Η αντίσταση ξεκινά τον Αύγουστο του 2025.
Στις 18 Αυγούστου: απόπειρα απόδρασης και καθιστική διαμαρτυρία που καταστέλλονται με συλλήψεις και ξυλοδαρμούς.
Στις 19 Αυγούστου: 266 κρατούμενοι σε απεργία πείνας.
Στις 14 Οκτώβρη λήγει η τρίμηνη απαγόρευση αίτησης ασύλου όμως δεν πραγματοποιούνται οι επαναπροωθήσεις που υποσχόταν ο Πλεύρης. Έτσι η υπηρεσία ασύλου δέχεται μαζικές αιτήσεις, που ακολουθούνται από μαζικές απορρίψεις χωρίς κάποια αιτιολόγηση, βασιζόμενες μόνο στο «προσφυγικό προφίλ» των αιτούντων. Οι κρατούμενοι δεν δέχονται νομικές ενημερώσεις και παραμένουν στο σκοτάδι υπό το καθεστώς κράτησης.
Στις 12 Νοεμβρίου: νέα εξέγερση, κόψιμο των συρμάτων περίφραξης, επέμβαση ΟΠΚΕ με κρότου λάμψης και χημικά, εγκατάσταση ΜΑΤ μόνιμα έξω από την πύλη. Τριάντα εξεγερμένοι δικάζονται αυτόφωρο και καταδικάζονται σε τρία χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή και 450 ευρώ πρόστιμο, για στάση κρατουμένων και διακεκριμένη φθορά πράγματος κοινής ωφέλειας (τα συρματοπλέγματα).
Τον Μάρτιο του 2026, οι κρατούμενοι διαδηλώνουν ενάντια στις συνθήκες, στην αδιαφάνεια και στη μη ενημέρωση τους ως προς τις διοικητικές διαδικασίες για τις αιτήσεις ασύλου και την περίοδο κράτησης τους, κερδίζοντας την παροχή βασικών υπηρεσιών που δεν προβλέπονταν καν στην έναρξη των κλειστών δομών.
Στις 4 Μαΐου 2026: νέα εξέγερση και συγκρούσεις, πετώντας πέτρες προς τους αστυνομικούς, με τέσσερις κρατούμενους να καταδικάζονται σε δύο χρόνια φυλάκισης.
Στις 11 Μαΐου: 650 κρατούμενοι προχωρούν σε τετραήμερη απεργία πείνας. Ορισμένοι αρνούνται και το νερό, με αποτέλεσμα επτά λιποθυμίες.
Στις 26 Μαΐου γίνεται μια νέα προσπάθεια απόδρασης από δύο κρατουμένους, όμως την ίδια μέρα, μετά από αστυνομική επιχείρηση με σκυλιά και drones, εντοπίζονται και συλλαμβάνονται.
Στις 30 Ιουνίου, την δεύτερη μέρα εκδίκασης του εφετείου των τριάντα συλληφθέντων από την εξέγερση στις 12 Νοέμβρη του ’25, γίνεται καινούρια επίθεση με πέτρες προς τους αστυνομικούς και συλλαμβάνονται 8 άτομα. Αφορμή αυτή τη φορά υπήρξε η απόπειρα αυτοκτονίας ενός κρατουμένου.
Την επόμενη μέρα, τρεις κρατούμενοι επιχειρούν να αποδράσουν, συλλαμβάνονται και καταδικάζονται σε τρεις μήνες φυλάκισης με αναστολή. Η δήλωση του ενός από αυτούς, ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι προτιμάει να εκτίσει την ποινή φυλάκισής του παρά να επιστρέψει στη δομή Σιντικής, συμπυκνώνει ό,τι αξίζει να ειπωθεί για αυτό το κολαστήριο.
Στις 10 Ιουλίου γίνεται άλλη μία απόπειρα απόδρασης ύστερα από μία ακόμη απόπειρα αυτοκτονίας, που ακολουθείται ξανά από μία νέα εξέγερση.
Στις 22 Αυγούστου: 40 άτομα επιχειρούν να αποδράσουν κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με την αστυνομία. Στην πλειοψηφία τους τα καταφέρνουν, εκτός από τρεις που συλλαμβάνονται πριν απομακρυνθούν από τη δομή.
«Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων προκλήθηκαν εκτεταμένες φθορές σε οικίσκους και κοινόχρηστους χώρους, ενώ ζημιές υπέστησαν κάμερες ασφαλείας, πυροσβεστικές φωλιές και υπηρεσιακά οχήματα. Μία ολόκληρη πτέρυγα της δομής καταστράφηκε, με τους διαμένοντες να μεταφέρονται σε άλλο χώρο […]. Η εξέγερση κράτησε περισσότερο από τρεις ώρες και οι αστυνομικές δυνάμεις χρειάστηκε να ενισχυθούν με διμοιρία των ΜΑΤ από Θεσσαλονίκη»
Οι 23 από αυτούς εντοπίζονται και συλλαμβάνονται, εις βάρος των οποίων ασκείται ποινική δίωξη για απόπειρα απόδρασης, απόδραση, στάση κρατουμένων και φθορά ξένης ιδιοκτησίας. Στο δικαστήριο, παρά την πρόταση της εισαγγελέως να αθωωθούν για τη στάση κρατουμένων και τη φθορά ξένης ιδιοκτησίας λόγω έλλειψης ταυτοποίησης, κρίνονται ένοχοι για το σύνολο των κατηγοριών και επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 25 μηνών χωρίς αναστολή για τους τρεις και 26 μηνών για τους υπόλοιπους είκοσι, επίσης χωρίς αναστολή. Οι υπόλοιποι δεν εντοπίστηκαν ποτέ.
Στις 29 Αυγούστου: επίθεση κατά των αστυνομικών δυνάμεων, συλλαμβάνεται 22χρονος Αιγύπτιος που κατηγορείται ότι «υποκίνησε την επίθεση».
Στις 9 Σεπτεμβρίου: ξανά, αυτή τη φορά χωρίς συλλήψεις.
Στις 11 Σεπτεμβρίου: ξηλώνονται τμήματα της περίφραξης και κόβεται κεντρικό ηλεκτροφόρο καλώδιο, με αποτέλεσμα η δομή να μείνει στο σκοτάδι για κάποιο χρονικό διάστημα.
Στις 25 Σεπτεμβρίου: ξανά ξηλώνονται τμήματα της περίφραξης και οι αστυνομικές δυνάμεις πνίγουν τον κόσμο στα χημικά με το πρόσχημα της αποτροπής μιας ενδεχόμενης μαζικής απόδρασης.
Στο μεταξύ, με ορίζοντα το οριστικό κλείσιμο της δομής, όπως ψηφίστηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο Σιντικής, μέσα στο καλοκαίρι εφαρμόζεται μία λογική «αποσυμφόρησης» του καμπ, όπου πραγματοποιούνται σταδιακά μαζικές μεταφορές κρατουμένων σε άλλες δομές. Σήμερα ο αριθμός των έγκλειστων έχει μειωθεί περίπου στους 200.
Η επανάληψη τέτοιων γεγονότων όλο αυτό το χρονικό διάστημα αποδεικνύει ότι οι υλικές συνθήκες σε συνδυασμό με το νομικό πλαίσιο κράτησης στην Σιντική όχι απλά δεν βελτιώνονται αλλά γίνονται όλο και πιο δυσμενείς και αβίωτοι για τους φυλακισμένους, μη αφήνοντάς τους άλλη επιλογή πέρα από την επιμονή στην αντίσταση.



