα βλέπουμε και τα παραβλέπουμε! Αλλά το θέμα είναι πώς αυτά μπορούν να είναι υπαρκτά με νομικούς, με θεσμικούς, με κοινωνικούς όρους. Με όρους συμπερίληψης. Δεν είναι πολύ ορατά με αυτόν τον τρόπο, ξέρω εγώ. Είναι;
Ότι υπάρχεις και δεν μπορείς να υπάρχεις ως «Ήβη».
Υπάρχω! Το ότι υπάρχω, υπάρχω σίγουρα! Με βλέπετε, έχουμε διάδραση και τέτοια. Απλά από πολύ κόσμο λείπει η νομική κατοχύρωση της ταυτότητας του. Όλες οι θετικές επιπτώσεις που έχει μια τέτοια κατάσταση, ξέρω εγώ, ή επιμέρους κατάσταση που, στην πράξη, παρόλο που προβλέπονται, ας πούμε, δεν είναι πολύ εφαρμόσιμες. Ας πούμε, έχει κάνει το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών μια πολύ μεγάλη προσπάθεια, και έχει βγει μια διάταξη από τον OΑΕΔ που έδινε ένα μπόνους, μια χρηματοδότηση σε οποιονδήποτε ήθελε να προσλάβει ένα τρανς άτομο, με μηδενικά έξοδα για την επιχείρηση. Δεν του κόστιζε καθόλου. Όμως δεν υπήρξε, παρόλα αυτά, θέληση για πρόσκληση τρανς ατόμων. Είναι ένας δείκτης, κάτι που σου δείχνει κάτι για την κοινωνία αυτό, για το κατά πόσο είναι έτοιμοι, κατά πόσο το θέλει. Από τη στιγμή που μου λες στον Έλληνα ότι δεν σου κοστίζει τίποτα να κάνεις ένα καλό και το καλό δεν το κάνει, καταλαβαίνεις που βρίσκεσαι. Ξέρω εγώ, πώς να το πω με απλά λόγια;
Όπως έχεις πει πολύ καθαρά και παλιότερα, «βγαίνεις έξω στον δρόμο, πας σε ένα ΚΕΠ, βλέπεις ποτέ τρανς άτομο να σε εξυπηρετεί; Πας σε μια τράπεζα, βλέπεις ποτέ τρανς άτομα να σε εξυπηρετεί; Όχι».
Να σε σερβίρει καφέ, ρε παιδί μου. Εντάξει, υπάρχουν πλέον άτομα που δουλεύουν γύρω-γύρω από εδώ και από εκεί.
Στην εστίαση;
Στην εστίαση, ναι. Παράσχουν υπηρεσίες κι αυτά. Δεν είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Εντάξει, οκ.
Κυρίως όμως τα «επιφανή» τρανς άτομα.
Κάπως, ναι.
Αλλά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι χάνεται.
Και πολλά άτομα που κατορθώνουν να αλλάξουν νόμιμα τα έγγραφά τους, να αποκτήσουν το στάτους το κοινωνικό της γυναίκας, δεν επιθυμούν μετά αναδρομή στο παρελθόν ή να αναμοχλεύεται αυτό το πράγμα. Ιδιαίτερα όσα έχουν κατακτήσει κάποιο passing, θέλουν την ησυχία τους, που από μία πλευρά το κατανοώ, το καταλαβαίνω, το νιώθω. Από την άλλη, βέβαια, θαυμάζω πάρα πολύ και τα πολύ radical ατομάκια, που είναι τρανς, πολύ εγκεφαλικά, πολύ πολιτικά, που δεν τα ενδιαφέρει καθόλου το passing, που διεκδικούν το δικαίωμα της ύπαρξης στο δημόσιο χώρο με τη μορφή που έχουν, χωρίς να πρέπει να υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, σε καμία προϋπόθεση, σε τίποτα, ξέρω εγώ. Το θεωρώ πολύ ριζοσπαστικό και το θαυμάζω. Και για τα τρανς και για τα non-binary άτομα, το θαυμάζω.
Και είναι και όλη η ουσία, ας πούμε, της αναρχικής ταυτότητας αυτή.
Είναι. Αυτό είναι η ουσία, δηλαδή να μην πρέπει να εξηγείς και να δικαιολογείς την ύπαρξή σου σε κανέναν και να μην χρειάζεται να υπάρξεις υπό καμία προϋπόθεση πέρα από αυτό με το οποίο αυτό προσδιορίζεσαι, ας πούμε. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Ότι τι; Να αποδείξω τι; Σε ποιον; Τι έχω μέσα στο βρακί μου, αν μπορώ να γεννήσω, αν είμαι αρκετά όμορφη, αν με περνάνε στον δρόμο για γυναίκα, αν πρέπει να κάνω check σε όλα αυτά για να μπορέσω να βιοποριστώ;
Η συνέχεια στο επόμενο φύλλο!
όλες οι τσούλες της γης
Μέρος 1ο : https://apatris.org/exoume-afisei-to-aima-mas-ston-dromo/
