Της γης οι κολασμένοι #58

Μίλα όσο θέλεις για ελευθερία – ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο τείχη.

Το σύνορο δεν είναι απλώς ένας τοίχος ή μια γραμμή στον χάρτη. Είναι μια δομή εξουσίας, ένα σύστημα ελέγχου. Το σύνορο υπάρχει παντού όπου οι άνθρωποι ζουν με τον φόβο της απέλασης, παντού όπου στους μετανάστες αρνούνται τα δικαιώματα που απολαμβάνουν οι πολίτες, παντού όπου οι άνθρωποι διαχωρίζονται σε «εντός» και «εκτός».

Το σύνορο χωρίζει ολόκληρο τον κόσμο σε περιφραγμένες κοινότητες και φυλακές, τη μία μέσα στην άλλη, σε ομόκεντρους κύκλους προνομίων και ελέγχου. Στο ένα άκρο του συνεχούς βρίσκονται δισεκατομμυριούχοι που μπορούν να πετούν οπουδήποτε με ιδιωτικά τζετ· στο άλλο, κρατούμενοι σε απομόνωση. Όσο υπάρχει ένα σύνορο ανάμεσα σε εσένα και σε όσους είναι λιγότερο τυχεροί από εσένα, μπορείς να είσαι βέβαιος ότι θα υπάρχει και ένα σύνορο πάνω από εσένα, που θα σε κρατά μακριά από όσα χρειάζεσαι. Και ποιος θα γκρεμίσει αυτό το δεύτερο σύνορο μαζί σου, αν όχι οι άνθρωποι που χωρίζονται από εσένα λόγω του πρώτου;

Τα σύνορα δεν χωρίζουν μόνο χώρες: υπάρχουν παντού όπου οι άνθρωποι ζουν με τον φόβο των μεταναστευτικών εφόδων, παντού όπου οι άνθρωποι αναγκάζονται να δέχονται χαμηλότερους μισθούς επειδή δεν έχουν έγγραφα. Ο κόσμος δεν είναι απλώς χωρισμένος οριζόντια σε διαφορετικές δικαιοδοσίες – είναι χωρισμένος κοινωνικά σε διαφορετικές ζώνες προνομίων και πρόσβασης. Ο σκοπός των συνόρων δεν είναι να ρυθμίζει τη μετανάστευση. Είναι να ελέγχει τις κοινότητες και στις δύο πλευρές του τείχους. Το καθεστώς των συνόρων επιτρέπει στους έχοντες να πιέζουν τους μισθούς προς τα κάτω,να κατευθύνουν την αγανάκτηση προς όσους δεν έχουν τίποτα σε αυτόν τον κόσμο , αντί προς αυτούς που έχουν τα πάντα.

Μαζί μπορούμε να καταστήσουμε το σύνορο ανεφάρμοστο – ένα βήμα προς τη δημιουργία ενός κόσμου στον οποίο όλοι θα είναι ελεύθεροι να ταξιδεύουν όπου επιθυμούν, να χρησιμοποιούν τη δημιουργική τους ενέργεια όπως οι ίδιοι κρίνουν και να εκπληρώνουν τις δυνατότητές τους με τους δικούς τους όρους.

-CrimethInc.: Borders: The Global Caste System [μετάφραση].
Διαθέσιμο στο: https://crimethinc.com/posters/borders-the-global-caste-system

17/12/2025 – Χανιά

Η αίθουσα του δικαστηρίου είναι γεμάτη. Η μία εισαγγελέας και η πρόεδρος στις θέσεις τους, έτοιμες να καταδικάσουν 22 ανθρώπινες ζωές με μόλις τρεις ερωτήσεις:

• «Έχεις οικογένεια;»
• «Πού είχες σκοπό να πας;»
• «Πόσα πλήρωσες για να μπεις στη βάρκα;»

Αυτές οι πληροφορίες είναι αρκετές για να χαρτογραφήσουν και να καθορίσουν τη ζωή ενός ανθρώπου. Εμείς, από κάτω, ακούμε αυτόν τον παραλογισμό. Σκέψεις, πολλές σκέψεις και θυμός. Άνθρωποι που επιβιβάστηκαν σε μια βάρκα αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.

Αν ήξεραν οι δικαστές τις συνθήκες στο Σουδάν, θα έπαιρναν τόσο εύκολα και γρήγορα αποφάσεις; Αν μπορούσαν να νιώσουν στο πετσί τους τι σημαίνει να βομβαρδίζεται το σπίτι σου, να σκοτώνονται οι φίλοι σου, και σε μια στιγμή να μην υπάρχει τίποτα γύρω σου παρά μόνο ο θάνατος…

Η απόφαση δεν άργησε να έρθει.

Έρχονται στιγμές που νομίζεις ότι άκουσες λάθος. Δεν μπορεί, λες, δεν άκουσα καλά. Τα βλέμματα του αλληλέγγυου κόσμου συναντιούνται:

– Άκουσες κι εσύ το ίδιο;
– Ναι, τόσα είπε.
– 80 χρόνια;
– Ναι… γάμησέ τα.

Η ευκολία και το θράσος με τα οποία οι δικαστές και οι εισαγγελείς δίνουν τέτοιες ποινές είναι η μεγαλύτερη ύβρις προς κάθε αίσθημα δικαίου. Πόσες ζωές έχουν καταδικάσει αυτοί οι άνθρωποι; Το σύστημα αυτό έχει επιλέξει ολομέτωπη επίθεση: έναν συνεχιζόμενο πόλεμο μικρής κλίμακας ενάντια σε όσους βρίσκονται «από τα κάτω». Άνθρωποι που αντιμετωπίζονται εξαρχής ως ένοχοι. Ένας φαύλος κύκλος καταδίκης που αγκαλιάζει κάθε πτυχή της ζωής τους.

lofe

Όχι στην ποινικοποίηση της αναζήτησης ασφάλειας: Απεργία Πείνας ενάντια στην παράνομη κράτηση

Εμείς, ομάδα Σουδανών προσφύγων σε Ελληνικά στρατόπεδα προσφύγων, ανακοινώνουμε επίσημα: Με βαριές καρδιές από την αδικία και πνεύματα που αρνιούνται να σπαστούν, ξεκινάμε μια ανοιχτή απεργία πείνας και κίνησης στις 16 και 17 Δεκεμβρίου του 2025, σε διαμαρτυρία ενάντια στη συστηματική πολιτική που μας μετατρέπει από αιτούντες ασφάλειας σε εγκληματίες στην φυλακή.

Άμεσοι λόγοι της απεργίας:

• Σε αλληλεγγύη με τους πάνω από 300 Σουδανούς πρόσφυγες κρατούμενους/ες σε Ελληνικές φυλακές, μόνο και μόνο επειδή διέσχισαν σύνορα δραπετεύοντας από τον πόλεμο και την δίωξη.
• Σε άρνηση της άδικης μαζικής δίκης 22 Σουδανών προσφύγων, από των οποίων είναι και ανήλικοι, στο δικαστήριο Χανίων στη Κρήτη στις 17 Δεκεμβρίου.
• Να σπάσουμε τη σιωπή γύρω από τις καταφανείς παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από την Ελλάδα.

Η Νομική βάση της διαμαρτυρίας μας

Η Ελλάδα παραβιάζει το άρθρο 31 της σύμβασης για τους πρόσφυγες του 1951, την οποία κύρωσε το 1960. Αυτό το άρθρο δηλώνει ξεκάθαρα:

• Τη μη επιβολή ποινής σε πρόσφυγες που εισέρχονται στη χώρα «παράνομα» ερχόμενοι από επικράτεια όπου είτε οι ζωές είτε οι ελευθερίες τους απειλούνται.
• Τη μη-κράτηση αυτών των ανθρώπων μόνο και μόνο εξαιτίας της εισόδους αυτής, υπό τον όρο ότι παρουσιαστούν αμέσως στους στις αρχές.
• Την πρόβλεψη σε αυτούς ενός εύλογου χρονικού διαστήματος να καταθέσουν αίτηση για άσυλο.

Η κράτηση και δίωξη μας απλώς επειδή αναζητάμε ένα ασφαλές καταφύγιο είναι μια προδοσία αυτής της διεθνούς υπόσχεσης και της κοινής μας ανθρωπιάς.

Απαιτούμε:

• Την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση όλων των κρατουμένων Σουδανών προσφύγων για «παραβιάσεις συνόρων».
• Την άμεση διακοπή στις άδικες μαζικές δίκες και την εγγύηση δίκαιων δικών με επαρκές διερμηνεία και νομική εκπροσώπηση.
• Τον σεβασμό της Ελλάδας προς τις υποχρεώσεις της υπό τη Σύμβαση για τους Πρόσφυγες του 1951 και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.
• Μια ανεξάρτητη έρευνα από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες σχετικά με τις συνθήκες κράτησης των Σουδανών προσφύγων.

Απεργοί Σουδανοί Πρόσφυγες σε Ελληνικά Καμπ

Ο υγρός τάφος της Μεσογείου

Tα τελευταία χρόνια, η θανατοπολιτική που έχει επιλέξει το ελληνικό κράτος έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο σε ένα απέραντο υγρό νεκροταφείο. Πατώντας πάνω στην ευρωπαϊκή προτροπή για κλειστά σύνορα, το κράτος συμβάλλει στη δημιουργία μιας Ευρώπης-φρούριο που δολοφονεί, βασανίζει και κρατά σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης όποια/ον προσπαθεί να τη διασχίσει.

Στις 03/02, στη Χίο, σκάφος του Λιμενικού εμβολίζει για ακόμη μία φορά σκάφος που μεταφέρει μετανάστ(ρι)ες. Δεκαπέντε νεκροί έρχονται να προστεθούν στον μακρύ κατάλογο των κρατικών δολοφονιών, μαζί με το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι, τη Λαμπεντούζα, την Πύλο, όπως και τόσα άλλα που ποτέ δεν μάθαμε.

Η πάγια τακτική των push-backs και της συγκάλυψης είναι πάντα η ίδια: καταδίωξη με υψηλή ταχύτητα, επικίνδυνοι ελιγμοί και, σε κάποιες περιπτώσεις, χρήση πυροβόλων όπλων και ρυμούλκηση σκαφών με σκοπό τη βύθισή τους. Έπειτα, ακολουθεί η συγκάλυψη και η ποινικοποίηση των αγώνων του αλληλέγγυου κόσμου. Κυβερνητικοί εκπρόσωποι και καθεστωτικά ΜΜΕ προσπαθούν, για άλλη μία φορά, να μας πείσουν ότι το φουσκωτό σκάφος στο οποίο ήταν στοιβαγμένοι/ες οι μετανάστ(ρι)ες επιχείρησε να εμβολίσει το Λιμενικό, ενώ, όπως ισχυρίζονται, δεν υπάκουσε στα σήματα για να σταματήσει.

Υγειονομικές πηγές της Χίου αναφέρουν ότι «Ήρθα σε επαφή με έναν μετανάστη και τον ρώτησα για τις συνθήκες του ναυαγίου. Μας είπε ότι το Λιμενικό δεν έκανε κανένα σήμα. Μας είπε αν έκαναν σήμα θα σταματούσαμε. Είχαν τις γυναίκες και τα παιδιά τους μαζί τους και όπως μας είπαν έτσι κι αλλιώς είχαν φτάσει στην Ελλάδα. Ξαφνικά είδαν το σκάφος του Λιμενικού να έρχεται κατά πάνω τους. Μας είπαν ότι τους χτύπησε και πέρασε από πάνω τους. Βεβαίως, έτσι δικαιολογείται και η βαρύτητα των καταγμάτων. Δεν είναι τραύματα τα οποία προέρχονται από σύγκρουση. Είναι τραύματα σχεδόν πολεμικά!».

Οι πρακτικές του λιμενικού ξαναφέρνουν στη μνήμη δηλώσεις του Υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής και Ασύλου, Θάνου Πλεύρη, όταν ήταν ακόμη στέλεχος του ΛΑΟΣ: «Φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται εάν δεν υπάρχουν νεκροί».

Τα κράτη έχουν επιλέξει ποιανού η ζωή θα χαθεί στο βυθό της Μεσογείου και ποιανής εργάτριας το αίμα θα γίνει λάδι στα γρανάζια του κέρδους. Από τη μεριά μας, ο ταξικός διαχωρισμός είναι ξεκάθαρος. Οι αγώνες μας είναι κοινοί και έχουν τον ίδιο καταπιεστή. Απέναντι στο αδηφάγο σύστημα που μας εξοντώνει, η αλληλεγγύη και οι αντι-ιεραρχικοί αγώνες είναι η μόνη μας ελπίδα.

Ωρίωνας