Η σκευωρία ως μέσο τρομοκράτησης – Οι κοινωνικές αντιστάσεις στο βεληνεκές της αντιτρομοκρατικής
Η υπόθεση Marfin «έτρεξε» για πρώτη φορά με τις διώξεις που ασκήθηκαν το 2011, έναν χρόνο μετά τον εμπρησμό της τράπεζας Marfin στο κέντρο της Αθήνας, στην απεργία της 5ης Μάη 2010. Ο εμπρησμός οδήγησε στον θάνατο 3 από τους εργαζόμενους στην τράπεζα. Πέντε χρόνια μετά, ο σύντροφος Θ. Σίψας αθωώθηκε πανηγυρικά στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο (ΜΟΔ). Λίγα χρόνια μετά, το 2021, ο φάκελος της υπόθεσης «άνοιξε» ξανά, με την αστυνομική έρευνα να μην αποδίδει καρπούς.
Στο σήμερα, η ανακίνηση της υπόθεσης Marfin για 3η φορά σηματοδοτεί το πέρασμα σε μια νέα εποχή όσον αφορά τον εγχώριο κοινωνικό-ταξικό ανταγωνισμό. Η υπόθεση ήρθε στο προσκήνιο με αφορμή την «υπόθεση της Θεσσαλονίκης»: Οι δύο υποθέσεις, με χρονική απόσταση 16 ετών, όλως τυχαίως «εξιχνιάστηκαν» την ίδια μέρα. Συγκεκριμένα στις 10 Ιουλίου εκτελείται τριπλό ένταλμα σύλληψης, και διατάσσονται κατ’ οίκον έρευνες σε 5 άτομα. Συλλαμβάνονται οι σύντροφοι Θύμιος και Κώστας, και η συντρόφισσα Ελένη, κάτοικος εξωτερικού, που μεταφέρεται στα αγγλικά κρατητήρια.
Τα στοιχεία για την υπόθεση είναι ανύπαρκτα: Από την έκθεση της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών, όπου αναλύεται το οπτικοακουστικό υλικό, δεν προκύπτει ταυτοποίηση των συντροφιών ως άτομα παρόντα στο σημείο μπροστά από την τράπεζα. Μοναδικά στοιχεία η ομοιότητα κάποιων κινητών αντικειμένων, και ένα ανώνυμο e-mail, το οποίο συνέταξε η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος (ΔΑΟΕ) που πραγματοποίησε τις συλλήψεις. Η δουλειά της αστυνομίας είναι πολύ πρόχειρη: Στο mail αναφέρεται ως μέλος στο «παρεάκι» που εμπλέκεται στην υπόθεση, άτομο που ήταν στη φυλακή εκείνη την ημέρα· ακόμα, η εκπρόσωπος τύπου της ΕΛ.ΑΣ., Κωνσταντία Δημογλίδου, αναφέρει στον ΣΚΑΪ πως το επίμαχο mail είναι στα χέρια της αστυνομίας ενάμιση χρόνο, ενώ αυτό έχει ημερομηνία αποστολής 08/04/2026, δηλαδή 3 μήνες πριν τις συλλήψεις.
Οι απολογίες διεξάγονται ενώπιον της ανακρίτριας Σμαράγδας Τασούλη, και της εισαγγελέως Βαρβάρας Γνεσούλη. Τα συντρόφια αρνούνται τις κατηγορίες, υπερασπίζονται την πολιτική τους θέση, όπως και τη συμμετοχή τους στη διαδήλωση, και ζητούν να διερευνηθεί ποιος έστειλε το e-mail.
Και τα 3 συντρόφια προφυλακίζονται παρά την απουσία στοιχείων. Απορρίπτονται και οι προσφυγές τους ενάντια στην απόφαση προφυλάκισης, καθώς τα αρμόδια Συμβούλια πλημμελειοδικών επικυρώνουν τις απορριπτικές προτάσεις των αρμόδιων εισαγγελέων, του αντιεισαγγελέα πρωτοδικών Ν. Λυμπερόπουλου, και των εισαγγελέων πρωτοδικών Ε. Μαρουδά και ο. Ηλιοπούλου. Έχει ενδιαφέρον πως στα σκεπτικά των προφυλακίσεων, όπως και στις απορρίψεις των προσφυγών, υιοθετείται η συλλογιστική από το διαβιβαστικό της αστυνομίας, εμπλουτισμένη με αναφορές σε «ενδείξεις ενοχής» αλλά και σε «οργανωμένη, συλλογική και προπαρασκευασμένη δράση». Σύμφωνα με τους δικαστικούς, υπάρχει ο κίνδυνος τα συντρόφια μας να τελέσουν τα ίδια αδικήματα, μιας και «εδώ και 16 χρόνια κρύβουν επιμελώς τη δράση τους». Τι πιο λογικό άλλωστε;
Το κρατικό μαγειρείο άνοιξε – Το φαγητό μοσχομυρίζει
Η ΔΑΟΕ, κατ’ εντολή του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, έκανε τη δουλειά της. Στο μαγείρεμα παίρνει θέση και η δικαστική εξουσία, έτοιμη να το αναβαθμίσει με την –όχι και τόσο– μυστική συνταγή της. Η υπόθεση μένει στην εποπτεία της ανακρίτριας Τασούλη για τις τελικές πινελιές και το ντεκόρ.
Η Σμαράγδα Τασούλη παίζει καθοριστικό ρόλο στην υπόθεση, όπως θα δούμε παρακάτω. Η ίδια, έχοντας συμπληρώσει κάποια χρόνια προϋπηρεσίας, μέσα στο καλοκαίρι θα προαγόταν για λόγους αρχαιότητας σε πρόεδρος πρωτοδικών σε μια κενή οργανική θέση. Αρχικά η προαγωγή της εξαιρέθηκε από τον τακτικό πίνακα των προαχθέντων, όπως αυτός δημοσιεύεται επίσημα στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (14/08/2026). Αλλά και σε δεύτερο χρόνο, παρ’ όλο που στο ΦΕΚ στις 17/09/2026 τής ανατίθεται μια θέση στο Ναύπλιο, εκείνη εξακολουθεί να μην αναλαμβάνει καθήκοντα εκεί ως πρόεδρος πρωτοδικών. Αντιθέτως, με ρητή ειδική διαταγή του Υπουργού Δικαιοσύνης παραμένει στη θέση της ανακρίτριας, έχοντας κατ’ αποκλειστικότητα την ανακριτική έρευνα για την υπόθεση Marfin, απαλλαγμένη από κάθε άλλη υπόθεση. Αυτή η τελευταία εξέλιξη επιβεβαιώνει πως η συγκεκριμένη ανακρίτρια έχει αναλάβει την ευθύνη να φέρει εις πέρας μια ειδική αποστολή, που της έχει ανατεθεί απευθείας από το Υπουργείο Δικαιοσύνης: Την ποινική αναβάθμιση της καταστολής των κοινωνικών αντιστάσεων.
Οι νέες συνταγές, λοιπόν, δεν αργούν. Το μαγειρείο καλά κρατεί: Στις αρχές του Οκτώβρη, η ανακρίτρια επιστρατεύει την 1η παράγραφο του νόμου 187Α, αυτήν περί ατομικής τρομοκρατίας.* Μέχρι πρότινος τα 3 συντρόφια κατηγορούνταν για ανθρωποκτονία κατά συρροή και από κοινού, και τα διαθέσιμα «στοιχεία» δεν επαρκούσαν για τη απόδοση κατηγοριών σύστασης οργάνωσης (εγκληματικής ή τρομοκρατικής). Με αυτή τη μεθόδευση, το κατηγορητήριο αναβαθμίζεται. Με τη σειρά του, αυτό επιφέρει επιπλέον κατηγορίες για 24 απόπειρες ανθρωποκτονίας – κατηγορίες που δεν παραγράφονται εφόσον η πράξη υπάγεται στην αντιτρομοκρατική νομοθεσία.
Το σημαντικότερο όλων, όμως, όταν έρθει η ώρα της δίκης, είναι πως τα συντρόφια μας δεν θα οδηγηθούν σε ΜΟΔ, όπως συνέβη με την πρώτη εκδίκαση της υπόθεσης (για ακριβώς τα ίδια αδικήματα, εξαιρουμένου του 187Α). Αντιθέτως, θα δικαστούν από Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, που θα απαρτίζεται μόνο από επαγγελματίες δικαστές. Με αυτόν τον τρόπο, αφήνεται εκτός ο αστάθμητος παράγων των ενόρκων («λαϊκών δικαστών»), που έχουν οδηγήσει σε πανηγυρικές αθωώσεις αγωνιστών ανά τα χρόνια – όπως εξάλλου συνέβη και στην πρώτη version της υπόθεσης, με το ίδιο ακριβώς κατηγορητήριο.
Συνολικά από την πλευρά του κράτους, η ανακίνηση της υπόθεσης Marfin έρχεται ως κλείσιμο ενός ανοιχτού λογαριασμού, που βαστάει τουλάχιστον δυο δεκαετίες – λογαριασμός που άνοιξε με τη μαζικοποίηση των κοινωνικών αντιστάσεων, και την κορύφωσή της κατά την τριετία των αντιμνημονιακών ταραχών (2010-2012). Ο κατασταλτικός μηχανισμός δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να βρει τους «ενόχους του τότε», αλλά να τρομοκρατήσει τους «συνενόχους του σήμερα» – όσες και όσους δεν έχουν πλέον πολλές επιλογές, πέρα από το να βγουν ξανά στον δρόμο, όσο η καθημερινότητα γίνεται ασφυκτική. Σε αυτόν τον κόσμο απευθύνεται η υπόθεση Marfin: Τόσο ως σκευωρία, που θα καταρρεύσει νομοτελειακά και με κρότο στις δικαστικές αίθουσες, όσο και ως αντιτρομοκρατική γκιλοτίνα που αιωρείται πάνω απ’ τον σβέρκο των επερχόμενων αντιστάσεων. Το κράτος προτείνει: «Καθίστε σπίτι, μην βρείτε κανά μπελά».
Εμείς από την πλευρά μας, αντιπροτείνουμε τη συλλογικοποίηση. Όσο οι καιροί δυσκολεύουν, όσο τα περιθώρια στενεύουν, οι μόνες διέξοδοι θα εφευρίσκονται συλλογικά.
Ένας νέος εντυπωσιακός κύκλος ταραχών απλώνεται στον πλανήτη. Η Δύση οχυρώνεται πίσω από πολεμικά σενάρια. Το δίλημμα ξεκαθαρίζει: Επανάσταση ή γενικευμένος πόλεμος!
Ατομικές αρνήσεις – συλλογικά αναχώματα. Εσείς με τις Marfin, εμείς με την 5η του Μάη!
ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑΣ
ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ MARFIN
Στους παρακάτω συνδέσμους οι δημόσιες τοποθετήσεις του Θύμιου και του Κώστα
*Έχει τρομακτικό ενδιαφέρον το σκεπτικό της ανακρίτριας πάνω στο νέο κατηγορητήριο, καθώς αποτυπώνεται ευθαρσώς αυτό που τόσα χρόνια επισημαίνει για τον 187Α τόσο ο προοδευτικός νομικός κόσμος, όσο και το ευρύτερο ριζοσπαστικό κίνημα. Η αμιγώς πολιτική χρησιμότητά του γίνεται ευκρινής μέσα από την αντιστροφή της πραγματικότητας: Το ίδιο το διακύβευμα των μαζικών κοινωνικών αγώνων της εποχής μεταφέρεται στην ποινική σφαίρα, μέσα από τις –εσκεμμένα αόριστες– διατυπώσεις που παρέχει η αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Είναι από τις λίγες φορές μάλιστα που μια δικαστική λειτουργός ψηλαφίζει την αντικειμενική υπόσταση της «τρομοκρατικής πράξης», πολιτικοποιώντας τις κινητοποιήσεις, αλλά και τις διώξεις. Στο σκεπτικό γίνονται αναφορές για την επιδίωξη η «εκδήλωση οργανωμένης και θανατηφόρας βίας, σε βάρος εργαζομένων πολιτών που δεν συμμετείχαν στην πανελλαδική απεργία, να εξαναγκάσει τους πολίτες, υπό τον φόβο ανάλογων επιθέσεων, να συμμετέχουν στις απεργιακές κινητοποιήσεις, ώστε να διασφαλιστεί η μαζικότητα αυτών και να εξαναγκαστούν οι βουλευτές της Ελληνικής Βουλής να καταψηφίσουν τα μέτρα οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής που προωθούνταν (Μνημόνιο 1, μετέπειτα Ν.3845/2010)».
